co w konsekwencji skutkowało również brakiem możliwości realizacji przez spółkę prawa do obrony i czyniło z prowadzonego przez Dyrektora lAS oraz Naczelnika postępowania dowodowego iluzorycznym działaniem wykazania z góry założonego celu, tj. chińskiego pochodzenia towarów objętych zgłoszeniem celnym. W sytuacji prowadzenia postępowania przez Dyrektora lAS oraz Naczelnika w sposób urzeczywistniający zasadę dobrej administracji, a w konsekwencji w sposób umożliwiający realizację prawa do obrony, organy podatkowe podjęłyby działania w celu ustalenia czy surowiec sprowadzany z Chin został poddany istotnemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetworzeniu i obróbce w fabryce w Tajlandii, w skutek czego musiałyby uznać, że towar objęty Zgłoszeniem celnym jest pochodzenia tajlandzkiego - zapadłoby zatem rozstrzygnięcie o zupełnie innej treści;
f) art. 33 ust. 2 w związku z art. 33 ust. 1 i art. 30b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 106, z poźn. zm.; dalej zwanej: ustawą o VAT) przez niewłaściwe ich zastosowanie i uznanie, że kwota VAT z tytułu importu towarów, dokonanego na podstawie zgłoszenia celnego została określona w nieprawidłowej wysokości;
2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
a) art. 134 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez przeprowadzenie przez WSA nienależytej kontroli działań podejmowanych przez Dyrektora lAS i nie uchylenie decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie Dyrektor lAS naruszył art. 60 ust. 2 u.k.c. przez uznanie, że towary objęte zgłoszeniem celnym nie mają tajlandzkiego pochodzenia, w sytuacji gdy surowiec sprowadzany z Chin i finalny produkt, tj. surowiec po poddaniu go ostatniemu, istotnemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetwarzaniu i obróbce, to dwa rożne produkty, a kod CN uległ zmianie, tj. z surowiec klasyfikowany jest do pozycji CN 7606 a produkt gotowy objęty zgłoszeniem celnym do pozycji CN 7607. W sytuacji nawet gdyby do zmiany kodu CN nie doszło, fakt przeprowadzenia istotnego, ekonomicznie uzasadnionego przetworzenia i obróbce w fabryce w Tajlandii wskazuje na tajlandzkie pochodzenie towaru objętego zgłoszeniem celnym, aby jednak ustalić wagę i istotę procesów zachodzących w fabryce w Tajlandii konieczne jest przeprowadzenie rzetelnego postępowania dowodowego, które w niniejszej sprawie nie miało miejsca, a co zostało zaakceptowane przez WSA;
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 pkt. 1, art. 134 § 1 i art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuchylenie Decyzji, pomimo jej wydania z naruszeniem:
i) art. 122 i 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651,, z poźn. zm.; dalej zwanej: o.p.) w zw. z art. 73 § 1 u.k.c. i art. 44 ust. 4 u.k.c., art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 TUE cprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i oparcie się w całości i jedynie na ustaleniach, mających charakter przypuszczeń niepopartych dowodami, wynikających z dochodzenia prowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (dalej zwany: OLAF), co doprowadziło do błędnego uznania, że krajem pochodzenia towarów objętych zgłoszeniem celnym są Chiny;
ii) art. 121 § 1 w zw. z art. 191 o.p. w zw. z art. 73 § 1 Prawa celnego, art. 44 ust. 4 u.k.c., art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 TUE przez niewypełnienie wynikającego z art. 191 o.p. obowiązku dokonania oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego i oparciu decyzji w całości o wnioski wynikające z przypuszczeń z dochodzenia prowadzonego przez OLAF;
iii) art. 194 § 1 o.p. w zw. z art. 73 § 1 Prawa celnego w zw. z art. 11 pkt 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (dalej zwanego: rozporządzeniem 883/2013) przez błędne uznanie raportów OLAF za dokument urzędowy, a tym samym przypisanie takiej samej mocy dowodowej, jaką posiadają krajowe dokumenty urzędowe, w sytuacji gdy raporty OLAF znajdujące się w aktach sprawy nie są raportem z zakończonego dochodzenia OLAF, a tylko raport z zakończonego dochodzenia zgodnie z art. 11 pkt 1 i 2 rozporządzenia 883/2013 może stanowić dokument urzędowy;
iv) art. 122, 187 § 1 oraz art. 188 w zw. z art. 180 § 1 w zw. art. 181 w zw. z art. 127 w zw. art. 229 o.p. w zw. z art. 73 § 1 Prawa celnego, art. 44 ust. 4 UKC, art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej art. 6 TUE przez brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego, w tym m.in. nieprzeprowadzenie dowodów, w szczególności w zakresie:
• przesłuchania świadków – pracowników spółki, którzy byli w fabryce w Tajlandii i weryfikowali zakres procesów produkcyjnych tam przeprowadzanych;
• powołania biegłych z zakresu metalurgii w celu określenia istotności (braku pozorności) procesów przetwarzania surowców do postaci towarów objętych zgłoszeniem celnym;
• potwierdzenia z organami celnymi w Chinach i Tajlandii postaci surowców eksportowanych do Tajlandii w celu wyprodukowania tych towarów;
- w sytuacji istnienia wątpliwości, co do faktów stanowiących podstawę wydania zarówno decyzji I instancji, jak i decyzji;
v) art. 194 § 3 , art. 180 § 1 o.p. w zw. z art. 73 § 1 Prawa celnego w zw. z art. 11 pkt 1 i 2 rozporządzenia 883/2013 przez brak uwzględnienia przez Dyrektora lAS wniosków dowodowych spółki, co skutkowało uniemożliwieniem przeprowadzenia dowodu przeciw dokumentowi urzędowemu jakim są w ocenie WSA raporty z wstępnych ustaleń OLAF, co skutkowało iluzorycznością przeprowadzenia postępowania dowodowego i działaniem zarówno przez organy podatkowe o z góry założoną tezę, tj. chińskim pochodzeniu sprowadzanych przez spółkę towarów, co w konsekwencji skutkowało bezpodstawnym określeniem kraju pochodzenia towarów, tj. Chin oraz stawki cła antydumpingowego w wysokości 30% dla towarów objętych zgłoszeniem celnym;
vi) art. 180 § 1 w zw. z art. 197 § 1 w zw. z art. 194 § 3 o.p. w zw. z art. 73 § 1 Prawa celnego i art. 44 ust. 4 u.k.c. przez brak powołania biegłego z zakresu metalurgii w celu określenia istotności (braku pozorności) procesów przetwarzania surowców do postaci towarów objętych zgłoszeniem celnym, co w konsekwencji prowadziłoby do uznania, że sprowadzane przez spółkę towary objęte zgłoszeniem celnym pochodziły z Tajlandii;
vii) art. 2a o.p. w zw. z art. 73 § 1 Prawa celnego, art. 44 ust. 4 u.k.c., art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 TUE przez nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść spółki, gdyż mimo, że spółka przedstawiła dowody i okoliczności świadczące o tajlandzkim pochodzeniu towarów objętych zgłoszeniem celnymi, decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja I instancji całkowicie opierają się jedynie na wnioskach OLAF z postępowania, które nie zostały oparte na dowodach, a bazowały jedynie na przypuszczeniach. Jednocześnie, Dyrektor lAS, w ślad za Naczelnikiem, nie przeprowadzili żadnego postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia wątpliwości w odniesieniu do oceny stanu faktycznego sprawy;
viii) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 o.p., tj. odpowiednio: zasady legalizmu, zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie, zasady prawdy obiektywnej oraz zasady przekonywania strony w postępowaniu podatkowym, a tym samym zasad wynikających z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 TUE przez:
• brak przeprowadzenia postępowania dowodowego, subiektywną ocenę istotności procesów obróbki/przeróbki towarów przeprowadzanych w Tajlandii (gdzie sam fakt przeprowadzania procesów i przerabiania surowca nie jest przez Dyrektora lAS kwestionowany) i brak powołania biegłego posiadającego specjalistyczną wiedzę z dziedziny metalurgii, który obiektywnie oceniłby procesy i ich wpływ na właściwości towaru sprowadzanego przez spółkę, jednocześnie ignorowanie przez Dyrektora lAS znaczenia opinii biegłych przedstawionej przez spółkę;
• oparcie rozstrzygnięcia na de facto jedynym dowodzie, tj. raportach OLAF, w sytuacji gdy nie można oprzeć rozstrzygnięcia w spawie tylko na jednym dowodzie, który na dodatek został oparty o przypuszczenia, a nie ustalone fakty;
• nieustosunkowanie się do orzecznictwa TSUE wskazanego w odwołaniu, w sytuacji, gdy wnioski z niego płynące znajdują zastosowanie w przedmiotowej sprawie;
ix) art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 73 § 1 Prawa celnego, art. 44 ust. 4 u.k.c., art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 TUE przez bezpodstawne uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do zmiany pozycji taryfowej finalnych towarów powstałych w wyniku dokonanej istotnej obróbki w fabryce w Tajlandii w stosunku do surowca sprowadzanego z Chin, pomimo niedysponowanie przez Dyrektora lAS, jakimkolwiek dowodem wskazującym, że do zmiany klasyfikacji nie doszło, a spółka przedstawiła dowody (m.in. raport biegłego) z których wynika, że doszło do zmiany pozycji CN, a surowiec został poddany istotnemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetworzeniu i obróbce, co skutkuje naruszeniem zasady zaufania do organów, jak również oparcia rozstrzygnięcia na niewłaściwie ustalonym stanie faktycznym;
x) art. 127 o.p. w zw. z art, 73 § 1 Prawa celnego, art. 44 ust. 4 u.k.c., art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 TUE przez zaakceptowania przez WSA naruszenia przez Dyrektora lAS zasady dwuinstancyjności polegającego na braku ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, a dokonaniu jedynie kontroli decyzji I instancji z punktu widzenia zawartych w odwołaniu zarzutów, co skutkowało brakiem analizy sprawy i wydaniem decyzji w oparciu o de facto jeden dowód w sprawie, tj. raporty OLAF, które same w sobie nie byty oparte na żadnych dowodach, a jedynie przypuszczeniach, w konsekwencji iluzorycznością postępowania odwoławczego.
Strona skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentację na poparcie powyższych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ II instancji, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, zasądzenie od skarżącej na rzecz Dyrektora IAS kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.
Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 6 września 2012 r. sygn. akt I FSK 1536/11; treść tego oraz innych orzeczeń powołanych poniżej, dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem I instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Dodać należy, że zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a.
Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia znacząco sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutek w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z regułami ją normującymi, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być tak skonstruowane, ażeby była możliwość odniesienia się przez ich treść do zaskarżonego orzeczenia.
Przechodząc do złożonego środka zaskarżenia stwierdzić należy, że postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa pozwalały na dokonanie oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny zgodności z prawem wyroku sądu I instancji. Sąd kasacyjny nie uznał ich jednak za zasadne.
Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że istotną i kluczową dla rozstrzygnięcia sprawy okolicznością jest brak podważenia zarzutami procesowymi skargi kasacyjnej ustaleń organów celnych zaakceptowanych przez sąd I instancji, co do tego, że import z Chin do Tajlandii dotyczył rolek folii aluminiowej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pojawia się stwierdzenie, że firma tajlandzka importowała z Chińskiej Republiki Ludowej kęsy foli aluminiowej (inaczej blachy aluminiowej o szerokości 185 cm i grubości 260 mikronów). Jednak w zarzutach procesowych skargi kasacyjnej, którymi strony mogą podważać ustalenia faktyczne dokonane przez organy celne nie wskazano, że doszło do błędnych ustaleń, że z Chin nie sprowadzono rolek folii aluminiowej, a kęsy folii aluminiowej (inaczej blachy aluminiowej o szerokości 185 cm i grubości 260 mikronów). W ocenie NSA, gdyby w okolicznościach faktycznych tej sprawy rzeczywiście import z Chin do Tajlandii dotyczył kęsów folii aluminiowej, to z pewnością, z uwagi na wagę tej okoliczności, strona w pierwszej kolejności zakwestionowałaby ustalenia organów w tym zakresie zaakceptowane przez sąd I instancji.
