Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 10 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 250/22, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), oddalił w całości skargę Z. S. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z 13 stycznia 2022 r. w przedmiocie umorzenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.
Treść uzasadnienia tego wyroku oraz innych przywołanych w niniejszym orzeczeniu dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie przepisu art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucono:
1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 k.p.a., polegające na błędnym przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka "ważnego interesu zobowiązanego" gdyż:
← nawet przy przyjęciu, że dom był stary i wymagał remontu, to tego typu inwestycja zawsze wiąże się z podniesieniem standardu zamieszkiwania, a nie z koniecznością zapewnienia niezbędnego mieszkania;
← chęć finansowego zabezpieczenia niepełnosprawnego syna niezdolnego do pracy jakkolwiek zrozumiała, nie może stanowić usprawiedliwienia dla zwolnienia skarżącej z obowiązku uiszczenia opłaty jednorazowej, a otrzymywana przez syna skarżącej renta rodzinna w kwocie 1138,30 zł ma na celu zapewnienie mu niezbędnego utrzymania;
← wydatek w kwocie 100 000 złotych na zakup mieszkania dla córki J. S. nie sposób uznać za wydatek konieczny do niezbędnego utrzymania przez skarżącą siebie i domowników; podczas gdy w niniejszej sprawie zachodzi ważny interes zobowiązanego, gdyż:
a) remont dom skarżącej był konieczny i służył zapewnieniu koniecznego mieszkania dla skarżącej i jej rodziny i nie służył podniesieniu standardu zamieszkiwania, lecz zapewnieniu normalnych warunków mieszkaniowych dla schorowanej skarżącej i jej domowników – dom mieszkalny i budynki gospodarcze nie były remontowane od 1924 roku, tj. od daty ich wybudowania: budynek mieszkalny był w bardzo złym stanie technicznym, zagrażającym zdrowiu i życiu jego mieszkańców, gdyż w pomieszczeniach mieszkalnych była wilgoć, grzyb na ścianach, butwiejące podłogi, okna były nieszczelne, a dach pokryty był rakotwórczym azbestem i przeciekał;
b) kwota pozostawiona przez skarżącą i jej męża na zabezpieczenie niepełnosprawnego od urodzenia syna stron W. S., który ma obecnie 36 lat i jest całkowicie niezdolny do pracy, czyli 150 000 zł, jest konieczna do zabezpieczenia jego podstawowych potrzeb egzystencjalnych, gdyż otrzymywana przez W. S. renta socjalna wynosi obecnie 1138 zł — jest to kwota, która nie wystarcza na zaspokojenie minimum potrzeb i egzystencjalnych syna skarżącej, a w razie śmierci rodziców, czyli skarżącej i jej męża (którzy obecnie mają odpowiednio 73 lata i 75 lat) syn skarżącej nie jest w stanie samodzielnie się utrzymać i ww. kwota jest niezbędna na zabezpieczenie jego podstawowych potrzeb;
c) kwota 100 000 złotych przekazana przez skarżącą córce J. S. na zakup mieszkania była to kwota przekazana na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych córki skarżącej, a więc niezbędnego minimum egzystencjalnego;
d) miesięczne dochody skarżącej, jej męża J. S. i ich syna W. S. wynoszą łącznie zaledwie 3735,23 zł (emerytura skarżącej w kwocie 1217,23 zł, renta socjalna syna skarżącej W. S. w kwocie 1138,30 zł, świadczenie męża skarżącej J. S. – 1380 zł), a więc jest to kwota niewystarczająca na zaspokojenie niezbędnych, podstawowych potrzeb egzystencjalnych skarżącej i jej rodziny, które wynoszą 8969,66 zł, co oznacza, że w niniejszej sprawie zachodzi ważny interes zobowiązanego (skarżącej kasacyjnie) w rozumieniu przepisu art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych /Dz.U. z 2022 roku, poz. 1634, t.j. z dnia 04 sierpnia 2022 roku ze zmianami/.
W oparciu o powyższy zarzut, na podstawie przepisu art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 188 p.p.s.a., skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez umorzenie w całości opłaty planistycznej w kwocie 81 305 złotych, ustalonej decyzją Wójta Gminy Lubin nr 163/2020 z dnia 22 lipca 2020 roku, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych. Ewentualnie, z ostrożności procesowej, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Na podstawie przepisu art. 176 § 2 p.p.s.a. skarżąca wniosła o rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie.