Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Na wstępie należy wskazać, że jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę przedstawionych w tej skardze zarzutów. Przepis ten określa tym samym zakres, w jakim NSA realizuje obowiązek uzasadnienia wyroku oddalającego skargę kasacyjną - modyfikując treść normy prawnej zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma zawarta w art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie) umożliwia zatem ograniczenie uzasadnienia wyroku NSA wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, mając powyższe na uwadze, ograniczył rozważania w niniejszej sprawie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia.
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.
W związku z tym w pierwszej kolejności odnieść należy się do kwestii procesowych, gdyż ocena zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone.
Oceniając zarzut I.1 petitum skargi kasacyjnej należało uznać go za niezasadny. Wyjaśnienia wymaga, że prawidłowe było stanowisko tak organu, jak i Sądu I instancji, zgodnie z którym na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070 ze zm.; dalej: ustawa zmieniająca), że w kontrolowanej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.; dalej: u.p.e.a.). Decydujące znaczenie w tym zakresie ma okoliczność prowadzenia w niniejszej sprawie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z 21 lutego 2018 r. - doręczonego skarżącej 22 lutego 2018 r. Bezsporne tym samym jest, że postępowanie egzekucyjne wszczęte zostało przed 30 lipca 2020 r. i do tej daty nie zakończyło się, a tym samym prawidłowo toczyło się na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu sprzed 30 lipca 2020 r.
Istotną wadą zarzutu I.1 jest także i to, że autor skargi kasacyjnej powołując się na treść art. 13 ustawy zmieniającej nie wskazał precyzyjnie, która z jego składowych (przepis liczy kilkanaście jednostek redakcyjnych) legła u podstaw formułowanych żądań. Braku tego nie sanuje także uzasadnienie skargi kasacyjnej. Nie jest rzeczą Sądu II instancji uzupełnianie tych braków, a to z uwagi na możliwość popełnienia błędu w wyborze.
Przechodząc do oceny zarzutów I.2 i I.3 petitum skargi kasacyjnej należy dokonać jej łącznie, bowiem tak pierwszy, jak i drugi, powielają te same braki konstrukcyjne, o których wyżej była mowa; w szczególności zwraca uwagę ogólnikowe powołanie art. 13 ustawy zmieniającej. Tak więc - w tym względzie - zachowują znaczenie krytyczne uwagi poczynione przez Sąd II instancji przy okazji oceny zarzutu I.1 wniesionej skargi kasacyjnej.
W odniesieniu do wszystkich zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowane zarzuty winny wskazywać precyzyjnie oznaczone konkretne regulacje procesowe, którym uchybił Sąd I instancji (zwłaszcza, iż powoływane zostały w ścisłym związku), a także – w uzasadnieniu – koniecznie należało wykazać, że naruszenie tych regulacji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (arg. z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. Nie jest więc wystarczające – jak uczyniono w niniejszej sprawie – powołanie in principio zarzutów o charakterze procesowym na "Naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy". O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć "istotny" wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do poszukiwania intencji skarżącego kasacyjnie, podobnie jak nie posiada kompetencji do konwalidowania uchybień konstrukcyjnych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Mając na uwadze tak wyznaczone ramy systemowe postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do pozytywnej weryfikacji zarzutów I.1, I.2 i I.3 petitum skargi kasacyjnej.
Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, również należy dokonać jej oceny in gremio, jednak z innych względów. Zarzucenie błędnej wykładni i niezastosowania powołanych w treści obu zarzutów przepisów zmierza w istocie do wykazania, iż Sąd I instancji pomylił się akceptując stanowisko organu o wyodrębnieniu z pisma procesowego skarżącej środka prawnego w postaci zarzutu, zamiast jego rozpatrzenia w całości jako skargi na czynność egzekucyjną,
i konsekwencje wynikające z takiego podziału. Takie stanowisko skarżącej kasacyjnie jest błędne, co zasadniczo zostało wyjaśnione w rozważaniach dotyczących zarzutów naruszenia przepisów postępowania przy ocenie prawidłowego stanu prawnego i związanych z nim ustaleń w zakresie dotyczących stanu faktycznego. Stwierdzić przede wszystkim należy, że w sytuacji niepodważenia przez skarżącą kasacyjnie stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji, poprzez brak prawidłowo sformułowanych, czy też nieskutecznych zarzutów procesowych, Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę kasacyjną jest związany ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez Sąd I instancji i nie ma podstaw do ich kwestionowania (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2019 r. sygn. akt I GSK 287/17, czy też wyrok NSA z dnia z dnia 20 czerwca 2007 r. sygn. akt II FSK 840/06).
W zakresie objętym kontrolą Sądu I instancji przedmiot stanowiły wniesione zarzuty. Skarga na czynności egzekucyjne która została wyodrębniona z pisma skarżącej stanowi przedmiot odrębnego postępowania. Skoro, jak wyjaśniono powyżej, zastosowanie w sprawie która została wszczęta jeszcze przed nowelizacją miały przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu sprzed lipca 2020 r., to termin do wniesienia zarzutów, pomimo dokonania przez organ czynności egzekucyjnej w 2023 roku, wynosił siedem dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego. Orzecznictwo sądów administracyjnych pozostawało w tym zakresie jednolite, że to właśnie ta data, dzień doręczenia tytułu wykonawczego, rozpoczynała bieg terminu do wniesienia zarzutów – które pod reżimem wówczas obowiązującej ustawy stanowiły środek zaskarżenia na wstępnym etapie egzekucji administracyjnej. Wniesienie zarzutów po terminie, o którym mowa była w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. stanowiło podstawę do odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775), co słusznie Sąd I instancji zauważył i wyraził w treści pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, podtrzymując stanowisko przedstawione w rozstrzygnięciu organu.
Wadą konstrukcyjną zarzutu II.1 jest także i to, że autor skargi kasacyjnej powołując się na treść art. 13 ustawy zmieniającej – tak jak przy zarzutach o charakterze procesowym - nie wskazał precyzyjnie, która z poszczególnych jednostek redakcyjnych legła u podstaw formułowanych żądań. Braku tego nie sanują też motywy skargi kasacyjnej. Nie jest rzeczą Sądu II instancji uzupełnianie tych braków, a to z uwagi na możliwość popełnienia błędu w wyborze.
Z kolei zarzut II.2 jest bezskuteczny także z uwagi na fakt jego oparcia o nowe brzmienie regulacji u.p.e.a., co wyżej zostało wykluczone.
Marginalnie warto dostrzec, że jakkolwiek organ zamiast dzielić pismo skarżącej z 26 kwietnia 2023 r. na dwa odrębne środki prawne, mógł zwrócić się do skarżącej o wyjaśnienie jej intencji – tłumacząc przy tym jaki stan prawny obowiązuje w sprawie i jakie środki zaskarżenia skarżącej przysługują – wobec upływu pięciu lat od wszczęcia postępowania egzekucyjnego, co ułatwiłoby skarżącej podejmowanie adekwatnych czynności. Byłoby to tym bardziej zasadne, że pismem z 29 maja 2023 r. przecież organ informował skarżącą o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy, zatem nawet nie wymagałoby to od organu dodatkowych czynności.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.