Skarżąca stawia natomiast zarzuty nawiązujące do potencjalnej możliwości przetworzenia sprowadzanego z Chin wyrobu w produkt w postaci rolek folii aluminiowej w nowej wybudowanej fabryce. Spółka w ogóle nie odnosi się do konkretnych zgłoszeń celnych objętych niniejszą sprawą, które zostały zakwestionowane w postępowaniu i powiązane przez OLAF z nabytym przez podmiot tajlandzki towarem z Chin. Te ogólnikowe wskazania co do potencjalnej możliwości przetwarzania towaru z Chin są niewystarczające do podważenia stanowiska organów celnych bowiem nie odnoszą się bezpośrednio do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.
Tym samym za niezasadnie należało uznać zarzuty nawiązujące do zmiany kodu Nomenklatury Scalonej sprowadzonego towaru z CN 7606 na 7607, gdyż ten kod nie uległ zmianie (co wykazały organy celne w prowadzonym postepowaniu), a strona nie podważyła ustaleń fatycznych, że przedmiotem importu z Chin przez podmiot tajlandzki były rolki folii aluminiowej. Nie doszło zatem do przetworzenia w rozumieniu art. 60 ust. 2 u.k.c. Przetworzenie importowanego towaru (folii aluminiowej w rolkach) – jak ustalono w niniejszej sprawie – obejmowało jedynie obróbkę cieplną, rolowanie, cięcie i pakowanie. Nie ulega zatem wątpliwości, że w wyniku tych procesów nie doszło do powstania produktu o nowym składzie. Zmiana grubość i szerokości nie wyczerpuje pojęcia "istotnej obróbki", na które wskazuje przywoływane przez skarżącą orzecznictwo TSUE. W sprawie wystąpiła zatem taka sytuacja, w której zarówno na etapie sprowadzenia towaru jak i po jego obróbce, produkt nie uległ zmianie i pozostaje nim folia aluminiowa w rolkach.
W zakresie zarzutów dotyczących braku przeprowadzenia przez organ wskazanych w skardze kasacyjnej dowodów podnieść trzeba, że organy nie mają obowiązku przeprowadzania wszystkich zgłaszanych przez stronę postepowania dowodów. Uwzględnione muszą być jedynie te spośród nich, które w świetle zarysowanej przez strony tezy dowodowej dotyczą dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. B. Dauter [w]: S. Babiarz i inni, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Wyd. LexisNexis Warszawa 2009, str. 706).
W okolicznościach sprawy należy wskazać, że wnioskowane dowody o przesłuchanie świadków i uwzględnienie opinii biegłego, co do procesów metalurgicznych, nie nawiązują do powiązania w stanie faktycznym importowanej folii aluminiowej w rolkach z Chin do Tajlandii z folią aluminiową w rolkach importowaną z Tajlandii do Polski. Organy i sąd I instancji nie zakwestionowały możliwości produkcyjnych w zakładzie w Tajlandii. Uznały zaś w okolicznościach sprawy, że w ramach zakwestionowanych zgłoszeń celnych importowano towar folię aluminiową w rolkach z Chińskiej Republiki Ludowej. Jak zasadnie wskazały organy dowody zebrane podczas misji OLAF jednoznacznie wskazywały, że importowana folia (pozycja 7607) "wyprodukowana" została z chińskiego surowca w postaci folii, także objętej pozycją 7607. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej oraz pełnomocnika w trakcie rozprawy, zakład nie produkował produktu finalnego z blach aluminium podlegających następnie rozwalcowaniu. Oznacza to, że importowana przez spółkę folia nie przeszła na terenie Tajlandii obróbki, która zgodnie z przepisami unijnymi mogła zmienić pochodzenie z chińskiego na tajlandzkie.
Odnosząc się z kolei do zarzutów związanych z protokołem z kontroli OLAF, wskazać należy, że nie był to jedyny dowód, na którym organy oparły swoje rozstrzygniecie, co wyjaśniono zarówno w decyzjach organów celnych obu instancji jak i zaskarżonym wyroku. OLAF złożył dodatkowe wyjaśnienia, na żądanie organu celnego, odnośnie przeprowadzonej kontroli odpowiadając precyzyjnie na pytania postawione przez organ celny. Stwierdził m.in., że kontrola dalej się toczy, ale w stosunku do innych podmiotów. Natomiast w zakresie skarżącej kasacyjnie kontrola ta się zakończyła. Mówiąc bardziej precyzyjnie w odpowiedzi OLAF poinformował, że jakkolwiek dochodzenie OC/2019/0299 jest w toku, to skupia się obecnie na innych spółkach (niż L.), a misja OLAF zebrała wystarczające dowody potwierdzające chińskie pochodzenie eksportowanych przez podmiot przesyłek w latach 2016 – 2019, zatem trwająca misja nie bada już tych ładunków.
