Organ przeprowadził postępowanie w odpowiednim do okoliczności sprawy zakresie, rozważył zgromadzone dowody i z tak ustalonego stanu faktycznego wysnuł logiczne i właściwe wnioski. Organy odniosły się przy tym wystarczająco do wskazywanej przez stronę skarżącą potrzeby przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków (pracowników skarżącej spółki) i opinii biegłego, rzeczowo wyjaśniając powody, dla których ich przeprowadzenie było zbędne. W świetle ustaleń misji OLAF oraz obserwacji poczynionych przez tajlandzki Departament Handlu Zagranicznego w trakcie wizyty w L./W. sąd argumentację tę podzielił.
Organy oparły się na ustaleniach wyspecjalizowanego organu, jakim jest OLAF, które zostały poprzedzone wnikliwym, czasochłonnym i zakrojonym na szeroką skalę dochodzeniem. Dowód z przesłuchania świadków, którzy odbyli jedynie roboczą wizytę o charakterze handlowym w zakładzie L./W., nie byłby w stanie tych okoliczności podważyć.
Z kolei obserwacje tajlandzkiego Departamentu Handlu Zagranicznego pozwoliły na odstąpienie od powoływania biegłego z zakresu metalurgii w celu określenia istotności (braku pozorności) procesów przetwarzania surowców do postaci towarów objętych zgłoszeniami celnymi.
Ponadto w ocenie sądu, skarżąca nie przedstawiła materiału dowodowego potwierdzającego, że importowany towar został w tym kraju poddany ostatniej, istotnej i ekonomicznie uzasadnionej obróbce lub przetworzeniu, które spowodowałyby wytworzenie nowego produktu lub stanowiły istotny etap wytwarzania w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu. Wręcz przeciwnie, materiał dowodowy zebrany w sprawie potwierdził, że krajem pochodzenia towaru jest Chińska Republika Ludowa. W Tajlandii dokonano jedynie nieistotnej z punktu istoty towaru, którym jest folia aluminiowa do zastosowań domowych, zmiany jego pierwotnej formy (z rolek jumbo) na finalny produkt, bez zmiany pozycji taryfowej. Taki towar był następnie wysyłany do Polski. Opisany sposób działań prowadzony przez powiązane podmioty gospodarcze (chiński i tajlandzkie) nie znajduje uzasadnienia ekonomicznego, innego niż wskazującego na zamiar unikania należności z tytułu cła antydumpingowego.
Sąd podzielił zatem stanowisko organów, że dowody zebrane podczas misji jednoznacznie wskazują, iż importowana folia (pozycja 7607) "wyprodukowana" została z chińskiego surowca w postaci folii, także objętej pozycją 7607. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej, zakład nie produkował produktu finalnego z blach aluminium podlegających następnie rozwalcowaniu, lecz rolek jumbo zawierających gotowy niemalże produkt, wymagający jedynie dostosowania do formy przewidzianej dla sprzedaży detalicznej. Oznacza to, że importowana przez skarżącą folia nie przeszła na terenie Tajlandii obróbki, która zgodnie z przepisami unijnymi mogła zmienić pochodzenie z chińskiego na tajlandzkie.
Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz zasądzenia kosztów postepowania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: ppsa) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. m.in.: art. 60 ust. 2 UKC, art. 33 w zw. z art. 34 rozporządzenia delegowanego Komisji nr 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. U. UE. L. 2015.343.1 ze zm.; dalej: RD), art. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2020/2162 wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, nałożonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2015/2384 i rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2017/271 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, przez przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej wysyłanych z Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajlandii, oraz poddające ten przywóz wymogowi rejestracji (Dz. Urz. UE L z 2020 r., nr 431, s. 48), art. 48 ust. 2 i art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych UE w zw. z art. 6 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej wersje skonsolidowane Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE 2016 C 202, s.1, 07.06.2016, dalej: TUE);
2. na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. m.in.: art. 134 § 1 w zw. z art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 3 § 1 pkt. 1, art. 122 i 187 § 1 op w zw. z art. 73 § 1 i art. 44 ust. 4 UKC, art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 TUE, art. 121 § 1 w zw. z art. 191, art. 194 § 1 op w zw. z art. 73 § 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2020 r., poz. 1382 ze zm.: dalej: Prawo celne), art. 122, 187 § 1 oraz art. 188 w zw. z art. 180 § 1 w zw. art. 181 w zw. z art. 127 w zw. art. 229, art. 2a op.
Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postepowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 ppsa i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 ppsa.
Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).
Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 ppsa zakres oceny sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast w myśl art. 174 pkt 2 ppsa sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Dodać należy, iż zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 ppsa.
Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia znacząco sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutek w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z regułami ją normującymi, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być tak skonstruowane, ażeby była możliwość odniesienia się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia.
Przechodząc do złożonego środka zaskarżenia stwierdzić należy, że postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa pozwalały na dokonanie oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny zgodności z prawem wyroku sądu pierwszej instancji. Sąd kasacyjny nie uznał ich jednak za zasadne.
Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że istotną i kluczową dla rozstrzygnięcia sprawy okolicznością jest brak podważenia zarzutami procesowymi skargi kasacyjnej ustaleń organów celnych zaakceptowanych przez WSA, co do tego, że import z Chin do Tajlandii dotyczył rolek folii aluminiowej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pojawia się stwierdzenie, że firma tajlandzka importowała z Chińskiej Republiki Ludowej kęsy foli aluminiowej (inaczej blachy aluminiowej o szerokości 185 cm i grubości 260 mikronów). Jednak w zarzutach procesowych skargi kasacyjnej, którymi strony mogą podważać ustalenia faktyczne dokonane przez organy celne nie wskazano, że doszło do błędnych ustaleń, że z Chin nie sprowadzono rolek folii aluminiowej, a kęsy folii aluminiowej (inaczej blachy aluminiowej o szerokości 185 cm i grubości 260 mikronów). W ocenie NSA, gdyby w okolicznościach faktycznych tej sprawy rzeczywiście import z Chin do Tajlandii dotyczył kęsów folii aluminiowej, to z pewnością, z uwagi na wagę tej okoliczności, strona w pierwszej kolejności zakwestionowałaby ustalenia organów w tym zakresie zaakceptowane przez sąd I instancji.
Skarżąca stawia natomiast zarzuty nawiązujące do potencjalnej możliwości przetworzenia sprowadzanego z Chin wyrobu w produkt w postaci rolek folii aluminiowej w nowej wybudowanej fabryce. Spółka w ogóle nie odnosi się do konkretnych zgłoszeń celnych objętych niniejszą sprawą, które zostały zakwestionowane w postępowaniu i powiązane przez OLAF z nabytym przez podmiot tajlandzki towarem z Chin. Te ogólnikowe wskazania co do potencjalnej możliwości przetwarzania towaru z Chin są niewystarczające do podważenia stanowiska organów celnych bowiem nie odnoszą się bezpośrednio do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.
Tym samym za niezasadnie należało uznać zarzuty nawiązujące do zmiany kodu Nomenklatury Scalonej sprowadzonego towaru z CN 7606 na 7607, gdyż ten kod nie uległ zmianie (co wykazały organy celne w prowadzonym postepowaniu), a strona nie podważyła ustaleń fatycznych, że przedmiotem importu z Chin przez podmiot tajlandzki były rolki folii aluminiowej. Nie doszło zatem do przetworzenia w rozumieniu art. 60 ust. 2 UKC. Przetworzenie importowanego towaru (folii aluminiowej w rolkach) – jak ustalono w niniejszej sprawie – obejmowało jedynie obróbkę cieplną, rolowanie, cięcie i pakowanie. Nie ulega zatem wątpliwości, że w wyniku tych procesów nie doszło do powstania produktu o nowym składzie. Zmiana grubość i szerokości nie wyczerpuje pojęcia "istotnej obróbki", na które wskazuje przywoływane przez skarżącą orzecznictwo TSUE. W sprawie wystąpiła zatem taka sytuacja, w której zarówno na etapie sprowadzenia towaru jak i po jego obróbce, produkt nie uległ zmianie i pozostaje nim folia aluminiowa w rolkach.
W zakresie zarzutów dotyczących braku przeprowadzenia przez organ wskazanych w skardze kasacyjnej dowodów podnieść trzeba, że organy nie mają obowiązku przeprowadzania wszystkich zgłaszanych przez stronę postepowania dowodów. Uwzględnione muszą być jedynie te spośród nich, które w świetle zarysowanej przez strony tezy dowodowej dotyczą dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. B. Dauter [w]: S. Babiarz i inni, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Wyd. LexisNexis Warszawa 2009, str. 706).
W okolicznościach sprawy należy wskazać, że wnioskowane dowody o przesłuchanie świadków i uwzględnienie opinii biegłego, co do procesów metalurgicznych, nie nawiązują do powiązania w stanie faktycznym importowanej folii aluminiowej w rolkach z Chin do Tajlandii z folią aluminiową w rolkach importowaną z Tajlandii do Polski. Organy i WSA nie zakwestionowały możliwości produkcyjnych w zakładzie w Tajlandii. Uznały zaś w okolicznościach sprawy, że w ramach zakwestionowanych zgłoszeń celnych importowano towar folię aluminiową w rolkach z Chin. Jak zasadnie wskazały organy dowody zebrane podczas misji OLAF jednoznacznie wskazywały, że importowana folia (pozycja 7607) "wyprodukowana" została z chińskiego surowca w postaci folii, także objętej pozycją 7607. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej oraz pełnomocnika w trakcie rozprawy, zakład nie produkował produktu finalnego z blach aluminium podlegających następnie rozwalcowaniu. Oznacza to, że importowana przez spółkę folia nie przeszła na terenie Tajlandii obróbki, która zgodnie z przepisami unijnymi mogła zmienić pochodzenie z chińskiego na tajlandzkie.
