Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 21 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 434/24 oddalił skargę [...] na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 30 stycznia 2024 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Treść uzasadnienia tego wyroku oraz innych przywołanych w niniejszym orzeczeniu dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca kasacyjnie [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przekazanie Sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.
Ponadto, wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenie od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Na podstawie art. 17 4 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
1) naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 62 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym (dalej: "u.p.e.a.") poprzez uznanie przez Sąd, że nieprzyłączenie się organu do toczącego się postępowania egzekucyjnego pod sygn. KM 223/23 nie stanowi naruszenia przepisów postępowania mimo, że zbieg egzekucji administracyjnej i sądowej do tej samej rzeczy nie był prowadzony łącznie, podczas gdy z naruszonego przepisu jednoznacznie wynika, że taki zbieg powinien być prowadzony przez organ egzekucyjny, który jako pierwszy dokonał zajęcia;
2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w zw. z 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.) poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i oddalenie skargi, choć miało miejsce istotne naruszenie przepisów postępowania, wobec czego istniały podstawy do uchylenia decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, co nastąpiło w związku z naruszeniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania wskazanych w zarzucie 1;
3) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przedstawienie oceny prawnej niespójnej i lakonicznej w zakresie własnych rozważań oraz brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skarżącej, a w konsekwencji brak wykazania, że uchybienia nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia, co uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia.
Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez Sąd I instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie.
Rozpoczynając od oceny najdalej idących zarzutów prawa procesowego, tj. podniesionych w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. należy uznać, że nie znajdują one usprawiedliwionych podstaw.
Skarżąca kasacyjnie naruszenia tych przepisów upatruje w niewłaściwym zastosowaniu i w konsekwencji przedstawieniu oceny prawnej niespójnej i lakonicznej w zakresie własnych rozważań oraz brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skarżącej, a w konsekwencji brak wykazania, że uchybienia nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia, co uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organ, którego bezczynność była przedmiotem zaskarżenia a także sądy. Zatem przepis ten statuuje związanie oceną prawną i wskazaniami. Przepis ten nie zawiera kryteriów oceny słuszności oceny prawnej i wskazań Sądu. Zatem ich wadliwość wynikająca z przyjętego przez Sąd stanowiska co do zasadności skargi nie stanowi o naruszeniu art. 153 p.p.s.a. przez ten Sąd.