W ramach drugiej podstawy kasacyjnej spółka zarzuciła naruszenie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 133 § 1, 134, 135, 141 § 4 p.p.s.a. Wskazać należy, że art. 3 § 1 p.p.s.a. ma charakter ustrojowy i kompetencyjny, a zatem omawiany przepis mógłby być naruszony jedynie w sytuacji, w której sąd administracyjny nie rozpoznałby w ogóle skargi lub dokonał jej oceny według innych kryteriów niż kryterium legalności. Ze sformułowanych zarzutów nie wynika, aby tego rodzaju uchybienia skarżąca kasacyjnie podniosła. Natomiast art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. określa zakres kognicji sądów administracyjnych oraz kryterium kontroli sądowoadministracyjnej. Nie może ona zostać naruszona przez wadliwe dokonanie kontroli działania administracji publicznej, lecz poprzez przekroczenie przez sąd administracyjny kompetencji albo poprzez zastosowanie środka i/lub kryterium kontroli nieprzewidzianego w ustawie. Przepis ten mógłby zostać naruszony, gdyby Sąd I instancji w ogóle sprawy nie rozpoznał, albo rozpoznał z uwzględnieniem innego kryterium niż zgodność z prawem. Natomiast to, czy dokonana przez Sąd I instancji ocena legalności decyzji była prawidłowa, nie może być utożsamiane z naruszeniem art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.
Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Wyjaśnić należy, że orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że Sąd przy ocenie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia bierze pod uwagę jedynie okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jego wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić skuteczną podstawę kasacyjną na przykład w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy. Podkreślenia wymaga konieczność odróżnienia poddania sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, ale z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach. Zasadniczo art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Nie służy on również zwalczaniu wniosków, jakie zostały wyprowadzone przez Sąd z materiału dowodowego sprawy (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2025 r., sygn. akt III FSK 173/24). W rozpoznawanej sprawie Sąd Wojewódzki nie naruszył w żaden sposób przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a., czyniąc zarzut skargi kasacyjnej niezasadnym. Rozpoznał sprawę na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, w szczególności przekazanych przez organ wraz z odpowiedzią na skargę. Nie dokonywał własnych ustaleń stanu faktycznego sprawy lub w oparciu o inne, dodatkowe dowody.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalone jest stanowisko, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez Sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. W przypadku art. 134 p.p.s.a. wymóg ten nie został spełniony, przypomnieć bowiem trzeba, że przepis ten składa się z dwóch paragrafów.
Naruszenie art. 135 p.p.s.a. nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, ponieważ wspomniany przepis stanowi uprawnienie dla wojewódzkiego sądu administracyjnego do orzekania w granicach danej sprawy, a nie dla wnoszącego skargę na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej (por. wyroki NSA z dnia 21 października 2022 r., sygn. akt: III OSK 5636/21; z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1199/12; z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1979/13; z dnia 17 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 205/18). Przepis art. 135 p.p.s.a. stanowi, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Norma z art. 135 p.p.s.a. wyznacza jedynie zakres kompetencji orzeczniczych sądu, uzależniając uruchomienie przewidzianych przez ustawę środków od "niezbędności" końcowego załatwienia sprawy, której dotyczy skarga. Ustalenie, że poza zaskarżonym aktem konieczne jest jeszcze wzruszenie (zweryfikowanie) innych aktów organu administracji, powoduje po stronie sądu obowiązek zastosowania tego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 50/10). W tej sprawie Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a tym samym nie skorzystał z uprawnień zawartych w art. 135 p.p.s.a.
Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny i dlaczego przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.)" - wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2024 r., sygn. akt III OSK 2040/22. Biorąc pod uwagę powyższe, jak również treść art. 141 § 4 p.p.s.a., zauważyć trzeba, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni odpowiada wymienionej regulacji, zawiera bowiem zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni poddaje się kontroli instancyjnej. Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną, a ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu nie stanowi o naruszeniu przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym co do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza per se, że uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.
Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut skargi kasacyjnej został zatem oparty na naruszeniu przepisu wynikowego, który przyznaje sądowi pierwszej instancji kompetencję do uwzględnienia skargi w sytuacji stwierdzenia wyżej wskazanej przesłanki. Tak sformułowany zarzut nie może być uznany za skuteczny. Istotnym jest przy tym również wskazanie, że skoro Sąd pierwszej instancji oddalił skargę orzekając na podstawie art. 151 p.p.s.a., to nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a więc nie mógł go naruszyć.
W pkt II.1) petitum skargi kasacyjnej, przepisy wyżej omówione powiązano z naruszeniem art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. i z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego poprzez wadliwą kontrolę zgodności z prawem działalności organów celnych oraz zaakceptowanie przez WSA w Gdańsku wadliwych ustaleń, stanowiących podstawę decyzji organów, iż producentem importowanego przez stronę skarżącą glutaminianu sodu był podmiot niewymieniony z nazwy w treści rozporządzenia nr 2015/83, chociaż z treści tego materiału (i ustaleń organów) jednoznacznie wynika, że był to ten sam podmiot, którego nazwa jedynie uległa nieznacznej zmianie.
Zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego, do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170, art. 215 § 1 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9 i 10, rozdziału 11 – z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy Ordynacja podatkowa. Przepis art. 180 § 1 O.p. zawiera ustawową definicję dowodu. Natomiast zarzucając naruszenie art. 187 § 1 O.p. (organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy), spółka nie uwzględniła, że ten przepis postępowania podatkowego ma jedynie odpowiednie zastosowanie w postępowaniu w sprawie celnej. Zasada oficjalności postępowania dowodowego w postępowaniu w sprawie celnej doznaje ograniczeń wynikających z prawa celnego, ponieważ to nie organ celny zbiera materiał dowodowy.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnie organy trafnie ustaliły, że producentem importowanego przez spółkę glutaminianu sodu był podmiot, który nie został wymieniony z nazwy w treści rozporządzenia nr 2015/83. Niekwestionowanym w sprawie jest fakt, że w styczniu 2019 r. Tongliao Meihua Bio-Tech Co., Ltd. zmieniło nazwę na Tongliao Meihua Biological Sci-Tech Co. Ltd. i zwróciło się o uwzględnienie tej zmiany przy stosowaniu obowiązujących środków. Z przedłożonej dokumentacji uzupełniającej wynika jednak, że grupa Meihua przeszła istotną reorganizację. Biorąc pod uwagę istotne zmiany, które wyszły na jaw w kontekście wniosku dotyczącego zmiany nazwy, uznano, że margines dumpingu ustalony dla pierwotnych podmiotów może nie być już odpowiedni dla producentów eksportujących z grupy Meihua. Przypomnieć również trzeba, że w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C 35 z 24.1.2022 r. opublikowane zostało zawiadomienie o wszczęciu częściowego przeglądu okresowego środków antydumpingowych stosowanych względem przywozu glutaminianu monosodowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (2022/C 35/03). W punkcie 3 tego zawiadomienia zostało opisane, że istnieją wystarczające dowody na to, że okoliczności, na podstawie których obowiązujące środki zostały wprowadzone wobec dwóch przedsiębiorstw grupy Meihua, Tongliao Meihua Bio-Tech Co., Ltd. oraz Hebei Meihua MSG Group Co., Ltd., zmieniły się i zmiany te mają charakter trwały. W świetle powyższego zmiana nazwy przedsiębiorstwa, które dostarczyło glutaminian sodu, nie była zmianą o niewielkim znaczeniu, jak twierdzi skarżąca kasacyjnie, lecz była ona efektem istotnej reorganizacji, która ma charakter trwały. Jak trafnie stwierdziły organy, przedsiębiorstwo Tongliao Meihua Biological Sci-Tech Co. Ltd. nie figuruje w tabeli zawartej w art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2015/83 jako przedsiębiorstwo, dla którego została ustanowiona indywidualna stawka cła antydumpingowego. Nie zostały wprowadzone w tej tabeli żadne zmiany, o których mowa w motywie 179 preambuły do tego rozporządzenia.
Z art. 191 O.p. wynika, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przyjęta w tym przepisie zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że organ podatkowy nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma prawo swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których opiera swoją decyzję. Podkreślić należy, że do naruszenia tego przepisu może dojść wówczas, gdy zostanie wykazane uchybienie podstawowym kryteriom oceny, tj. zasadom doświadczenia życiowego i innym źródłom wiedzy, regułom poprawności logicznej, właściwemu kojarzeniu faktów. W związku tym tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie wykracza poza schematy logiki formalnej albo wbrew zasadom doświadczenia życiowego nie uwzględnia związków przyczynowo skutkowych, przeprowadzona przez organy ocena dowodów może być skutecznie podważona. Kluczową zatem rolę w ustaleniach dotyczących stanu faktycznego danej sprawy podatkowej ma ocena zgromadzonego materiału dowodowego, ale z uwzględnieniem "całokształtu okoliczności" podlegających tego rodzaju ocenie. Skarżąca kasacyjnie prowadziła polemikę z ustaleniami organów, nie wskazując jednak na czym miało polegać przekroczenie opisanej powyżej zasady swobodnej oceny całokształtu zebranego materiału dowodowego przez organy, zaakceptowane przez Sąd I instancji. Z powyższych względów zarzut z pkt II.1) petitum skargi kasacyjnej nie jest zasadny.
W pkt II.2) petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 133 § 1, 134, 135, 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. połączono z zarzutem naruszenia art. 2 Konstytucji RP. Odnosząc się do tego zarzutu przypomnieć należy, że decyzja Naczelnika Pomorskiego UCS w Gdyni z dnia 27 lutego 2019 r., na którą spółka powołuje się w skardze kasacyjnej, została wydana z naruszeniem przepisów prawa celnego. W związku z tym została ona wycofana przez ten organ na mocy decyzji z dnia 28 kwietnia 2022 r. i tym samym wyeliminowana z obrotu prawnego. Na zasadność takiego rozstrzygnięcia wskazuje prawomocny wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 marca 2023 r., sygn. akt III SA/Gd 664/22. W tych okolicznościach nie można zasadnie zarzucać naruszenie art. 2 Konstytucji RP.
