Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: WSA) wyrokiem z 17 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Lu 526/21 oddalił skargę A.M. (dalej: skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie (dalej: SKO) z 31 sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA wniósł skarżący, zaskarżając go w całości.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: ppsa) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
- przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427; dalej: upea) w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 kpa, poprzez poczynienie ustaleń faktycznych sprzecznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, brak dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz dokonania wadliwej oceny materiału dowodowego, polegającego na błędnym uznaniu, iż zaskarżone postanowienie organu II instancji zawiera analizę dotyczącą wydzielenia konstrukcyjnego stanowiska i powoływanie się wyłącznie na dokumentację fotograficzną, bez analizy w uzasadnieniu postanowienia ustaleń z niej wynikających w zakresie konstrukcyjnego ustalenia stanowisk, a także niewykazania, że pomalowanie kostki innym kolorem stanowi konstrukcyjne wyznaczenie stanowiska postojowego, przy czym naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 ppsa poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu rozstrzygnięcia motywów jakim sąd się kierował uznając za zasadne stanowisko organu II instancji w zakresie oznakowania konstrukcyjnego jako koloru kostki brukowej co powoduje, że zaskarżony wyrok uchyla się od kontroli jego legalności i nie odpowiada prawu i uniemożliwia kontrolę zaskarżonego wyroku;
- przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 269 § 1 ppsa, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, poprzez błędną wykładnię uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 października 2017 r. (sygn. akt II GPS 2/17), poprzez przyjęcie, że stwierdzenie zawarte w wymienionej uchwale, polegające na tym, że przypisanie roli decydującej w wyznaczeniu stanowiska postojowego mają znaczenie decydujące, błędnie przyjmując, że wystarczające było jedynie oznakowanie pionowe, z zaniechaniem oznakowania poziomego;
- przepisów prawa materialnego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. z art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1376; dalej: udp) w zw. z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 września 2013 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1326) w zw. z a pkt 5.2.4 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. Nr 220, poz. 2181), poprzez nieprawidłową ich wykładnię i uznanie, że wystarczające było oznakowanie miejsca postojowego oznakowaniem D-18, z pominięciem oznakowania poziomego.