Wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2025, sygn. I GSK 988/22

W pierwszej kolejności jednak należy zwrócić uwagę na niestaranność złożonego w tej sprawie środka odwoławczego. Spostrzeżenie to odnosi się zarówno do warstwy metodologicznej, jak i techniczno-redakcyjnej. Skarga kasacyjna należy do sformalizowanych środków prawnych, wymagających – w świetle art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. – określonej konstrukcji podnoszonych zarzutów. Powołując przepisy, których naruszenie skarżący zarzuca Sądowi pierwszej instancji należy czynić to precyzyjnie. Poza numerem jednostki redakcyjnej skarżący obowiązany jest wskazać, w jakim akcie prawnym ta jednostka się znajduje. Uczynić to należy poprzez określenie tytułu aktu prawnego, daty uchwalenia oraz miejsca publikacji. Posługiwanie się skrótowcami jest rzecz jasna dopuszczalne i pożądane, pod warunkiem wszakże, że autor pisma wyjaśni oznaczenie skróconego tytułu przy pierwszym jego powołaniu. W sporządzonym w tej sprawie środku odwoławczym ograniczono się – w zakresie ustawy 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych – do tytułu aktów prawnego i daty uchwalenia, a w przypadku ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a." wyłącznie skrótowcem. Należy ponadto zauważyć, że zarzut odnosi się do przepisu art. 31zp ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, który składa się z mniejszych jednostek redakcyjnych, wymieniając je dopiero w uzasadnieniu.

To jednak nie te niedoskonałości dyskwalifikują środek odwoławczy, lecz sformułowanie mające świadczyć o popełnieniu przez Sąd pierwszej instancji podniesionych naruszeń. Skarga kasacyjna zarzuca zaskarżonemu wyrokowi to, że nie przywrócono skarżącej terminu w sytuacji, gdy występowały przesłanki do uwzględnienia żądania. Należy zatem przypomnieć, że w kwestii przywrócenia terminu orzekał w tej sprawie organ administracji, zaś Sąd pierwszej instancji kontrolował legalność tego rozstrzygnięcia. Zarzuty kasacyjne powinny koncentrować się wokół wywiązania się przez Sąd pierwszej instancji z obowiązku kontroli legalności decyzji organu. Nie można wobec tego zarzucać zaskarżonemu wyrokowi braku przywrócenia terminu, bo nie pozostawało to w kompetencjach orzeczniczych Sądu, który wyłącznie analizował legalność decyzji organu w tym przedmiocie. Skonstruowany w niniejszej sprawie zarzut skargi kasacyjnej wymyka się spod kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.