Wypada podkreślić, że w działaniach kontrolnych OLAF uwzględniono też czynności podjęte przez Tajski Departament Handlu Zagranicznego. Wynika z nich, że podmiot tajlandzki odmówił współpracy z Tajskim Departamentem Handlu Zagranicznego oraz przekazania jakichkolwiek informacji na temat procesu produkcyjnego. W odniesieniu do powyższego wskazać także należy, że skoro skarżąca miała wiedzę o odmowie współpracy firmy przetwarzającej towar w Tajlandii z tamtejszymi władzami, "mając dobre kontakty z tą firmą" (cyt. wystąpienie pełnomocnika podczas rozprawy), sama mogła wystąpić do tego podmiotu o przekazanie jej dokumentacji celem wykorzystania jej w prowadzonym postepowaniu celnym. Tego jednak nie uczyniła, a zatem w zaistniałych okolicznościach nie można mówić o naruszenia wskazanych przepisów Karty Praw Podstawowych, Traktatu o Unii Europejskiej, rozstrzygnięciu sprawy na niekorzyść strony mimo istniejących wątpliwości, jak i zasady zaufania.
W ocenie NSA, w sprawie, nie zaistniały wątpliwości co do zaistniałego stanu faktycznego. Nie podważono ustaleń co do importowanego towaru folii aluminiowej w rolkach zarówno z Chin, jak i Tajlandii – CN 7607. Nie naruszono też w okolicznościach sprawy zasad z zakresu postępowania dowodowego, zgromadzono wystarczający materiał dowodowy (art. 122 i art. 187 § 1), dokonano jego prawidłowej oceny, bez naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 o.p.), nie doszło także do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 127 o.p.).
Za niezasadny uznać także należało zarzut dotyczący naruszenia art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/2162 z dnia 18 grudnia 2020 r., bowiem nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Towar będący przedmiotem zgłoszeń celnych skarżącej należał do produktów, co do których rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2016/865 z dnia 31 maja 2016 r. w sprawie wszczęcia dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2384 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu nieznacznie zmienionych rodzajów folii aluminiowej z Chińskiej Republiki Ludowej i poddające ten przywóz rejestracji (Dz. Urz. UE L144/35 z dnia 1 czerwca 2016 r. ze zm.) przewidywało obowiązek rejestracji.
Rozporządzenie nr 2016/865 przewidujące obowiązek rejestracji innych, podobnych co do właściwości folii aluminiowych – stosownie do art. 4 tego aktu – weszło w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym UE, to jest 2 czerwca 2016 r., a zatem obowiązywało w dacie dokonania zgłoszeń celnych przez skarżącą. Towary objęte tymi zgłoszeniami – folia aluminiowa klasyfikowana do kodu TARIC 7607 11 19 40, podlegały zatem rejestracji. W chwili wydania rozporządzenia nr 2016/865 cłem antydumpingowym na mocy przepisów wspólnotowych była już wprost objęta, pochodząca z Chińskiej Republiki Ludowej, folia aluminiowa objęta kodem CN ex 7607 11 19 (kod TARIC 7607 11 19 10). W stosunku do wymienionych w rozporządzeniu nr 2016/865 towarów objętych dochodzeniem stwierdzono bowiem, że posiadają one takie same właściwości jak folia aluminiowa wskazana w rozporządzeniach: 1. Rady Unii Europejskiej (WE) nr 925/2009 z dnia 24 września 2009 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącym o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Armenii, Brazylii i Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 262/1 z 6 października 2009 r., ze zm.); 2. Komisji (UE) nr 2015/2384 z dnia 17 grudnia 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 332/63 z 18 grudnia 2015 r.)
Z powyższych względów postawione zarzuty należało uznać za nieusprawiedliwione.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
Na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).