Wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2026, sygn. I GSK 571/23

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS – reprezentowany przez radcę prawną –wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie od skarżącej na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Pismem procesowym z 15 stycznia 2026 r. skarżąca przesłała w załączeniu opracowanie Komisji Europejskiej dotyczące klasyfikacji drewna z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 ppsa – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 ppsa).

Jak wynika z art. 193 ppsa (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 ppsa, stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) ppsa, w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona.

Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności. Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 ppsa wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (zob. wyrok NSA z 26 lipca 2022r. sygn. akt I OSK 2161/22 i przywoływane tam orzecznictwo, dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, pozostałe cytowane wyroki tamże; por. B. Dauter, Komentarz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Warszawa 2024, s. 650–669).

Skargę kasacyjną oparto wyłącznie na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 ppsa, a więc naruszeniu prawa materialnego.

Składające się na ww. podstawę kasacyjną zarzuty odnoszą się do identyfikacji towaru (płyt szalunkowych drewnianych do podtrzymywania stropów), które według skarżącej powinny zostać zaklasyfikowany do kodu CN 4418 40 00 00, do którego zostały zaklasyfikowane w zgłoszeniu celnym, ze stawką celną 0%, podczas gdy właściwą klasyfikacją ww. towaru, według organu celnego, jest kod CN 4412 99 40 90 ze stawką celną 10%.

Identyfikując w ten sposób przedmiot sporu skarżąca w ramach naruszeń materialnych (art. 174 pkt 1 ppsa) zarzuca WSA dwa naruszenia.

Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia postanowień reguł 1. i 6. ORINS oraz Rozporządzenia Taryfowego, normy wynikającej z treści kodu CN 4412 99 40 oraz komentarzy do pozycji 4412 Noty wyjaśniających, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, jakoby płyty szalunkowe konstrukcyjne drewnopochodne z rdzeniem recyklingowym nie mogły być zaklasyfikowane do kodu CN 4418 40 00, w związku z czym należy je zakwalifikować do kodu kod CN 4412 99 40.

Drugi zarzut dotyczy naruszenia postanowień reguł 1., 2. b) oraz 3. a) ORINS, normy wynikającej z treści kodu CN 4418 40 00 oraz Not wyjaśniających do pozycji 4418 - poprzez ich błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, iż reguły 2. b) oraz 3. a) ORINS nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, co skutkowało uznaniem, że Towary należy zaklasyfikować do kodu CN 4412 99 40, a nie do kodu CN 4418 40 00 00.

Ustosunkowując się do tak sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że cały proces identyfikacji towaru dla potrzeb klasyfikacji Taryfy celnej, z natury rzeczy wymagający odniesienia się do poszczególnych pozycji i podpozycji Taryfy oraz uwag i wyjaśnień do niej, mieści się w sferze ustaleń faktycznych (p. wyrok NSA z 30 marca 2004 r., sygn. akt GSK 19/04, Wokanda 2004/9/34, a także np. wyroki z 14 grudnia 2016 r. sygn. akt I GSK 945/15, z 5 czerwca 2024 r. sygn. akt I GSK 1730/20 czy z 15 stycznia 2014 r. sygn. akt I GSK 683/13, z 20 września 2024 r. sygn. akt I GSK 980/21; z 25 kwietnia 2025 r. sygn. akt I GSK 1530/22 oraz sygn. akt I GSK 2050/22).

W rozpoznawanej skardze kasacyjnej brak jest jakichkolwiek zarzutów naruszenia prawa procesowego związanych z próbą kwestionowania ustaleń faktycznych. Stąd też nie jest prawidłowa konstrukcja skargi kasacyjnej sprowadzająca się do wymienienia jako naruszonych przepisów prawa materialnego w postaci reguł ORINS, Rozporządzenia Taryfowego, Noty wyjaśniającej oraz kodów CN, przy całkowitym braku zarzutów naruszenia przepisów postępowania odnoszących się do sfery ustaleń faktycznych, tj. klasyfikacji spornych płyt szalunkowych. W konsekwencji absolutny brak zarzutów odnoszących się do kwestii ustaleń faktycznych uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zweryfikowanie przedstawionych zarzutów ze względu na ich niekompletność. Żaden zarzut nie dotyczy bowiem sfery ustaleń faktycznych, a z tym zagadnieniem, jak już wskazano, wiąże się klasyfikacja towarowa.

Powyższe czyniło też bezcelowym przeprowadzenie wnioskowanego przez skarżącą dowodu z opracowania Komisji Europejskiej przesłanego przy piśmie procesowym z 15 stycznia 2026 r.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną.

Na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. art. 205 § 2 ppsa i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265, ze zm.) zasądzono od skarżącej zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Na zasądzone koszty kasacyjne (4050 zł) składa się koszt reprezentowania organu przez profesjonalnego pełnomocnika, która wzięła udział w rozprawie przed NSA.