Odnosząc się z kolei do zarzutów związanych z protokołem z kontroli OLAF, wskazać należy, że nie był to jedyny dowód, na którym organy oparły swoje rozstrzygniecie, co wyjaśniono zarówno w decyzjach organów celnych obu instancji jak i zaskarżonym wyroku. OLAF złożył dodatkowe wyjaśnienia, na żądanie organu celnego, odnośnie przeprowadzonej kontroli odpowiadając precyzyjnie na pytania postawione przez organ celny. Stwierdził m.in., że kontrola dalej się toczy, ale w stosunku do innych podmiotów. Natomiast w zakresie skarżącej kasacyjnie kontrola ta się zakończyła. Mówiąc bardziej precyzyjnie w odpowiedzi OLAF poinformował, że jakkolwiek dochodzenie OC/2019/0299 jest w toku, to skupia się obecnie na innych spółkach (niż L./W.), a misja OLAF zebrała wystarczające dowody potwierdzające chińskie pochodzenie eksportowanych przez podmiot przesyłek w latach 2016-2019, zatem trwająca misja nie bada już tych ładunków.
Wypada podkreślić, że w działaniach kontrolnych OLAF uwzględniono też czynności podjęte przez Tajski Departament Handlu Zagranicznego. Wynika z nich, że podmiot tajlandzki odmówił współpracy z Tajskim Departamentem Handlu Zagranicznego oraz przekazania jakichkolwiek informacji na temat procesu produkcyjnego. W odniesieniu do powyższego wskazać także należy, że skoro skarżąca miała wiedzę o odmowie współpracy firmy przetwarzającej towar w Tajlandii z tamtejszymi władzami, "mając dobre kontakty z ta firmą" (cyt. wystąpienie pełnomocnika podczas rozprawy), sama mogła wystąpić do tego podmiotu o przekazanie jej dokumentacji celem wykorzystania jej w prowadzonym postepowaniu celnym. Tego jednak nie uczyniła, a zatem w zaistniałych okolicznościach nie można mówić o naruszenia wskazanych przepisów Karty Praw Podstawowych, Traktatu o Unii Europejskiej, rozstrzygnięciu sprawy na niekorzyść strony mimo istniejących wątpliwości, jak i zasady zaufania.
W ocenie NSA, w sprawie, nie zaistniały wątpliwości co do zaistniałego stanu faktycznego. Nie podważono ustaleń co do importowanego towaru folii aluminiowej w rolkach zarówno z Chin, jak i Tajlandii - CN 7607. Nie naruszono też w okolicznościach sprawy zasad z zakresu postępowania dowodowego, zgromadzono wystarczający materiał dowodowy (art. 122 i art. 187 § 1 op), dokonano jego prawidłowej oceny, bez naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 op), nie doszło także do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 127 op).
Za niezasadny uznać także należało zarzut dotyczący naruszenia art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/2162 z dnia 18 grudnia 2020 r., bowiem nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Towar będący przedmiotem zgłoszeń celnych skarżącej należał do produktów, co do których rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2016/865 z dnia 31 maja 2016 r. w sprawie wszczęcia dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2384 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu nieznacznie zmienionych rodzajów folii aluminiowej z Chińskiej Republiki Ludowej i poddające ten przywoź rejestracji (Dz. Urz. UE L 144/35 z 1 czerwca 2016 r. ze zm.) przewidywało obowiązek rejestracji.
Rozporządzenie nr 2016/865 przewidujące obowiązek rejestracji innych, podobnych co do właściwości folii aluminiowych – stosownie do art. 4 tego aktu – weszło w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym UE, to jest 2 czerwca 2016 r., a zatem obowiązywało w dacie dokonania zgłoszeń celnych przez skarżącą. Towary objęte tymi zgłoszeniami - folia aluminiowa klasyfikowana do kodu TARIC 7607 11 19 40, podlegały zatem rejestracji. W chwili wydania rozporządzenia nr 2016/865 cłem antydumpingowym na mocy przepisów wspólnotowych była już wprost objęta, pochodząca z Chińskiej Republiki Ludowej, folia aluminiowa objęta kodem CN ex 7607 11 19 (kod TARIC 7607 11 19 10). W stosunku do wymienionych w rozporządzeniu nr 2016/865 towarów objętych dochodzeniem stwierdzono bowiem, że posiadają one takie same właściwości jak folia aluminiowa wskazana w rozporządzeniach: 1. Rady Unii Europejskiej (WE) nr 925/2009 z dnia 24 września 2009 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącym o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Armenii, Brazylii i Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 262/1 z 6 października 2009 r. ze zm.); 2. Komisji (UE) nr 2015/2384 z dnia 17 grudnia 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 332/63 z 18 grudnia 2015 r.).
Z powyższych względów postawione zarzuty należało uznać za nieusprawiedliwione.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną.
Na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 ppsa oraz § 14 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).