Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 3 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 445/21 na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – zwanej dalej p.p.s.a. uchylił zaskarżone przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z 1 czerwca 2021 r. oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. nad N. z 12 kwietnia 2021 r. w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego.
Od wyroku Sądu pierwszej instancji Dyrektor Administracji Skarbowej w B. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Środek odwoławczy oparto na obydwu podstawach. W ramach zarzutów naruszenie przepisów postępowania zarzucono po pierwsze naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) – zwanej dalej "p.u.s.a." oraz art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 64c § 6a pkt 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r., poz. 479) – zwanej dalej "u.p.e.a." w związku z art. 6 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 735 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a." w związku z art. 18 u.p.e.a. i art. 64c § 7 u.p.e.a. poprzez wydanie wyroku wbrew zgromadzonego materiałowi dowodowemu, pominięcie istotnych okoliczności sprawy, nieprawidłowe przedstawienie stanu faktycznego, po drugie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135, art. 141 § 4, art. 3 § 1, § 2 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a., art. 64c § 6a pkt 2 u.p.e.a., w związku z art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 6 k.p.a. i art. 64c § 7 u.p.e.a. z uwagi na niedokonanie przez Sąd pierwszej instancji prawidłowej kontroli postanowienia i sporządzenie uzasadnienia wyroku niezgodnie z regułami poprzez brak zawarcia wskazań co do dalszego postępowania i niemożliwej do realizacji oceny prawnej. Organ wskazał, że wierzycielowi doręczono zawiadomienie 3 marca 2021 r., zatem w jego ocenie z zachowaniem miesięcznego terminu od uzyskania przez postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego przymiotu ostateczności. Kolejny zarzut dotyczył naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. w związku z 64c § 6a pkt 2 u.p.e.a. w związku z art. 6 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 64c § 7 u.p.e.a. poprzez uwzględnienie skargi i wydanie wyroku, w którym wadliwie uznano że organ naruszył zasadę praworządności, podczas gdy organy dokonały prawidłowej subsumpcji przyjętych ustaleń oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. wskutek uchylenia odpowiadającego prawu postanowienia organu. Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego odnosiły się do przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 64c § 6a pkt 2 i art. 64c § 7 u.p.e.a. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że sformułowanie "od dnia doręczenia wierzycielowi ostatecznego postanowienia umarzającego postępowanie" rozumieć należy jako dzień, w którym doręczono nieostateczne postanowienie organu pierwszej instancji i że od tego momentu biegnie miesięczny termin na zawiadomienie wierzyciela o wysokości kosztów egzekucyjnych, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 64c § 6a pkt 2 i art. 64c § 7 u.p.e.a. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że termin na zawiadomienie wierzyciela o wysokości kosztów egzekucyjnych jest terminem zawitym, a jego niedochowanie przesądza o braku możliwości wydania postanowienia w trybie art. 64c § 7 u.p.e.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 64c § 7 u.p.e.a. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że przekroczenie terminu na zawiadomienie wierzyciela o wysokości kosztów egzekucyjnych przesądza o braku możliwości wydania postanowienia w trybie art. 64c § 7 u.p.e.a.