Wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2026, sygn. I GSK 972/23

Sygnatura: I GSK 972/23
Data orzeczenia: 28 stycznia 2026
Sąd: Naczelny Sąd Administracyjny (NSA)
Status: Prawomocne
Podatnik: spółka z o.o.

Streszczenie

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (G. Sp. z o.o.) zaimportowała z Chin tkaniny. W dniu 4 maja 2021 r. dokonano zgłoszenia celnego w procedurze uproszczonej, a 5 maja 2021 r. przyjęto zgłoszenie uzupełniające, w którym zadeklarowano rozliczenie VAT z tytułu importu na zasadzie art. 33a ustawy o VAT, co oznaczało, że podatek miał być rozliczony w deklaracji podatkowej, a nie przy odprawie celnej. Organy celne po weryfikacji ustaliły, że spółka nie rozliczyła VAT z tego importu w deklaracjach za kwiecień i maj 2021 r. W marcu 2022 r. spółka została powiadomiona o zamiarze zmiany zgłoszenia celnego, a decyzją z 3 czerwca 2022 r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego zmienił zgłoszenie, usuwając kod procedury uproszczonej i zmieniając metodę płatności VAT z…

odroczonej („G”) na wymagającą zapłaty przy odprawie („H”). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzję tę utrzymał w mocy. Spółka w skardze kasacyjnej zarzuciła, że zmiana metody płatności prowadzi do podwójnego opodatkowania VAT, który już raz został rozliczony. Podniosła naruszenie art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, wskazując na niepewność legislacyjną: z dniem 1 października 2020 r. uchylono przepis art. 33a ust. 6 ustawy o VAT, który umożliwiał podatnikowi przedstawienie dokumentów potwierdzających rozliczenie VAT z importu w terminie 4 miesięcy. Następnie, po 11 miesiącach, dodano ust. 6a, który dał prawo do korekty deklaracji w terminie 4 miesięcy od miesiąca importu, co stworzyło okres, w którym podatnik nie mógł skutecznie skorygować błędu. Spółka twierdziła, że obciążenie jej skutkami tej luki legislacyjnej jest niezgodne z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, aprobując ustalenia i decyzję organów celnych. Naczelny Sąd Administracyjny również oddalił skargę kasacyjną, uznając zarzuty za nieuzasadnione. Wskazał, że zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji nie został prawidłowo sformułowany – nie podano, czy chodzi o błędną wykładnię, czy niewłaściwe zastosowanie, a samo uzasadnienie nie wyjaśniało naruszenia. Zarzut naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej NSA uznał za chybiony, ponieważ przepis ten, jako procesowy, nie ma zastosowania w postępowaniu celnym. Zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego, do spraw celnych stosuje się tylko niektóre przepisy Ordynacji podatkowej, a art. 121 § 1 nie został wśród nich wymieniony. Wobec braku podstaw do uchylenia orzeczenia z urzędu, NSA oddalił skargę kasacyjną, utrzymując tym samym decyzję organów celnych o zmianie metody płatności VAT.

jeszcze 256 słów

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant starszy asystent sędziego Maja Wiercińska po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 lutego 2023 r. sygn. akt III SA/Lu 584/22 w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie zmiany zgłoszenia celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od G. Sp. z o.o. w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 9 lutego 2023 r., III SA/Lu 584/22 oddalił skargę G. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie zmiany zgłoszenia celnego.

G. Sp. z o.o. w W. (dalej: "skarżąca kasacyjnie", "Spółka") wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości, uchylenie w całości poprzedzających go decyzji Organów, oraz o umorzenie postępowania administracyjnego. Autor skargi kasacyjnej wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów materialnych to jest:

1. art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 121 § 1 OP, interpretowanych jako zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, poprzez:

- określenie Spółce podatku VAT do zapłaty, który już raz został rozliczony, tym samym niezasadne obciążenie Spółki jego dwukrotną zapłatą

- obarczenie Podatnika skutkami "niepewności legislacyjnej", objawiającej się w:

- wpierw uchyleniu w dniu 1 października 2020 roku, przepisu art. 33a ust. 6 Ustawy o podatku od towarów i usług uprawniającego Podatnika do przedstawienia naczelnikowi urzędu celno-skarbowego dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów a po okresie 11 miesięcy nieobowiązywania ww. ustępu, dodanie ust. 6a w ramach ww. przepisu Ustawy o VAT, uprawniającego podatnika do dokonania korekty deklaracji podatkowej w terminie 4 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów kreujące z niewiadomych przyczyn okres 11 miesięcy, podczas którego uniemożliwiono Podatnikowi dokonania korekty po upływie terminu złożenia deklaracji podatkowej, co de facto przeczy założeniom instytucji "korekt podatkowych", które dokonywane są w momencie zidentyfikowania błędu, a nie w momencie składania deklaracji pierwotnej.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie spółka przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami.

Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, ograniczenia się w uzasadnieniu wyroku, jedynie do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów.

Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie. 4 maja 2021 r. G. T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w Z. działająca jako przedstawiciel pośredni G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. dokonała zgłoszenia celnego w procedurze uproszczonej dopuszczenia do obrotu w Unii Europejskiej poprzez wpis do rejestru sprowadzonego z Chin towaru – tkaniny 100% poliester. Następnie 5 maja 2021 r. w Oddziale Celnym w B. przyjęte zostało zgłoszenie celne uzupełniające. W zgłoszeniu tym w polu 44 ("dodatkowe informacje") zgłaszający zadeklarował kod "4PL05", zaś w polu 47 typ B00 jako metodę płatności wpisał kod "G", co oznaczało procedurę uproszczoną i rozliczenie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru na zasadzie art. 33a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, tj. w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów. Do obliczenia kwoty długu celnego zastosowano stawkę celną konwencyjną w wysokości 8% i obliczono cło w kwocie 3.155 złotych. Kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 10.313 złotych obliczono w oparciu o wartość celną powiększoną o należne cło oraz krajowe koszty transportu (kod 071V) przy zastosowaniu 23% stawki VAT. W wyniku urzędowego sprawdzenia zasadności korzystania przez podatnika z procedury, o jakiej mowa w art. 33a ust. 1 ustawy VAT, Mazowiecki Urząd Celno-Skarbowy w Warszawie pismem z 23 września 2021 r. poinformował Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego, że podatnik nie rozliczył w terminie podatku VAT z tytułu importu towarów w zakresie wyżej wskazanego zgłoszenia celnego w deklaracji podatkowej [...] za kwiecień 2021 r. i maj 2021 r. Pismem z 24 marca 2022 r. . Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w B. przed wydaniem decyzji, która byłaby niekorzystna dla wnioskodawcy powiadomił wnioskodawcę o podstawach, na których zamierzaj oprzeć decyzję, dając wnioskodawcy możliwość przedstawienia swojego stanowiska w określonym terminie. Decyzją z 3 czerwca 2022 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego zmienił wskazane zgłoszenie z 5 maja 2021 r. w ten sposób, że w polu 44 Dodatkowe informacje/Załączone usunął kod 4PL05 oraz w polu 47 (metoda płatności B00) metodę płatności "G" zmienił na metodę płatności "H". Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie decyzją z [...] września 2022 r. utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 2 Konstytucji RP, wskazać należy, że zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć między innymi na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Już na wstępie nasuwa się spostrzeżenie, że autor skargi kasacyjnej nie wskazał, czy kwestionuje wykładnię, czy też zastosowanie ww. przepisu. Zaznaczyć należy, że w ww. kwestii nie może autora skargi kasacyjnej wyręczyć Naczelny Sąd Administracyjny, a to ze względu na związanie granicami skargi kasacyjnej.

W dalszej kolejności, stosownie do postanowień art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyjaśniono na czym miała polegać wadliwa wykładnia bądź niewłaściwe zastosowanie art. 2 Konstytucji RP. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP okazał się nieuzasadniony.

Przechodząc do zarzutu naruszenia postanowień art. 121 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej: o.p.) w pierwszej kolejności należy wskazać, że jest to przepis prawa procesowego. Sąd I instancji nie naruszył tego przepisu, a nawet nie mógł go naruszyć. Otóż art. 121 o.p. nie ma w ogóle zastosowania w sprawie celnej, a taki charakter ma postępowanie w przedmiocie zmiany zgłoszenia celnego. Zgodnie bowiem z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170, art. 215 § 1 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9 i 10, rozdziału 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Artykuł 121 o.p. ujęty został rozdziale 1 działu IV, który nie ma zastosowania w postępowaniu w sprawach celnych.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).

jeszcze 816 słów

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo