Wyrok NSA z dnia 30 września 2025, sygn. I GSK 1494/22

d. prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 oraz 8 § 1 k.p.a. poprzez uznanie przez Sąd, że nie doszło do nie podjęcia przez organ działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy i tym samym błędnych ustaleń faktycznych poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w skutek czego postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

W uzasadnieniu podano argumenty na poparcie postawionych zarzutów kasacyjnych.

Podnosząc powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wedle norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w sprawie oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł, na podstawie art. 184 p.p.s.a., o oddalenie jej w całości jako bezpodstawnej oraz, na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z akt sprawy, decyzja Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 23 grudnia 2019 r., nr 16-PM/20/9, odmawiająca skarżącej kasacyjnie odroczenia terminu spłaty oraz rozłożenia na raty spłaty należności budżetu państwa wraz z odsetkami została doręczona W. w Ł. w dniu 28 grudnia 2019 r. (z.p.o. k. 18 akt adm.), a zatem 14 dniowy termin na odwołanie od tej decyzji upłynął z dniem 11 stycznia 2020 r. Tymczasem odwołanie opatrzone datą 16 stycznia 2020 r. zostało złożone w dniu 22 stycznia 2020 r., co oznacza, że zostało wniesione po terminie. W tej sytuacji zarzuty kasacyjne opisane w punktach c) i d) nie zasługują na uwzględnienie. Ma to zasadnicze znaczenie dla oceny pozostałych zarzutów kasacyjnych oraz finalnie oceny rozstrzygnięcia organu i zaskarżonego wyroku. Złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z uchybieniem terminu do jego wniesienia uniemożliwiało merytoryczne rozpoznanie sprawy, dlatego rozstrzygnięcie organu wydane w tej sprawie nie może być uznane za nieprawidłowe w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oznacza bowiem, że organ stwierdza brak możliwości merytorycznego rozpatrzenia wniosku. Z kolei zarzuty kasacyjne opisane w punktach a) i b) z oczywistych względów nie mogą podważyć tej oceny, skoro odwołanie zostało złożone po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia. W efekcie należy uznać, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Na gruncie tej sprawy należy zauważyć pewną niekonsekwencję pełnomocnika skarżącej kasacyjnie, który w postępowaniu administracyjnym w istocie przyznaje, że nie dysponował pełnomocnictwem udzielonym przez W. w Ł. w toku postępowania administracyjnego, na co wskazuje treść wniosku opatrzonego datą 16 stycznia 2020 r. zatytułowanego "wniosek o doręczenie decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 23 grudnia 2019 r., nr 16-PM/20/9, lub ponowne rozpatrzenie sprawy", w którym pełnomocnik podaje, że składa wniosek alternatywny w sytuacji, gdyby Minister nie przychylił się do argumentu, że ww. decyzja nie została skutecznie doręczona (temu) pełnomocnikowi i uznał, że akt doręczony został skutecznie uczelni. Minister zaś uznał (słusznie), że w aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa udzielonego temu pełnomocnikowi na etapie postępowania administracyjnego, a więc skuteczne było doręczenie decyzji bezpośrednio W. w Ł.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) i w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1860).