Wyrok NSA z dnia 05 czerwca 2025, sygn. I GSK 149/22

W skardze kasacyjnej skarżąca na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi postawiła następujące zarzuty:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3Izo ust. 2 i ust 4 ustawy o COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że przepisy te nie znajdują zastosowania w stosunku do skarżącej;

2. naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1423; dalej: ustawa o delegowaniu) poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że postępowanie w sprawie skarżącej było bezprzedmiotowe w rozumieniu tych przepisów;

b. art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a i 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo że organy administracji naruszyły wskazane przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, zaś sąd wydał wyrok bez uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy, które były znane sądowi w dacie orzekania;

c. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo że zaskarżona decyzja administracyjna narusza interes prawny i uprawnienia skarżącej, a tym samym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie odpowiada zasadom słuszności i sprawiedliwości społecznej.

W uzasadnieniu podano argumenty na poparcie zarzutów postawionych w petitum wniesionego środka zaskarżenia.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Odpowiedź organu na skargę kasacyjną została zwrócona w związku z niespełnieniem wymagań określonych w art. 66 § 1 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, że w ramach kontroli sądowoadministracyjnej badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Zgodnie art. 31zq ust. 4 ustawy o COVID-19, zwolnieniu z obowiązku opłacania podlegają należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, znane na dzień rozpatrzenia wniosku o zwolnienie z opłacania składek.

Warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek było przesłanie dokumentów rozliczeniowych nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 roku.

Ubezpieczona za marzec 2020 roku złożyła zerową deklaracje rozliczeniową. Z uwagi na powyższe oraz okoliczność, iż ubezpieczona za miesiące kwiecień-maj 2020 roku nie złożyła dokumentów rozliczeniowych, tworzyły się za te miesiące systemowe dokumenty "zerowe".

W momencie rozpoznania wniosku skarżącej, tj. 30 czerwca 2020 r., w systemie informatycznym ZUS znajdowały się deklaracje rozliczeniowe skarżącej za miesiące: marzec 2020 r., kwiecień 2020 r. i maj 2020 r., w których nie zadeklarowano kwoty należnych składek, a więc innymi słowy nie było kwoty składek, którą ewentualnie organ mógłby umorzyć. Art. 105 k.p.a. stanowi, że decyzję o umorzeniu postępowania w całości albo części wydaje organ administracji publicznej, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji prawidłowo zatem uczynił akceptując stanowisko organu, że wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego a to wobec ustalenia nieistnienia w sposób oczywisty podstaw faktycznych do orzekania, a mianowicie braku w dacie wydawania zaskarżonej decyzji należności o umorzenie których skarżąca wnosi. Zgodnie art. 31zq ust. 4 ustawy o COVID-19, zwolnieniu z obowiązku opłacania podlegają należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, znane na dzień rozpatrzenia wniosku o zwolnienie z opłacania składek.

Nietrafny jest również zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art.10 ust. 1 i 2 ustawy o delegowaniu. Przepis ten bowiem wszedł w życie dopiero 20 września 2020 r., a więc nie miał zastosowania w niniejszej sprawie (decyzja została wydana 30 czerwca 2020 r.). Nie mogą też prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej argumenty natury słusznościowej czy celowościowej, na które powołuje się skarżąca kasacyjnie. Decyzja organu jest zgodna z prawem, co Sąd I instancji zasadnie potwierdził oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.