Przechodząc do omówienia zarzutów sformułowanych w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej należy przypomnieć, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Błąd wykładni polega na wadliwym zrekonstruowaniu normy prawnej z przepisu prawa, wyrażający się w mylnym zrozumieniu przez Sąd jego treści, a więc wadliwym ustaleniu wpisanego w ten przepis sensu normatywnego. Zarzut błędnej wykładni powinien obejmować zarówno konkretyzację nieprawidłowości wykładni przeprowadzonej przez sąd wojewódzki, jak i wyjaśnienie prawidłowej - zdaniem skarżącej kasacyjnie - rekonstrukcji normy prawnej z przepisu. Natomiast niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego obejmuje nieprawidłowość działania sądu w postaci uznania, że ustalony w sprawie, konkretny stan faktyczny odpowiada abstrakcyjnemu stanowi wpisanemu w hipotezę określonej normy prawnej. Polega on na przyjęciu przez Sąd błędnej oceny zastosowania (bądź niezastosowania) przez organ administracji przepisu prawa materialnego w odniesieniu do stanu konkretnej sprawy. Podkreślenia przy tym wymaga, że ocena tego rodzaju zarzutu, może być dokonana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego przyjętego jako podstawa wyroku, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy. Niewłaściwe zastosowanie normy prawa polega w tym przypadku na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie objętej dyspozycją przepisu. Błędne zastosowanie prawa materialnego to błąd polegający na mylnym przyjęciu związku, jaki zachodzi pomiędzy ustalonymi w procesie faktami a przepisem prawnym. Zauważyć należy, że wadliwe zastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżąca kasacyjnie - tak jak w niniejszej sprawie - nie podważa jednak skutecznie okoliczności faktycznych sprawy, tj. zarzutami podniesionymi w ramach podstawy kasacyjnej zawartej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego ze względu na niewłaściwie ustalony stan faktyczny sprawy są co do zasady zarzutami nieskutecznymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 2071/09). Dlatego też zarzut naruszenia prawa materialnego podniesiony w pkt I.1) petitum skargi kasacyjnej okazał się niezasadny.
Skarżąca kasacyjnie w pkt I.2) petitum skargi kasacyjnej zarzuciła błędną wykładnię art. 1 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia nr 2015/83 w zw. z art. 2 Konstytucji RP, jednakże nie wskazano na czym polega błędne rozumienie tych przepisów przez Sąd I instancji, ani też jaka powinna być prawidłowa ich wykładnia. Spółka w ogóle nie odniosła się do kwestii rozumienia tego przepisu przyjętego przez Sąd I instancji. Z treści zarzutu i z całej treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżąca kasacyjnie w istocie przez ten zarzut naruszenia prawa materialnego podejmuje polemikę z ustaleniami stanu faktycznego. W związku z tym należy podkreślić, że niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Bowiem naruszenie prawa materialnego nie może polegać na wadliwym, kwestionowanym przez stronę ustaleniu faktu (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt I GSK 729/12). Taka polemika skarżącej kasacyjnie w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza kwestionowanie poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego ustalonych faktów oraz ich oceny, czego skutecznie w świetle obowiązujących przepisów prawa regulujących postępowanie kasacyjne uczynić nie można. Wypada w tym miejscu zauważyć, że prawidłowość ustaleń faktycznych oraz ocenę tych ustaleń można zwalczać jedynie za pomocą zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazując przy tym, że określone uchybienia proceduralne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Nie można natomiast tego skutecznie czynić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), w tym przez kwestionowanie błędnej wykładni tego prawa (por. wyrok NSA z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt I GSK 482/12; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 166/11, LEX nr 1082668, wyrok NSA z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 662/07, LEX nr 418209 oraz wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 920/07, LEX nr 468874). Wypada w tym miejscu jeszcze raz zauważyć, że prawidłowość ustaleń faktycznych oraz ocenę tych ustaleń można zwalczać jedynie za pomocą zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazując przy tym, że określone uchybienia proceduralne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), co w rozpoznawanej sprawie spółka nie zdołała skutecznie zrobić. W konsekwencji powyższego omawiany zarzut nie ma uzasadnionych podstaw.
Na aprobatę nie zasługuje również zarzut sformułowany w pkt I.3) petitum skargi kasacyjnej. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że " ... w przedmiotowych zgłoszeniach celnych kwota podatku nie została określona w prawidłowej wysokości. Kwota cła antydumpingowego stanowi należne cło, które wlicza się do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług z tytułu importu towarów. Jak wynika z przedstawionego powyżej stanowiska Sądu, ustalona przez organy celne kwota cła antydumpingowego była wyższa od kwoty zadeklarowanej przez skarżącą. W tej sytuacji konieczne było określenie różnicy między kwotą podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości a kwotą podatku, wskazaną w zgłoszeniach celnych.".
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu, dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalono skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.