Z prawidłowo ustalonego przez organ stanu faktycznego wynika, że skarżący nie dopełnił ciążących na nim obowiązków w ramach procedury odprawy czasowej w związku z przywozem na obszar celny Wspólnoty towaru w postaci 9 psów i 5 kotów. Tym samym naruszył warunki całkowitego zwolnienia z należności celnych przywozowych, ponieważ nie wywiózł wyżej wymienionych zwierząt na Białoruś, poza obszar celny Unii Europejskiej.
Istotne okoliczności faktyczne sprawy zostały ustalone na podstawie dokumentów z postępowania karnego skarbowego oraz wydruków z systemu SOC-O oraz kserokopii świadectw weterynaryjnych dla UE dotyczących zwierząt towarzyszących. Zauważono również, że wyrokiem z 5 kwietnia 2022 r., sygn. [...] Sąd Rejonowy w Białej Podlaskiej uznał skarżącego za winnego popełnienia zarzuconego mu wyżej wymienionego czynu.
Za prawidłowe WSA w Lublinie uznał ustalenia organu celnego, że wyżej wymienione zwierzęta nie zostały powrotnie wywiezione na Białoruś, poza obszar celny Unii. Wobec niewypełnienia przez skarżącego obowiązku ciążącego na nim w związku z zastosowaniem procedury odprawy czasowej, powstał dług celny w przywozie. Uwzględniając powołany wyżej przepis art. 79 ust. 3 pkt 1 UKC, skarżący słusznie został uznany za dłużnika, jako osoba, która nie wypełniła obowiązku przewidzianego w przepisach prawa celnego.
Nie zasługiwały na uwzględnienie wyjaśnienia skarżącego, że zwierzęta zostały wywiezione z powrotem na Białoruś. Skarżący nie przedstawił na te okoliczność jakichkolwiek wiarygodnych dowodów. Sąd zgodził się z organem celnym, że okoliczności powrotnego wywozu wyżej wymienionych zwierząt nie potwierdza przedłożony przez skarżącego dokument – oświadczenie białoruskiej inspekcji weterynaryjnej (k. 60 - 61 akt adm.). Z dokumentu tego wynika, że skarżący zwrócił się w 2021 r. do brzeskiej kliniki weterynaryjnej z pięcioma kotami o wskazanych numerach czipów w celu szczepienia. Nie wynika z niego w ogóle, kiedy szczepienie miało miejsce, a tym bardziej, że szczepienie miało miejsce po powrocie zwierząt na Białoruś.
Prawidłowo również organ celny ustalił datę i miejsce powstania długu celnego.
Wobec stwierdzenia powstania długu celnego i w związku z nieprzedstawieniem przez skarżącego dowodów wskazujących na cenę faktycznie zapłaconą lub należną za wprowadzone na obszar Unii zwierzęta, organ odwoławczy ustalił wartość celną zwierząt na kwotę 12 949 zł, czego skarżący nie zakwestionował i zaklasyfikował towar do kodu TARIC 0106 19 00 00 ze stawką celną dla krajów trzecich 0%. Za prawidłowe uznał także stanowisko organu, że z chwilą powstania długu celnego powstał obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług. Określenie wysokości podatku w kwocie 2 978 zł także dokonane zostało prawidłowo.
Za bezzasadny Sąd uznał zarzut pozbawienia skarżącego możliwości zapoznania się z aktami sprawy w siedzibie Izby Administracji Skarbowej w Lublinie. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że skarżący zapoznał się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie w siedzibie Izby Administracji Skarbowej w Lublinie w dniu 24 kwietnia 2023 r. Z czynności zapoznania strony z aktami sprawy sporządzono protokół, który skarżący podpisał własnoręcznie i poczynił uwagi do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
W sprawie podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy został wnikliwie oceniony i rozpatrzony, a dokonana ocena nie wykracza poza granice zasady swobodnej oceny dowodów uregulowanej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawiera wykazanie faktów, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie, a uzasadnienie prawne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Lublinie złożył skarżący, zaskarżając go w całości. Przedmiotowemu orzeczeniu zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a poprzez oddalenie skargi wskutek niezasadnego przyjęcia za prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne wnikające z ocenionych zgodne z zasadami wyrażonymi w art. 191 ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa organu dowodów, które były czynione z pominięciem treści oświadczenia białoruskiej kontroli weterynaryjnej (k. 60-61 akt administracyjnych) pomimo sprzecznego z zasadami logiki uznania, iż wystawione w 2021 r. zaświadczenie stwierdzające że w 2021 r na terytorium Republiki Białoruś przedstawiono do szczepienia zwierzęta, które miał j w 2020 r. wjechać na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej nie stanowią dowodu, że zwierzęta te wróciły na Białoruś - co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w razie uznania dokonania wywozu zwierząt z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej nie byłyby prawdziwe ustalenia faktyczne dotyczące handlowego wwozu zwierząt w 2020 r.;
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a i art. 11 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi wskutek niezasadnego podzielenia, przy badaniu legalności zaskarżonej decyzji, sposobu ustaleń faktycznych organu jako wnikających z prawomocnego wyroku zapadłego w sprawie o wykroczenie II W 1922/21 Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej - w miejsce zakwestionowania zgodności z prawem procesu dokonania ustaleń faktycznych, które winien samodzielnie poczynić organ II instancji rozpoznający sprawę co miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem to z tego wyroku wynikać ma zdaniem ustalenie faktyczne, iż nie zostały zwierzęta wwiezione na Białoruś, a hipotezą norma wyrażonej w art. 11 P.p.s.a. nie są objęte wyroki zapadłe w sprawach o wykroczenia.
Na tej podstawie skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi na podstawie art. 188 P.p.s.a.
Skarżący kasacyjnie wystąpił również o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że wyroki wydane w sprawach o wykroczenia nie wiążą w postępowaniu administracyjnym.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Organ zaznaczył, że jakkolwiek wyroki wydane w sprawach o wykroczenia nie wiążą na podstawie art. 11 P.p.s.a., to jednak stanowią szczególnego rodzaju dokumenty urzędowe sporządzone przez powołane do tego organy władzy publicznej - sądy i to co zostało w nich urzędowo stwierdzone w kwestii popełnienia przestępstwa nie może być weryfikowane w innym trybie niż wynikający z procedury karnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania.
Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd pierwszej instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżący kasacyjnie w niniejszym przypadku sformułował wyłącznie zarzuty oparte na twierdzeniach dotyczących naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie, jego zdaniem, miało według niego istotny wpływ na wynik sprawy.
W pierwszym z zarzutów swojej skargi kasacyjnej wskazał między innymi na naruszenie przez WSA w Lublinie art. 191 Ordynacji podatkowej, statuującego zasadę swobodnej oceny dowodów. W tym zakresie zwrócił uwagę na naruszenie przez Sąd wyżej wskazanej zasady poprzez pominięcie istotnego w sprawie dowodu w postaci oświadczenia białoruskiej kontroli weterynaryjnej, a także sprzeczne z zasadami logiki uznanie, że przywiezione przez niego zwierzęta nie zostały powrotnie wywiezione na Białoruś.
Odnosząc się do tej postaci zarzutu stwierdzić należy, iż nie znajduje on uzasadnionych podstaw. W pierwszej kolejności zauważyć bowiem należy, że skarżący kasacyjnie niezasadnie podnosi, że Sąd pominął dowód z oświadczenia białoruskiej kontroli weterynaryjnej. Dowód taki został wzięty pod uwagę i oceniony zarówno przez rozstrzygające sprawę organy, jak i WSA w Lublinie, które odniosły się do jego treści i znaczenia. Organy uznały, z czym zgodził się następnie Sąd pierwszej instancji, że na podstawie oświadczenia (dokumentu) białoruskiej inspekcji weterynaryjnej nie sposób jest stwierdzić, że 9 psów i 5 kotów, o których mowa w okolicznościach przedmiotowej sprawy, zostało powrotnie wywiezione na Białoruś. Wskazywane przez skarżącego na tę okoliczność oświadczenie nie jest bowiem tego dowodem. Z dokumentu tego wynika bowiem jedynie to, że skarżący w 2021 r. zwrócił się do brzeskiej kliniki weterynaryjnej z pięcioma kotami o wskazanych numerach czipów w celu szczepienia. Nie wynika z niego w ogóle, czy i kiedy szczepienie miało miejsce, a tym bardziej, że szczepienie miało miejsce po powrocie zwierząt na Białoruś.
