Uzasadnienie
UZASADNENIE
Wyrokiem z 30 listopada 2023 r. III SA/Gl 672/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. [...] sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 16 czerwca 2023 r., w przedmiocie określenia prawidłowej klasyfikacji towarowej, kwoty długu celnego oraz podatku od towarów i usług.
Od powyższego wyroku Spółka wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. Zażądano uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji albo uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych i rozpoznania sprawy na rozprawie.
Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", zarzucono naruszenie:
I. przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie:
1) art. 56 ust. 1 i ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny w zw. z załącznikiem nr l do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, poprzez błędne ustalenia faktyczne i uznanie, że:
a) pierścienie wykonane z węglika krzemu (SiC) należy zakwalifikować do kodu 6909120000 TARIC, a prawidłową konwencyjną stawką celną dla tego towaru jest stawka w wysokości 5%,
b) pierścienie wykonane z węglika wolframu z dodatkiem niklu bądź kobaltu (Wc-Ni, WC-Co) należy zakwalifikować do kodu 8113009090 TARlC, a prawidłową konwencyjną stawką celną dla tego towaru jest stawka w wysokości 5%,
c) pierścienie wykonane z kompozytu węglowo-grafitowego należny zakwalifikować do kodu 6815109000 TARlC, a prawidłową konwencyjną stawką celną dla tego towaru jest stawka w wysokości 0%,
co spowodowało określenie kwoty długu celnego w błędnej wysokości,
2) art. 30b ust. 1 ustawy o VAT poprzez zawyżenie podstawy opodatkowania podatkiem VAT z tytułu importu towarów i w związku z tym zawyżenie kwoty zobowiązania podatkowego w podatku VAT z tytułu importu towarów,
3) II. przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy postępowanie podatkowe było prowadzone przez organ z naruszeniem art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 w zw. z art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa w związku z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo celne, poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, wydanie decyzji w warunkach braku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a także uznania okoliczności sprawy za udowodnione przy ww. brakach w postępowaniu dowodowym.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów następstwa radcowskiego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., tak jak w rozpoznawanej sprawie, to związany był granicami skargi kasacyjnej. Ta nie zawierała natomiast usprawiedliwionych podstaw.
Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., ale ich szczegółowa analiza wykazała, że konstrukcja zarzutów nie spełniała wymagań wynikających z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Z powołanych przepisów wynika, że skarga kasacyjna powinna zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, a podstawami kasacyjnymi może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym skarga kasacyjna, jak wynika z przepisów art. 173 § 1 i art. 15 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jest środkiem odwoławczym od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, służącym kontroli instancyjnej tych orzeczeń oraz tego, w jaki sposób sąd pierwszej instancji wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku kontroli działalności administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), a nie kontroli zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji. Tę ostatnią obowiązany był bowiem przeprowadzić sąd pierwszej instancji.
Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów oraz ich uzasadnienia, aby nie budziły wątpliwości interpretacyjnych. Jest to istotne z tego względu, że w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a więc podstawami, o których mowa w przepisach art. 174 i art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno natomiast zawierać rozwinięcie zarzutów (podstaw) kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie niewłaściwego zastosowania przepisu, a w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym także wykazanie, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z przepisu prawa, mylne jej zrozumienie. Niewłaściwe zastosowanie polega na dokonaniu wadliwej subsumpcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego - niezasadnym uznaniu, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie danej normy prawnej. Z kolei zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania wymagają co najmniej uprawdopodobnienia, że naruszenie przez sąd konkretnych norm proceduralnych mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Od autora skargi kasacyjnej zależy zatem, w jakim zakresie zostanie w postępowaniu kasacyjnym poddany kontroli zaskarżony wyrok, a od trafności i zasadności sformułowanych zarzutów kasacyjnych zależy wynik postępowania kasacyjnego. Nieprawidłowe sformułowanie zarzutów kasacyjnych niesie ze sobą ryzyko nieprawidłowego odczytania przez sąd kasacyjny intencji autora skargi kasacyjnej. Wyraźnego zaznaczenia wymaga również to, że w postępowaniu kasacyjnym nie bada się całokształtu sprawy i nie poddaje się ponownie ocenie zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Weryfikuje się tylko zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów w kontekście zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji, przez pryzmat powołanych w podstawach kasacyjnych przepisów prawa. Kontroli takiej można dokonać wyłącznie w granicach sprawy sądowoadministracyjnej.