Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca kasacyjnie podniosła jedynie zarzuty naruszenia prawa materialnego.
Na wstępie przypomnieć należy, że przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji była decyzja wydana na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 23; dalej: u.d.j.s.t.) zobowiązująca Gminę do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej. Zgodnie z art. 37 ust. 1 u.d.j.s.t., w przypadku gdy ustalona dla jednostki samorządu terytorialnego część oświatowa subwencji ogólnej jest wyższa od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji:
1) zmniejsza o odpowiednią kwotę część oświatową subwencji ogólnej w zakresie subwencji na rok budżetowy oraz potrąca z kolejnej raty nienależnie otrzymaną kwotę, wynikającą ze zmniejszenia tej części subwencji, a jeżeli nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od jednej raty - wstrzymuje przekazywanie rat, bądź gdy nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od kwoty pozostałej do przekazania do końca roku budżetowego - wstrzymuje przekazywanie rat i zobowiązuje do zwrotu pozostałej części nienależnej kwoty części subwencji;
2) zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty tej części subwencji, chyba że jednostka ta dokonała wcześniej zwrotu nienależnie otrzymanych kwot - w zakresie subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy.
Sąd I instancji uznał, że podziela ustalenia faktyczne dokonane przez organ jako mające oparcie w zebranym materiale dowodowym oraz wskazujące na nieprawidłowe naliczenie części oświatowej subwencji ogólnej za 2016 r. W ocenie Sądu I instancji stanowiły one wystarczającą podstawę do zastosowania względem skarżącego kasacyjnie art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t.
Zdaniem Gminy, Sąd I instancji w wydanym wyroku naruszył art. 3 pkt 2a u.s.o. (w brzmieniu obowiązującym na czas dokonywania ustaleń) poprzez błędną wykładnię i uznanie, że wymogi dot. liczebności oddziału integracyjnego w momencie organizowania tego oddziału w strukturach szkoły powodują, że spadek liczby uczniów z odpowiednim orzeczeniem poniżej przepisanego minimum oznacza, że z mocy prawa oddział przestaje być oddziałem integracyjnym, podczas gdy należało uznać, że likwidacja oddziału integracyjnego nie następuje automatycznie - z mocy prawa, a dokonuje się na drodze zmiany statutu szkoły i tylko w przypadku gdy nie wpłynie to negatywnie na dobro dzieci uczących się w oddziale integracyjnym, a wymóg co do minimalnej liczebności musi być spełniony tylko w momencie organizowania oddziału w strukturach szkoły.
Oddziałem integracyjnym stosownie do art. 3 pkt 2a) u.s.o. jest oddział szkolny, w którym uczniowie posiadający orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego uczą się i wychowują razem z pozostałymi uczniami, zorganizowany zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 71b ust. 7 pkt 2 ww. ustawy. W okresie, którego dotyczy rozpatrywana sprawa, kwestię dotyczącą warunków koniecznych do organizowania i funkcjonowania w szkołach podstawowych oddziału integracyjnego regulowały przepisy złącznika Nr 2 do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 r. w sprawie ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkot (t.j. Dz.U. Nr 61, poz. 624 z późn. zm.). Zgodnie z § 5 ust. 2 ww. załącznika stanowiącego "Ramowy statut publicznej szkoły podstawowej", liczba uczniów w oddziale szkoły integracyjnej oraz w oddziale integracyjnym w szkole ogólnodostępnej powinna wynosić od 15 do 20, w tym od 3 do 5 uczniów niepełnosprawnych. Zatem warunkiem koniecznym do organizowania i funkcjonowania oddziału integracyjnego w szkole podstawowej było spełnienie przez oddział wymogu liczebności uczniów ogółem, jak i wymogu wskazanej wyżej liczebności uczniów niepełnosprawnych.
Niekwestionowane w sprawie jest ustalenie, że Szkoła Podstawowa w K. utworzyła w 2011 r. oddział integracyjny, w którym było 3 uczniów niepełnosprawnych, a więc zgodnie z obowiązującym wówczas rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 17 listopada 2010 r. w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych oraz niedostosowanych społecznie w przedszkolach, szkołach i oddziałach ogólnodostępnych lub integracyjnych (t.j. Dz. U. Nr 228, poz. 1490). Okolicznością bezsporna w sprawie jest również to, że w systemie informacji oświatowej, wg stanu na dzień 30 września 2015 r. Szkoła Podstawowa w K. wykazała w tabeli U.3.1 - Uczniowie według klas, zawodów lub specjalności – specyfika grupy oddziałów dwóch uczniów posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, jako uczniów oddziału integracyjnego, a w tabeli U3.1 - Uczniowie według klas, zawodów lub specjalności jedna uczennicę klasy III która zmieniła miejsce zamieszkania i zgodnie z arkuszem ocen była uczennicą szkoły tylko do 1 września 2015 r.
Mając powyższe na uwadze trafnie Sąd I instancji stwierdził, że " ... skoro Szkoła Podstawowa w K. wykazała w systemie informacji oświatowej, według stanu na dzień 30 września 2015 r. 2 niepełnosprawnych uczniów w oddziale integracyjnym liczącym 17 uczniów oddział ten nie spełniał wymogu w zakresie liczebności uczniów niepełnosprawnych (minimum 3 uczniów), określonego przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 r.".
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O koszach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 209 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 265).