W tej więc sytuacji, na podstawie wyżej wskazanego dokumentu, nie sposób było przyjąć, co sugeruje skarżący kasacyjnie, że zwierzęta zostały przez niego powrotnie wywiezione na Białoruś. Wynika to zaś z tego, że samo oświadczenie nie obejmuje w ogóle psów, a co zaś się tyczy kotów, to w tym wypadku brak wskazania daty szczepień stoi na przeszkodzie przyjęciu, że miało to miejsce po dacie wwiezienia tych zwierząt do Polski (chodzi tu o okres od 25 czerwca do 30 sierpnia 2020 r.).
Niezależnie od powyższego w tym miejscu należy podkreślić, że uznanie konkretnego dowodu za niezdatny do czynienia na jego podstawie ustaleń faktycznych w konkretnej sprawie, nie może być utożsamiane z jego pominięciem. Pominięcie bowiem oznaczać może jedynie zupełne nieodniesienie się do konkretnego dowodu, tj. niepoddanie go ocenie zarówno pod kątem wiarygodności, jak i przydatności w zakresie poczynienia w sprawie ustaleń faktycznych. Z tak rozumianym pominięciem na gruncie przedmiotowej sprawy nie mamy jednak do czynienia.
Jeżeli chodzi natomiast o wskazywane w ramach tego zarzutu uchybienie zasadzie logicznego rozumowania, w związku z przyjęciem, że oświadczenie białoruskiej kontroli weterynaryjnej nie pozwala na przyjęcie powrotnego wywozu zwierząt na Białoruś, to również w tym względzie nie sposób jest podzielić stanowiska skarżącego kasacyjnie. Jak to bowiem już wyżej stwierdzono, brak wskazania daty dokonanych szczepień w tym dokumencie, jak również stwierdzenia ich rzeczywistego wykonania, obejmującego wszystkie 9 psów i 5 kotów sprawia, iż brak było podstaw do przyjęcia, że oświadczenie to potwierdza wskazywaną przez skarżącego kasacyjnie wersję zdarzeń.
Przechodząc do drugiego zarzutu skargi kasacyjnej również stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uznania jego zasadności. W tym aspekcie w pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że WSA w Lublinie, wbrew sugestiom ze strony skarżącego kasacyjnie, nie przyjął związania siebie wyrokiem Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej z 5 kwietnia 2022 r. sygn. II W 1922/21, skazującym go za popełnienie wykroczenia. Tym samym Sąd ten nie mógł dopuścić się naruszenia art. 11 P.p.s.a. co podniesiono w ramach tego zarzutu.
Rozstrzygające sprawę organy, wbrew twierdzeniom tego zarzutu, poczyniły w sprawie własne ustalenia faktyczne, między innymi w oparciu o materiały zebrane w postępowaniu dotyczącym zarzucanego skarżącemu na tym etapie czynu. Niemniej jednak nie ograniczyły się wyłącznie do tego. Poddały bowiem własnej ocenie między innymi treść samego oświadczenia białoruskiej kontroli weterynaryjnej.
Jeżeli zaś chodzi o wyrok Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej, to w tym zakresie organy wskazały go jako potwierdzający przyjętą przez nie wersję zdarzeń, prowadzącą do powstania długu celnego i obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. Jeszcze raz należy więc podkreślić, że nie przyjmując związania tym wyrokiem, w formie o jakiej mowa w art. 11 P.p.s.a., co zarzuca skarżący kasacyjnie, poddały go ocenie jako dowód z dokumentu urzędowego, co było prawnie dopuszczalne i logicznie uzasadnione.
W ten sam sposób potraktował ten wyrok Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej WSA w Lublinie, dokonując oceny legalności decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie. W tej więc sytuacji twierdzenie ocenianego zarzutu, odnośnie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 11 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a., nie znajduje uzasadnionych podstaw.
Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną.
Na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit a i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącego kasacyjnie na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie kwotę 675 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną.