W związku z powyższym wniósł o:
1. na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku WSA w Gdańsku z dnia 27 października 2022r. sygn. akt III SA/Gd 68/22 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie;
2. na podstawie art. 188 p.p.s.a. , w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku WSA, a także zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji oraz umorzenie postepowania administracyjnego;
3. na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Pismem procesowym z dnia 16 maja 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku przesłał odpowiedź na stanowisko w sprawie zawarte w zawiadomieniu o wstąpieniu Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów wynika, że spór w sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 17 listopada 2021 r., w przedmiocie cła antydumpingowego, stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem.
Wprawdzie co do zasady w pierwszej kolejności rozważeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to jednak w tej sprawie, sposób sformułowania zarzutów i ich uzasadnienie w treści rozpoznawanego środka zaskarżenia, pozwala stwierdzić, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania są ściśle powiązane z zarzutami naruszenia przepisów prawa materialnego, co powoduje, że zarzuty te należy rozpoznać łącznie.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd I instancji oddalając skargę nie naruszył wskazanych w jej zarzutach przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa procesowego mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Odnosząc się do podniesionych w pkt. I petitum skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych należy zauważyć, iż ww. przepisy dotyczą zakresu i kryteriów kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne nad organami administracji publicznej. O naruszeniu tych regulacji można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem. Okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, jak to ma miejsce w realiach niniejszej sprawy, nie oznacza naruszenia ww. regulacji (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1636/11).
Jeżeli zaś chodzi o podnoszoną przez skarżącego kasacyjnie kwestię naruszenia prawa do wysłuchania, która zdaniem Skarżącego miała istotny wpływ na wynik sprawy to wskazać należy, iż Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni pismem z dnia 12 stycznia 2021 r., zgodnie z art. 22 ust. 6 UKC, wyznaczył Stronie 30-dniowy termin na przedstawienie swojego stanowiska. Pismo zostało odebrane 19 stycznia 2021 r., tak więc 18 lutego 2021 r. przypadał ostatni dzień terminu na przedstawienie stanowiska w sprawie.
Zgodnie z art. 22 ust. 6 akapit 1 UKC przed wydaniem decyzji, która byłaby niekorzystna dla wnioskodawcy, organy celne powiadamiają wnioskodawcę o podstawach, na których zamierzają oprzeć decyzję, dając wnioskodawcy możliwość przedstawienia swojego stanowiska w określonym terminie rozpoczynającym swój bieg z dniem doręczenia powiadomienia lub z dniem uznania go za doręczone. Po upływie tego terminu wnioskodawca jest powiadamiany w odpowiedniej formie o wydanej decyzji.
Stosownie zaś do art. 103 UKC o długu celnym nie powiadamia się dłużnika po upływie okresu trzech lat od dnia powstania długu celnego (ust. 1), jednakże w przypadku gdy dług celny powstał w wyniku czynu, który w czasie popełnienia podlegał sądowemu postępowaniu karnemu, okres trzech lat przewidziany w ust. 1 przedłuża się minimalnie do pięciu a maksymalnie do dziesięciu lat zgodnie z prawem krajowym (ust. 2), natomiast okresy, o których mowa w ust. 1 i 2, zostają zawieszone jeżeli: a) złożone zostaje odwołanie zgodnie z art. 44; takie zawieszenie obowiązuje od daty złożenia odwołania i przez okres trwania postępowania odwoławczego; lub b) organy celne poinformowały dłużnika zgodnie z art. 22 ust. 6 o przyczynach, dla których zamierzają powiadomić o długu celnym; takie zawieszenie obowiązuje od daty takiego powiadomienia do końca okresu, w którym dłużnik ma możliwość przedstawienia swojego punktu widzenia (ust. 3).
Skarżący w dniu 19 stycznia 2021 r. został powiadomiony o podstawach, na których organ celny zamierza oprzeć niekorzystną - dotyczącą określenia wymiar należnego cła w związku z określeniem stawki ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 48,5 % - decyzję, i z tym dniem rozpoczął też bieg 30-dniowy termin, w którym Skarżący miał możliwość przedstawienia swojego stanowiska przed wydaniem przez organ decyzji w sprawie.
W dniu 19 lutego 2021 r., a więc po upływie 30-dniowego terminu dającego skarżącemu możliwość przedstawienia swojego stanowiska, organ I instancji czyli Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni wydał decyzję powiadamiając tym samym skarżącego o długu celnym, co w ocenie Sądu dawało podstawę do zawieszenia okresu na powiadomienie skarżącego (dłużnika) o długu celnym.
W rozpoznawanej sprawie Skarżący w ostatnim dniu 30-dniowego terminu na przedstawienie swojego stanowiska, nadał na poczcie przesyłkę, zawierającą prezentowane stanowisko w postępowaniu celnym, formułując w nim m.in. wnioski dowodowe. Przesyłka ta wpłynęła do organu w dniu 2 marca 2021 r., a więc po wydaniu przez organ w dniu 19 lutego 2021 r decyzji wymiarowej.
Według kasatora naruszenie art. 22 ust. 6 w zw. z art. 103 ust. 3 lit. b UKC, polegało na tym, że skoro decyzja organu I instancji została wydana przed otrzymaniem przez organ stanowiska strony, to tym samym uniemożliwiono skarżącemu przedstawienie swojego stanowiska w sprawie, a zatem nie została spełniona przesłanka zawieszenia okresu przedawnienia długu celnego na okres 30 dni.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty te są niezasadne. Sądu I instancji prawidłowo bowiem stwierdził, iż możliwość przedstawienia swojego stanowiska w określonym (30-dniowym) terminie przez zainteresowaną osobę (dłużnika celnego) przed wydaniem przez organ dla niej "niekorzystnej" decyzji, należy rozumieć w ten sposób, że organ nie może wydać przed upływem wskazanego powyżej terminu decyzji powiadamiającej o długu celnym. Nie sposób jednak przyjąć - jak w istocie twierdzi strona skarżąca - że termin na umożliwienie przedstawienia stanowiska dłużnika przed wydaniem decyzji powiadamiającej o długu celnym, po którym to dopiero organ celny mógłby wydać decyzję powiadamiającą o długu celnym (wymiarze należnego cła), upływa dopiero z dniem, w którym stanowisko dłużnika wpływa do organu i z którym organ ten może się zapoznać. Przyjęcie takiego rozumienia w istocie byłoby sprzeczne z wyraźnie określonym (wyznaczonym) przez prawodawcę unijnego terminem na skorzystanie osoby zainteresowanej z prawa przedstawienia swojego stanowiska przed wydaniem decyzji powiadamiającej o długu celnym, i prowadziłoby do możliwości powstrzymywania czynności organu celnego związanych z wydaniem decyzji w istocie na bliżej nieokreślony czas.
Trafnie zatem uznał Sąd I instancji, że takie rozumienie powołanych przepisów kłóciłoby się w sposób oczywisty z koniecznością sprawnego, efektywnego i szybkiego działania organów celnych.
Należy także zwrócić uwagę, że postępowanie przed organami celnymi jest dwuinstancyjne, a zatem nawet w przypadku nieuwzględnienia przez organ celny I instancji stanowiska przedstawionego przez dłużnika celnego przed wydawaniem przez ten organ decyzji z uwagi na jego dotarcie do organu już po wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie (tak jak to miało miejsce w tym przypadku), to nie zamyka to stronie prezentowania swoich racji przed organem celnym II instancji, który zobowiązany jest rozpoznać ponownie sprawę w jej całokształcie, a zatem zobowiązany jest wziąć pod uwagę stanowisko strony, ocenić prezentowaną argumentację i razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w koniecznym zakresie (w tym wnioskowane przez stronę dowody).
Organ II instancji odniósł się do dokumentów przekazanych za pismem z dnia 18 lutego 2021 r. i wyjaśnił, że w żaden sposób nie wpływają na rozstrzygnięcie podjęte przez organ I instancji. Procedura wystawiania zwykłych świadectw pochodzenia była przekazana wraz z raportem przez indyjskie władze celne, znana jest organom obu instancji i nie ma wpływu na ustalenia w niniejszej sprawie, w której nie zaistniała sytuacja zmiany pochodzenia z uwagi na znaczny przerób i zastosowanie preferencji, a jedynie z uwagi na przywóz z Chin do Indii, gdzie nastąpiło przepakowanie i eksport do Polski bez zastosowania preferencyjnego pochodzenia. Organy obu instancji nie negowały faktu, że indyjski eksporter prowadzi działalność gospodarczą i produkuje rowery, jednakże rowery będące przedmiotem importu w niniejszej sprawie wyprodukowano w Chinach następnie droga morską dostarczono do Indii gdzie po przepakowaniu wyeksportowano do odbiorcy w Polsce. Do powyższego odniesiono się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Nie zasługują zatem na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej, zmierzające do podważenia stanowiska organów i WSA w Gdańsku, iż w niniejszej sprawie termin na powiadomienie o długu celnym nie został skutecznie zawieszony. W konsekwencji zgodzić należy się z organami, że termin przedawnienia należności celnych objętych zaskarżoną decyzją wynosił 5 lat.
Odnosząc się do pozostałych sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczące naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, że nie znajdują one uzasadnionych podstaw.
I tak w pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że podstawowe znaczenie na gruncie przedmiotowej sprawy miało ustalenie pochodzenia towarów importowanych przez Skarżącego. Z ustaleń faktycznych dokonanych przez organy celne wynikało, że rowery zakupione przez Skarżącego (objęte zgłoszeniami celnymi) zostały w rzeczywistości wyeksportowane z Chin, a w Indiach poddane jedynie czynnościom przeładunkowym, zatem zachowały swoje chińskie pochodzenie, natomiast posiadane i przedłożone wraz ze zgłoszeniami celnym przez importera świadectwa pochodzenia towaru okazały się nieprawdziwe. Naczelnik Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach przekazał do Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni materiał dowodowy otrzymany od władz Indii, który wskazywał na niewłaściwie zadeklarowany kraj pochodzenia towarów w postaci rowerów dwukołowych z [...] (kod Taric 8712 00 30 90) w zgłoszeniach celnych dokonanych przez stronę. Skarżący kasacyjnie nie kwestionuje zresztą tych ustaleń, koncentrując się na wykazaniu, iż cały czas działał w dobrej wierze, a nieprawidłowe wystawienie świadectw pochodzenia było wynikiem błędu organów indyjskich. W tym aspekcie dąży on do wykazania spełnienia przez siebie przesłanek z art. 220 ust. 2 lit. b. WKC, warunkujących odstąpienie od retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego.
Jeżeli chodzi o podnoszony przez skarżącego kasacyjnie błąd organów celnych, to w tym zakresie zgodzić się należy z Sądem I instancji, że brak jest podstaw do podzielenia tego stanowiska. Wystawienie wadliwych świadectw pochodzenia było bowiem bezpośrednim następstwem działań eksportera, a nie organów indyjskich. Te bazowały bowiem na danych przez niego przedstawionych i tym samym nie były zobligowane do ich weryfikacji na tym właśnie etapie. Działanie indyjskiego eksportera było celowe, skoro towary sprowadzone przez siebie z Chin przedstawił właściwym władzom jako indyjskie, po to by uzyskać świadectwo pochodzenia tego kraju. Oczywistym celem i skutkiem tego działania było uniknięcie zastosowania wobec eksportowanych z Indii do Polski towarów cła antydumpingowego w wysokości 48,5 % wartości celnej towaru, a zatem znacznie przewyższającej cło na zasadach ogólnych ze stawką w wysokości 14 % wartości celnej towaru. W niniejszej sprawie świadectw pochodzenia wystawiono na skutek przedstawienia przez indyjskiego eksportera fałszywych informacji, a organy wystawiając świadectwo zostały wprowadzone w błąd poprzez nieujawnienie we wniosku o wydanie świadectwa, chińskiego pochodzenia towarów.
W związku z tym twierdzenia skarżącego kasacyjnie w tym zakresie nie znajdują uzasadnionych podstaw.
Skarżący kasacyjnie wskazuje, że organy nie zakwestionowały tego, iż działał on w dobrej wierze, niemniej jednak nie można z tego faktu wywodzić, że niezaksięgowanie właściwej kwoty długu celnego, jest wyłącznie następstwem błędu organu, dającego podstawę do odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania długu celnego. Przepis art. 220 ust. 1 lit. b WKC wymaga dla odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania długu spełnienia obu tych warunków, tj. stwierdzenia błędu organów oraz niemożności wykrycia błędu przez osobę zobowiązaną, działającą w dobrej wierze. Tak więc nawet przyjęcie, że skarżący działał w dobrej wierze nie determinuje stwierdzenia błędu po stronie organów.
W niniejszym przypadku błąd ten wynikał z działań eksportera, co wyłącza obciążenie nim organów.
Również za pozbawiony podstaw uznać należy również zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 w zw. z 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 usa. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom z art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie, w ramach przedmiotowego zarzutu nie podjął też próby wykazania, że uzasadnienie wyroku WSA w Gdańsku nie zawiera któregokolwiek z obligatoryjnych jego elementów, ale poprzez ten zarzut podjął polemikę ze stanowiskiem Sądu I instancji, kwestionując jego zasadność. Tymczasem nie można kwestionować zasadności merytorycznego stanowiska Sądu I instancji, poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego (zob. np. wyroki NSA: z 11 września 2014 r., sygn. akt I FSK 1335/13, z 25 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 957/13; z 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13, wszystkie dost. w CBOiS - orzeczenia.nsa.gov.pl).
W związku z powyższym przedmiotowy zarzut uznać należy za nieskuteczny.
WSA w Gdańsku nie dopuścił się również naruszenia art. 220 ust. 2 lit b. WKC, uznając za zasadne niezastosowania przez organy tego rodzaju regulacji. Przedmiotowy przepis stanowi podstawę do odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania długu celnego w sytuacji, gdy kwota należności prawnie należnych zgodnie z przepisami prawa nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Jego zastosowanie na gruncie konkretnej sprawy warunkowane jest poczynieniem odpowiednich ustaleń faktycznych, w zakresie wystąpienia wyżej wymienionych okoliczności, z czym na gruncie niniejszej sprawy nie mamy do czynienia. W okolicznościach faktycznych sprawy nie stwierdzono, aby pierwotne zaniżenie kwoty należności celnych było wynikiem błędu po stronie organów, a skarżący kasacyjnie nie podważył prawidłowości ustaleń w tym zakresie (podniesione przez niego zarzuty naruszenia przepisów postępowania, za pomocą których dążył on do podważenia prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych okazały się niezasadne). W związku z tym również ten zarzut uznać należy za pozbawiony podstaw.
Nie sposób się zgodzić również z zarzutami skargi kasacyjnej zarzucającymi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 220 ust. 2 lit. b) w zw. z art. 221 ust. 4 WKC w zw. z art. 56 pc w zw. z art. 87 kks.
Przed przystąpieniem do oceny tych zarzutów skargi kasacyjnej należy wskazać, że Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powołał się na wyrok TSUE o sygn. akt C-39/20, w którym Trybunał stwierdził, że: "Artykuł 103 ust. 3 lit. b) oraz art. 124 ust. 1 lit. a) UKC w świetle zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że mają one zastosowanie do długu celnego powstałego przed dniem 1 maja 2016 r., który nie uległ jeszcze przedawnieniu w tym dniu". Zatem w skardze kasacyjnej należało powołać jako naruszone przepisy UKC, nie zaś również przepisy WKC jak uczyniła to skarżąca. Niemniej jednak organ I instancji w wydanej w sprawie decyzji przywołał przepisy WKC (m.in. art. 221 ust. 4 WKC), dlatego też pomimo tej wady postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów podlegają one rozpoznaniu
Przechodząc zatem do oceny tych zarzutów skargi kasacyjnej przypomnieć należy, że skarżąca zarzuciła naruszenia ww. przepisów, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaakceptowanie zaksięgowania kwoty ostatecznego długu celnego po upływie 3 lat z tego powodu, że miał powstać na skutek popełnienia czynu podlegającego wszczęciu postępowania karnego z art. 87 kks.
Art. 103 ust. 2 UKC (i odpowiednio art. 221 ust. 4 WKC) wskazuje jedynie na czyn podlegający postępowaniu karnemu. W ramach postępowania przygotowawczego (dochodzenia - stosowanego w sprawach o lżejszy ciężar gatunkowy i śledztwa - prowadzonego w sprawach poważniejszych) wyróżnić można dwie fazy: postępowanie w sprawie o czyn (in rem) oraz postepowanie przeciwko podejrzanemu (in personam). Dopiero po przedstawieniu zarzutów podejrzanemu sprawa zmienia się ze sprawy prowadzonej o czyn (in rem) na sprawę prowadzonej przeciwko podejrzanemu, przeciwko osobie ("in personam"). Zatem postępowanie w sprawie o czyn toczy się wówczas, gdy w momencie jego wszczęcia brak jest podejrzanego, któremu można by przedstawić zarzuty. Niemniej jednak zauważyć należy, że formalne wszczęcie postępowania przygotowawczego nie stanowi przesłanki warunkującej zastosowanie art. 103 ust. 2 UKC.
W ocenie NSA, czyn który w czasie popełnienia podlegał sądowemu postępowaniu karnemu w rozumieniu art. 103 ust. 2 UKC, którego ustalenie przez organy skutkuje przedłużeniem terminu przedawnienia, zgodnie z prawem krajowym, to czyn - przestępstwo w znaczeniu przedmiotowym. Wystarczy, że organy dla potrzeb postępowania celnego ustalą, że zachodzą wszelkie znamiona czynu zabronionego co do jego strony przedmiotowej. Na tym etapie nie bada się winy sprawcy. Wina może być ustalona w postępowaniu karnym, przez sąd karny. Organy celne nie mają kompetencji do ustalania kto popełnił przestępstwo. Ustalenie winy związane jest z prowadzeniem wnikliwego, czasochłonnego postepowania dowodowego, czego nie może czynić organ w toku postępowania celnego. Organy celnej nie mają bowiem uprawnień do podejmowania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Argumentację tę wzmacnia orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. TSUE w wyroku o sygn. C-62/06 wskazał, że kwalifikacja czynu, jako "czynu podlegającego postępowaniu sądowemu w sprawach karnych" leży w kompetencji organów celnych powołanych do określania dokładnej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych. Zdaniem Trybunału, dokonana przez organy celne kwalifikacja danego czynu, jako "czynu podlegającego postępowaniu sądowemu w sprawach karnych" nie stanowi stwierdzenia, że rzeczywiście popełnione zostało przestępstwo, lecz jest dokonywana jedynie w ramach i dla celów postępowania o charakterze administracyjnym, mającego na celu wyłącznie umożliwienie organom celnym skorygowania błędnego lub niewystarczającego poboru należności celnych przywozowych lub wywozowych. Kwalifikacja taka nie zagraża skutkom orzeczeń krajowych w sprawach karnych, łącznie ze zwrotem kwot nienależnie żądanych, w szczególności z orzeczeń umarzających postępowanie lub uniewinniających oskarżonych. Przepis art. 103 ust. 2 UKC nie odnosi się ani do wyroku skazującego, ani nawet do wszczęcia jakiegokolwiek postępowania karnego, lecz do popełnionego czynu, który podlega postępowaniu sądowemu w postępowaniach karnych. Powyższe stanowisko zaprezentowane zostało także w wyrokach TSUE z 16 lipca 2010 r. C-124/08 i C-125/08 oraz w wyrokach NSA z 16 marca 2011 r., sygn. akt I GSK 102/10, z 27 lipca 2011 r., sygn. akt I GSK 190/10, z 17 marca 2011 r., sygn. akt I GSK 189/10 oraz z 21 stycznia 2014 r., sygn. akt I GSK 1244/12 (za wyrokiem NSA z dnia 19 listopada 2025 r., sygn. akt I GSK 223/23).
Z tych względów powyższe zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).