Jak wynika z art. 193 ppsa (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 ppsa, stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) ppsa, w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona.
Ponadto podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności. Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 ppsa wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (zob. wyrok NSA z 26 lipca 2022 r. sygn. akt I OSK 2161/22 i przywoływane tam orzecznictwo, dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; por. B. Dauter, Komentarz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Warszawa 2024, s. 650-669).
Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że choć skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 pkt 1 ppsa (naruszenie prawa materialnego) i pkt 2 (naruszenie przepisów postępowania), to wszystkie zarzucone przepisy (art. 33 § 2 pkt 1 upea i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c), art. 151 ppsa) mają charakter procesowy.
Jeżeli chodzi o art. 33 upea to przypomnieć należy, przepis ten nie ustanawia norm materialnoprawnych, lecz określa zamknięty katalog zarzutów przysługujących zobowiązanemu w toku egzekucji administracyjnej, reguluje środek ochrony procesowej w postępowaniu egzekucyjnym, wyznacza ramy kontroli dopuszczalności i legalności egzekucji, a nie istnienia lub treści obowiązku materialnego. Przepis art. 174 pkt 1 ppsa może mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do przepisów materialnoprawnych regulujących sam obowiązek, a nie do art. 33 upea.
Oznacza to, że skarżący kasacyjnie formułując zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 1 upea (podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest nieistnienie obowiązku) powinien go powiązać z przepisami materialnymi, które dotyczą egzekwowanego obowiązku. W rozpoznawanej sprawie egzekwowany obowiązek dotyczył opłat za postój w strefie płatnego parkowania regulowany przez art. 13b ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2222 ze zm.). Takiego zarzutu skarżący kasacyjnie nie sformułował, a był on zasadniczym przedmiotem rozważań WSA w zaskarżonym wyroku.
Jeżeli chodzi o zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) oraz art. 151 ppsa, to w orzecznictwie wyraźnie wskazuje się, że powyższe przepisy są tzw. przepisami wynikowymi, regulującymi sposób rozstrzygnięcia i bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, tak powoływane oddzielnie, jak i wspólnie. Oznacza to, że warunkiem ich zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd administracyjny naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Naruszenie tych przepisów prawa jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom. Tak więc strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się w zarzucie naruszenia przepisów postępowania na uchybienie wskazanym przepisom prawa, zobowiązana jest powiązać taki zarzut z naruszeniem innych konkretnych przepisów, którym jej zdaniem uchybił sąd pierwszej instancji w toku rozpatrywania sprawy.
W skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) oraz art. 151 ppsa nie zostały powiązane z jakimikolwiek przepisami.
Podsumowując skarżący kasacyjnie nie sformułował w sposób skuteczny zarzutów, które podważyłby ustalony przez organy egzekucyjne stan faktyczny sprawy, przyjęty do jej rozpoznania przez WSA. Bowiem skarżący opisując, dlaczego uważa, że miejsce parkingu na którym dokonał postoju auta było niewłaściwie oznakowane, powinien był w tym zakresie, oprócz wcześniej wspomnianych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych, sformułować także odpowiednie zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, czego w sprawie zabrakło. W tej sytuacji nie było podstaw do uznania, że doszło w sprawie do naruszenia art. 33 § 1 pkt 2 ppsa.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną.