postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco. Przepisy kpa nie są przepisami prawa procesowego, ponieważ postępowanie administracyjne nie toczy się w trybie procesowym. Przepisy procesowe mają zastosowanie w procesie sądowym, w postępowaniu sądowym odbywającym się przed niezawisłymi sądami, w odróżnieniu od postępowań odbywających się przed organami administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę na decyzję ostateczną mógł jedynie naruszyć przepisy postępowania sądowoadministracyjnego.
Zgodnie z art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wymagane jest, aby uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono jedynie syntezą stanowiska sądu. Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i w razie ewentualnej kontroli instancyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Wadliwie sporządzone uzasadnienie nie zawierające wyjaśnienia ustawowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia uniemożliwia kontrolę kasacyjną wyroku, podobnie kiedy uzasadnienie wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Należy zwrócić uwagę na to, że według art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z kolei, według art. 98 § 1 p.p.s.a., przewodniczący zamyka rozprawę (posiedzenie). Natomiast uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 141 § 1 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że skoro wydanie wyroku który jest wynikiem sprawy sądowoadministracyjnej, poprzedza czasowo sporządzenie jego uzasadnienia, to wadliwie sporządzone uzasadnienie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w przypadku, kiedy uzasadnienie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia oraz zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawiera podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a. (Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a). Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze jak również stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej w istocie dopatruje w tym, że wojewódzki sąd administracyjny zaakceptował stan faktyczny sprawy ustalony przez organ administracji publicznej. Jest to zarzut nietrafny, ponieważ Sąd I instancji badając w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonej decyzji ostatecznej oceniał przede wszystkim prawidłowość ustaleń faktycznych dotyczących wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem.
Zarzut naruszenia "art. 6, 7, 11, 77, 80 i 107 kpa" podniesiony w pkt 1. petitum skargi kasacyjnej powiązany z art. 141 § 4 p.p.s.a. w istocie nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy ma usprawiedliwioną podstawę z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. i zasługuje na uwzględnienie. Literalnie, ten zarzut naruszenia przepisów postępowania (kpa) nie jest kierowany wobec zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku, lecz wobec decyzji ostatecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stosował przepisów kpa, lecz jedynie ocenił ich zastosowanie przez organy administracji publicznej. Skarżący kasacyjnie nie powołał w skardze kasacyjnej jako naruszonego przez wojewódzki sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez jego niezastosowanie, jak i nie powiązał tego przepisu postępowania sądowoadministracyjnego, który stosuje wyłącznie wojewódzki sąd administracyjny z przepisami kpa, które stosował i naruszył organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym. Ponadto zarzucając zbiorcze naruszenie wielu przepisów kpa autor skargi kasacyjnej nie wskazał i nie uzasadnił, na czym konkretnie polegało naruszenia każdego z nich z osobna oraz, że każde z tych pojedynczych naruszeń konkretnego przepisu postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym wypadku na zaskarżony skargą kasacyjną wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej nie stosuje art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. (z wyjątkiem wynikającym z art. 188 p.p.s.a.), przepis ten ma zastosowanie kiedy wojewódzki sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję ostateczną, ponieważ stwierdza inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnia skargę kasacyjną (art. 185 § 1 p.p.s.a.) kiedy stwierdzi, że ma usprawiedliwioną podstawę z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., ponieważ wojewódzki sąd administracyjny naruszył przepisy postępowania i uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, którym jest podlegający uchyleniu zaskarżony skargą kasacyjną wyrok. Inaczej mówiąc, Naczelny Sąd Administracyjny w przypadku skargi kasacyjnej, która nie ma rzeczywistej podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., lecz tylko wadliwie przytoczoną, nie może stwierdzić że wydając decyzję ostateczną organ administracji publicznej naruszył przepisy postępowania, a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy – wynik sprawy administracyjnej, którym jest decyzja ostateczna, jeśli wojewódzki sąd administracyjny tego nie stwierdził oddalając skargę (niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a.). Nie jest naruszeniem przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2) p.p.s.a. zastosowanie przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie - art. 151 p.p.s.a., kiedy Sąd nie stwierdzi naruszenia prawa z art. 145 § 1 p.p.s.a.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a.
W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. należy zarzucić wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu naruszenie prawa materialnego tj. przepisu prawa, który jest podstawą prawną decyzji ostatecznej lub miał być taką podstawą przez: błędną jego wykładnię; niewłaściwe zastosowanie; błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (błąd podwójny niezależny) i powiązać ten zarzut z naruszeniem przez wojewódzki sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., które to naruszenie polega na nieuwzględnieniu skargi na decyzję ostateczną skutkiem błędnego nie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), lub też na uwzględnieniu skargi skutkiem błędnego stwierdzenia naruszenia prawa materialnego (zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.). Naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny prawa materialnego przez jego błędną wykładnię zachodzi wówczas, kiedy sąd zaakceptuje i uzna za prawidłowe mylne rozumienie przez organ administracji publicznej przepisu będącego podstawą prawną decyzji ostatecznej. Natomiast, naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie zachodzi wówczas, kiedy sąd zaakceptuje błąd subsumcji organu administracji publicznej oddalając skargę, lub też zaakceptuje bezzasadne zarzucenie organowi administracji publicznej popełnienie takiego błędu uwzględniając skargę.
W pkt 2. petitum skargi kasacyjnej zarzucono: "Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych, poprzez jego błędną wykładnię i związku z tym bezpodstawne przyjęcie, że udzielona Skarżącej dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem; art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ufp poprzez błędną jego wykładnię i nakazanie zwrotu części otrzymanej przez G. dotacji pomimo wydatkowania dotacji zgodnie z umową i na cele na jakie została przyznana; art. 167 Konstytucji RP poprzez jego nie zastosowanie i nie udzielenie ochrony dochodom skarżącej jako jednostki samorządu terytorialnego."
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył art. 133 § 1 p.p.s.a., ponieważ wydał wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, sąd rozstrzygnął w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i w tych ramach nie stwierdził naruszeń prawa. Artykuł 133 § 1 p.p.s.a. jest przepisem postępowania sądowoadministracyjnego, przez co nie może być skuteczny zarzut jego naruszenia podniesiony w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a.
Zgodnie z art. 167 Konstytucji RP, jednostkom samorządu terytorialnego zapewnia się udział w dochodach publicznych odpowiednio do przypadających im zadań. Dochodami jednostek samorządu terytorialnego są ich dochody własne oraz subwencje ogólne i dotacje celowe z budżetu państwa. Źródła dochodów jednostek samorządu terytorialnego są określone w ustawie. Zmiany w zakresie zadań i kompetencji jednostek samorządu terytorialnego następują wraz z odpowiednimi zmianami w podziale dochodów publicznych. Zarzucając naruszenie "art. 167 Konstytucji RP poprzez jego nie zastosowanie i nie udzielenie ochrony dochodom skarżącej jako jednostki samorządu terytorialnego" skarżący kasacyjnie nie wskazał, kto naruszył i jaką jednostkę redakcyjną artykułu 167 Konstytucji RP składającego się z czterech ustępów, organ administracji publicznej, czy też wojewódzki sąd administracyjny. Autor skargi kasacyjnej nie uzasadnił również tego, dlaczego uznał że art. 167 Konstytucji RP powinien być podstawą prawną decyzji ostatecznej wydanej w sprawie w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu dotacji udzielonej z budżetu państwa wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.
Skarga kasacyjna oparta na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. nie jest prawidłowo zredagowana. Zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 169 ust. 1 pkt 1) ufp poprzez błędną jego wykładnię bez powiązania tego naruszenia z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. skarżący kasacyjnie nie zaprezentował własnej prawidłowej wykładni tego przepisu posługując się przy tym zwrotem "poprzez bezpodstawne przyjęcie, że udzielona Skarżącej dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem".
Mając na uwadze uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej samodzielnie zidentyfikował zarzut naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.
Według art. 169 ust. 1 pkt 1) ufp, dotacje udzielone z budżetu państwa wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem - podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia takiej okoliczności. Dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa przeznaczone na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych (art. 126 ufp). Klasyfikowane są do kategorii wydatków publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 1 ufp), które mają charakter świadczenia jednostronnego, nieodpłatnego i ostatecznego (por. Z. Ofiarski (red.), Ustawa o finansach publicznych. Komentarz, Warszawa 2020, s.115-116). Dochodzenie ich zwrotu może nastąpić tylko w przypadkach określonych w ustawie i jedna z takich podstaw została określona w art. 169 ust. 1 pkt 1) ufp. Przy czym, jak zaznaczono w ust. 4, zwrotowi podlega tylko ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem. Obowiązek zwrotu dotacji, o którym mowa w powołanym przepisie, ma na celu zabezpieczenie prawidłowości wykorzystania tych środków publicznych. Beneficjent obowiązany wobec organu dotującego rozliczyć wydatkowanie środków z dotacji w terminie i w sposób określony w umowie (art. 150 pkt 4 ufp).
Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że wyrażenie "dotacje wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem" nie zostało w ufp zdefiniowane. W orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze prawniczej przyjmuje się, że należy przez nie rozumieć wykorzystanie dotacji na realizację innego zadania, niż przewidziane do sfinansowania, sfinansowanie innego celu przeznaczonej dotacji. Dlatego w każdej sprawie konieczne jest dokładne ustalenie przeznaczenia udzielonej dotacji i poddanie ocenie, czy działania beneficjenta zmierzały do osiągnięcia w określonym czasie danego efektu zgodnego z przeznaczeniem środków (por. J. Salachna (red.), M. Tyniewicki (red.), Finanse publiczne. Komentarz, WPK 2024, el./LEX; wyrok NSA II GSK 777/08). Niemniej, pomimo trafnego założenia, że wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem oznacza wykorzystanie dotacji na realizację innego zadania, niż przewidziane do sfinansowania, Sąd pierwszej instancji dokonał błędnego zastosowania przepisu art. 169 ust. 1 pkt 1 ufp do przyjętych okoliczności faktycznych. Nie uznał bowiem, że zadanie, na które przyznano dotację, zostało przez G. zrealizowane prawidłowo i określony w umowie cel dotacji został osiągnięty.
Z okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę wydanych decyzji, wynika, że G. otrzymała dotację z rezerwy celowej budżetu państwa na
na dofinansowanie zadania związanego z usuwaniem skutków intensywnych opadów atmosferycznych z 2017 r., dotyczącego remontu drogi g. "J. (D. – S. – S. W.)" nr [...] w miejscowości J.a w km [...]. Zadanie to miało zostać zrealizowane zgodnie z kosztorysem ofertowym, załączonym do wniosku o przyznanie dotacji i stanowiącym załącznik do umowy dotacji, a środki miały być wydatkowane zgodnie z ustawami o finansach publicznych i o zamówieniach publicznych. G. zobowiązała się ponieść wydatki w wymiarze 20,00009% wartości planowanej inwestycji; pozostałe miały pochodzić z dotacji. G. miała też pokryć wydatki niezwiązane z realizacją zadania, nieprzewidziane we wniosku o dotację. Wzrost kosztów zadania nie mógł wpłynąć na zmianę kwoty dotacji. Niewykorzystana część dotacji podlegała zwrotowi.
Z rozliczenia końcowego kosztów zadania, zestawienia rzeczowo-finansowego wykonanych robót i kosztorysu powykonawczego wynika, że części robót nie wykonano, a część została wykonana w innym zakresie, niż wynikający z kosztorysu. Organ określił do zwrotu do budżetu państwa kwotę 33.841,77 złotych i zakwalifikował ją jako część dotacji celowej pobranej w nadmiernej wysokości. Zmiana dotyczyła zakresu wykonanych prac, tj. niewykonanie pozycji kosztorysowych 3.2-3.5, 4.3, 4.5 i wykonaniem mniejszej ilości w tej samej cenie jednostkowej w pozycjach kosztorysowych 5.2-5.9.
Nie było przedmiotem rozbieżności, że otrzymane przez G. dofinansowanie zostało wykorzystane tylko na prace remontowe w obrębie zniszczonego odcinka drogi. Wyremontowany odcinek drogi pokrywał się z zakresem objętym dofinansowaniem, a zakres rzeczowy zrealizowanych robót, które sfinansowano z dotacji, nie uległ zmianie (co nie dotyczy robót niewykonanych, odnośnie do których część dotacji G. zwróciła). Brak było zatem podstaw do przyjęcia w okolicznościach faktycznych sprawy, że dotacja została w zakwestionowanej części wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, na sfinansowanie innego zadania (celu), niż określone w umowie. Podnoszone zastrzeżenia dotyczyły sposobu rozliczenia zadania, a nie rodzaju wykonanego zadania. W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji niezasadnie uznał za prawidłowe działanie organu odwoławczego wskazującego na s. 10-11 decyzji pozycje kosztorysu ofertowego, które zostały rozliczone w sposób odmienny od jego zatwierdzonej wersji i przyjęcie, że świadczyło to o zrealizowaniu zadania w zmienionym zakresie. Działanie takie było zbędne, ponieważ cel przedsięwzięcia został zrealizowany i nie był on określony w kosztorysie ofertowym, ale w treści umowy, w której - stosownie do art. 150 pkt 1) ufp - należało zawrzeć szczegółowy opis zadania, w tym cel, na jaki dotacja została przyznana. Stwierdzone, na podstawie przedłożonego przez G. rozliczenia końcowego kosztów zadania względem kosztorysu ofertowego, zmiany nie miały wpływu na wzrost kosztów zadania (§ 4 ust. 4 umowy), ani nie doprowadziły do sfinansowania z dotacji zadań nieprzewidzianych we wniosku o dotację (§ 4 ust. 3 umowy). Zmiana dotyczyła zakresu wykonanych prac, tj. niewykonaniem pozycji kosztorysowych 3.2-3.5, 4.3, 4.5 i wykonaniem mniejszej ilości w tej samej cenie jednostkowej w pozycjach kosztorysowych 5.2-5.9; wykonano więc mniejszą ilość prac za wyższą cenę jednostkową. Nie mogły być one jednak zakwalifikowane jako wykorzystanie części dotacji niezgodnie z przeznaczeniem w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1) ufp. Sposób wykonania zadania nie wypełniał także treści § 14 ust. 2 umowy, ponieważ nie uległ zmianie zakres rzeczowy kosztów zadania. Otrzymana dotacja została wykorzystana wyłącznie na realizację umówionego zadania (§ 11 ust. 5 umowy), na prace remontowe w obrębie zniszczonego powodzią odcinka drogi, w tym naprawę poboczy.
W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach faktycznych kontrolowanej sprawy można było jedynie przyjąć, że część środków z dotacji zostało przez G. wykorzystane z naruszeniem procedur, względnie że G. wykonała swoje zobowiązanie w sposób nienależyty. Taka kwalifikacja nie mogła jednak stanowić podstawy wydania decyzji na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1) ufp, w której nie przewidziano takiej podstawy, jaką ujęto w art. 207 ust. 1 pkt 2) ufp odnośnie do projektów dofinansowywanych z udziałem środków europejskich. Tym bardziej nie mogą jej stanowić przepisy prawa cywilnego regulujące materię dotyczącą odpowiedzialności za nienależyte wykonanie zobowiązania (zob. art. 471 i nast. Kodeksu cywilnego). Brak było natomiast podstaw faktycznych do przyjęcia, że doszło do nieuprawnionej zmiany przeznaczenia środków na realizację innego zadania niż określony w umowie. Z kolei kwestii natury cywilnej organ dotujący nie był uprawniony władczo oceniać w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Dlatego przyjęcie przez organ odwoławczy, że część otrzymanej przez G. dotacji zostało wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, zostało uznane przez Naczelny Sąd Administracyjny za błędne zastosowanie (błędną subsumpcję) art. 169 ust. 1 pkt 1) ufp. Ze środków dotacji G. nie zapłaciła za realizację innego zadania, niż określone w umowie dotacji. Nie zmieniła zakresu robót realizowanego zadania. Zmodyfikowanego zakresu rzeczowo-finansowego nie można było zakwalifikować jako realizacji innego zadania w rozumieniu powołanego przepisu, niż objęte umową dotacji. Jak podkreślała G., wyremontowany odcinek dróg w pełni pokrywał się z zakresem przewidzianym do dofinansowania, a różnice w przedstawionych podczas rozliczenia końcowego zadania zestawieniach nie miały wpływu na całość zadania w postaci wyremontowanego odcinka drogi uszkodzonej na skutek działania żywiołu. Zakres rzeczowy zadania był tożsamy z aplikowanym na etapie wniosku, a w rozliczeniu końcowym kosztów zadania nie pojawiły się nowe pozycje, tylko zmniejszona ilość pierwotnych zadań po wyższej cenie. Nie świadczy to jednak o rozszerzeniu zakresu działań finansowanych z dotacji. Dlatego dochodzenie przez organ dotujący od G. zwrotu części dotacji w trybie określonym w przepisach art. 169 ufp nie było właściwe. Bez znaczenia dla sprawy miało wyrażone w odpowiedzi na skargę kasacyjną stanowisko Ministra Finansów, że umowa o dotację i umowa o roboty budowlane to dwa odrębne stosunki prawne. Ewentualny spór o podwyższenie przez G. wyceny poszczególnych robót budowlanych, które były ujęte w kosztorysie, nie ma charakteru administracyjnego, lecz cywilnoprawny, który nie jest objęty postępowaniem określonym w art. 169 ust. 1 pkt 1) ufp.
Z podanych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd pierwszej instancji błędnie zastosował art. 169 ust. 1 pkt 1) ufp, przez co nieprawidłowo ocenił skargę i uznał, że nie zasługiwała ona na uwzględnienie pomimo, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Konieczne stało się zatem uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, stosownie do art. 185 § 1 p.p.s.a. Uznając natomiast, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, stosownie do art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił rozpoznać skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 193 p.p.s.a. w związku z art. 169 ust. 1 pkt 1 ufp uchylić zaskarżoną decyzję, a w związku z art. 135 p.p.s.a. i art. 169 ust. 1 pkt 2) ufp także poprzedzającą ją decyzję Wojewody M. z 27 sierpnia 2021 r. jako niezgodne z prawem w zakresie zastosowania powołanych przepisów prawa materialnego. Z powodu stwierdzonej bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 kpa, przejawiającej się w braku podstaw do uznania zakwestionowanej części dotacji za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem, na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jednocześnie o umorzeniu tego postępowania.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono:
I. odnośnie do postępowania kasacyjnego - na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 2 pkt 5 w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935),
II. w związku z uwzględnieniem skargi i odnośnie do postępowania pierwszej instancji - na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.
Na sumę kosztów postępowania sądowego składają się: wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej G. za drugą instancję (2700 złotych) oraz opłaty sądowe: wpis od skargi (1016 złotych) i od skargi kasacyjnej (508 złotych) oraz opłata kancelaryjna za odpis wyroku z uzasadnieniem (100 złotych).