Uzasadnienie
Wyrokiem z 26 października 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 159/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie, Sąd pierwszej instancji) oddalił skargę R. N. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: organ, DIAS) z 14 listopada 2022 r. nr 1401-IEE3.711.1.190.2022.2.JO w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.
W skardze kasacyjnej skarżący powyższy wyrok zaskarżył w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący, na podstawie art. 173 § 1 w zw. z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), zarzucił na podstawie art. 174 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 151 p.p.s.a. przez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy zaskarżone postanowienie naruszało art. 7 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479, z późn. zm.; dalej: u.p.e.a.) przez jego niezastosowanie, mimo że doszło do przedawnienia zobowiązania określonego w tytułach wykonawczych o numerach od RbII-54267/2010 do RbII-54402/2010 ewentualnie w przypadku uznania, że nie doszło do przedawnienia art. 151 p.p.s.a. przez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy zaskarżone postanowienie naruszało art. 7 § 2 u.p.e.a. przez jego niezastosowanie, mimo że egzekucja do RbII-54402/2010 prowadzona jest w sposób uciążliwy dla skarżącego, tj. postępowania trwają ponad 13 lat i są nadal w toku, mimo że prowadzona egzekucja była bezskuteczna i oczywistym było, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, co doprowadziło do błędnego oddalenia skargi, mimo że WSA na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. powinien uchylić postanowienie oraz na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. powinien umorzyć postępowania egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od RbII-54267/2010 do RbII-54402/2010;
b) art. 151 p.p.s.a. przez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy zaskarżone postanowienie naruszało art. 12 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez ich niezastosowanie i niedokonanie umorzenia postępowań egzekucyjnych i prowadzenie ich przewlekle, przez ponad 13 lat, a więc wbrew zasadzie szybkości postępowania, która ma odpowiednie zastosowanie w egzekucji administracyjnej, co doprowadziło do błędnego oddalenia skargi, mimo że WSA na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. powinien uchylić postanowienie oraz na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. powinien umorzyć postępowania egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od RbII-54267/2010 do RbII-54402/2010;
c) art. 151 p.p.s.a. przez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy zaskarżone postanowienie naruszała art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r.), mimo że doszło do przedawnienia zobowiązania określonego w tytułach wykonawczych o numerach od RbII-54267/2010 do RbII-54402/2010, ewentualnie w przypadku uznania, że nie doszło do przedawnienia art. 151 p.p.s.a. przez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy zaskarżone postanowienie naruszało art. 59 § 2 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r.), mimo że egzekucja była bezskuteczna i oczywistym było, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, co doprowadziło do błędnego oddalenia skargi, mimo że WSA na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. powinien uchylić postanowienie oraz na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. powinien umorzyć postępowania egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od RbII-54267/2010 do RbII-54402/2010.