Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. M., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:
1. 1 art. 4 ust. 15 i 16 oraz art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, dalej "ustawa o przekształceniu z 2005 r.", w zw. z art. 4a ust. 3 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności, dalej "ustawa o przekształceniu z 1997 r.", poprzez uznanie za dopuszczalne w świetle powołanych przepisów domaganie się zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji od osoby, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości i która zbyła nieruchomość przed upływem 5 lat, licząc od dnia przekształcenia, także w przypadku, gdy wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności został złożony na podstawie przepisów ustawy o przekształceniu z 1997 r., natomiast decyzja przekształceniowa została wydana po wejściu w życie przepisów ustawy o przekształceniu z 2005 r., a strona takiego postępowania nie została na żadnym etapie sprawy pouczona o zmianie stanu prawnego, w sytuacji, gdy całość środków ze zbycia nieruchomości została przeznaczona na własne cele mieszkaniowe;
2. art. 2, art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 Pierwszego Protokołu Dodatkowego do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez uznanie, że nie stanowi naruszenia prawa własności oraz standardów demokratycznego państwa prawnego zobowiązanie osoby do zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie, w przypadku opisanym w pkt 1.1 powyżej, podczas gdy ochrona prawa własności gwarantowana konstytucyjnie oraz aktami prawa międzynarodowego zakazuje arbitralnego i nieuzasadnionego innymi wartościami ingerowania w prawa słusznie nabyte oraz ich ekspektatywy, a przyjęta przez WSA w Warszawie wykładnia art. 4 ust. 15 i 16 w zw. z art. 8 ustawy o przekształceniu z 2005 r. narusza powyższe zasady rangi konstytucyjnej, a także zasady prawa międzynarodowego;
3. art. 118 k.c. i art. 117 § 2 k.c., art. 189g § 1 k.p.a. oraz art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa w zw. z art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez uznanie, że roszczenie gminy o dokonanie zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie określone w art. 4 ust. 15 ustawy o przekształceniu z 2005 r. jest nieograniczone w czasie, podczas gdy koncepcja istnienia nieograniczonego w czasie roszczenia sankcyjnego jest nie do pogodzenia ze standardami demokratycznego państwa prawa oraz zasadą równości wobec prawa, co oznacza, że roszczenie to ulega przedawnieniu.
Ponadto, zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
2.1 art. 153 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez sformułowanie oceny prawnej w uzasadnieniu wyroku przy przyjęciu błędnej wykładni przepisów prawa i błędnym odniesieniu ich do stanu faktycznego sprawy w zakresie podniesionych zarzutów naruszenia prawa materialnego (pkt 1.1 - 1.3 powyżej), podczas gdy prawidłowa ocena prawna sprawy powinna uwzględniać wykładnię przepisów prawa wskazaną w zarzutach naruszenia prawa materialnego (pkt 1.1 - 1.3 powyżej), a przynajmniej, że wobec uchylenia decyzji SKO oraz poprzedzającej jej decyzji Zarządu ze względów proceduralnych, sformułowanie oceny prawnej co do kwestii objętych zarzutami prawa materialnego było przedwczesne;
2.2 art. 105 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie przez WSA w Warszawie, że brak było podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, podczas gdy zaistnienie przesłanek określonych w zarzutach naruszenia prawa materialnego (pkt 1.1 - 1.3 powyżej) świadczyło o tym, że postępowanie to jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu;
2.3 art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. poprzez zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz M. M. kwoty 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, podczas gdy należne M. M. koszty postępowania sądowego wyniosły 7.757 zł (2.000 zł wpisu od skargi, 5.400 zł kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, 100 zł wpisu od zażalenia, 240 zł kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym, 17 zł tytułem opłaty od pełnomocnictwa).
W świetle powyższego skarżąca kasacyjnie wniosła o:
1) uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie pkt 1 oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie;
2) uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie zawartego w nim rozstrzygnięcia o kosztach postępowania (pkt 2) oraz o zasądzenie od SKO w Warszawie na rzecz M. M. kwoty 7.757 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego przed WSA w Warszawie oraz w postępowaniu zażaleniowym;
3) zasądzenie od SKO na rzecz M. M. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych;
4) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie;
5) w razie oddalenia skargi kasacyjnej - na podstawie art. 206 p.p.s.a. - o odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości od M. M.
W piśmie procesowym z dnia 15 stycznia 2026 r. M. M. zgłosił swój udział w niniejszym postępowaniu jako następca prawny zmarłej M. M., informując że nabył z dobrodziejstwem inwentarza w całości spadek po zmarłej w dniu 10 września 2025 r. skarżącej kasacyjnie na podstawie testamentu sporządzonego w formie aktu notarialnego, otwartym i ogłoszonym protokołem sporządzonym w formie aktu notarialnego z dnia 24 września 2025 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonej podstawy kasacyjnej.
Zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne z wyjątkiem jednego zarzutu dotyczącego pkt 2 zaskarżonego wyroku, a sformułowanego w pkt 2.3 skargi kasacyjnej który dotyczy naruszenia art. 200 p.p.s.a. oraz 205 § 2 p.p.s.a. poprzez zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz skarżącej kwoty 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W skardze kasacyjnej sformułowane zostały zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, w okolicznościach tej sprawy należy się w pierwszej kolejności odnieść do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, bo tylko w przypadku zasadności tych zarzutów mogłoby dojść do naruszenia przepisów postępowania, z wyjątkiem wskazanego wyżej zarzutu sformułowanego w pkt 2.3 skargi kasacyjnej.
W zarzutach skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię w pkt 1.1. zarzucono naruszenie art. 4 ust. 15 i 16 oraz art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu w zw. z art. 4a ust. 3 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności poprzez uznanie, że dopuszczalne było domaganie się zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikaty w sytuacji gdy skarżąca złożyła wniosek o przekształcenie na podstawie przepisów ustawy z 1997 r. (wniosek został złożony w dniu 31 grudnia 2002 r.) a decyzja przekształceniowa wydana została w dniu 7 stycznia 2007 r. na podstawie ustawy z 2005 r. Zarzut ten jest niezasadny, a stanowisko prawne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w tej kwestii jest prawidłowe.
Zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, tracą moc: 1) ustawa z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz. U. z 2001 r. poz. 1299 oraz 2002 r. poz. 984); 2) ustawa z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. poz. 1209, z 2002 r., poz. 984 oraz 2002 r. poz. 24 i 592). Natomiast zgodnie z art. 8, do spraw wszczętych na podstawie ustaw, o których mowa w art. 9, i niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy niniejszej ustawy. Z powołanego art. 8 będącym przepisem przejściowym wynika jednolita i bezwzględna zasada, iż do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. Dodatkowym potwierdzeniem, że zasada przyjęta w art. 8, bez jakichkolwiek wyjątków, ma charakter bezwzględnie obowiązujący jest art. 9 na podstawie którego ustawa z dnia 4 września 1997 r. traci moc, z chwila wejścia w życie ustawy czyli ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. Tym samym do spraw wszczętych na podstawie ustawy z dnia 4 września 1997 r. i niezakończonych przed wejściem w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., ustawa z dnia 4 września 1997 r. nie mogła być już stosowana albowiem nie obowiązywała w porządku prawnym. Zasady wynikające z art. 8 przepisu przejściowego i art. 9 przepisu derogacyjnego są jednoznaczne i niesporne. Ustawodawca konstruując przepisy przejściowe posłużył się zasadą bezpośredniego działania nowego prawa, a jego retrospektywne działanie nie doznaje jakichkolwiek wyjątków. Oznacza to, że od chwili wejścia w życie nowego prawa stosować go należy do wszelkich stosunków, zdarzeń czy stanów rzeczy danego rodzaju: zarówno tych, które dopiero powstaną, jak i tych, które powstały przed wejściem w życie nowych norm, ale trwają w czasie dokonywania zmiany prawa.
W kolejnym zarzucie dotyczącym naruszenia prawa materialnego a sformułowanym w pkt 1.2 zarzucono naruszenie art. 2, art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 Pierwszego Protokołu Dodatkowego do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez uznanie, że nie stanowi naruszenia prawa własności oraz standardów demokratycznego państwa zobowiązanie do zwrotu udzielonej bonifikaty, podczas gdy ochrona prawa własności gwarantowana konstytucyjnie zakazuje arbitralnego ingerowania w prawa słusznie nabyte oraz ich ekspektatywy. W powyższych kwestiach wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie przyjmując, że rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych zasad konstytucyjnych. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy wskazać, że powołane zasady konstytucyjne dotyczą ochrony posiadanego prawa własności oraz ekspektatywy maksymalnie ukształtowanej dotyczącej nabycia prawa własności.
Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 grudnia 2011 r. sygn. akt P 31/10 orzekł, że "Art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175, poz. 1459, z 2007 r. Nr 191, poz. 1371, z 2009 r. Nr 206, poz. 1590, z 2010 r. Nr 21, poz. 109 oraz z 2011 r. Nr 187, poz. 1110) w zakresie, w jakim nakazuje stosowanie tej ustawy w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 187, poz. 1110) do spraw wszczętych na podstawie ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz. U. z 2001 r. Nr 120, poz. 1299 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984) dotyczących nieruchomości zabudowanej budynkiem biurowo-warsztatowym niewymienionej w art. 1 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. w pierwotnym brzmieniu i zakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie ustawy z 28 lipca 2011 r., jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 21 ust. 1 oraz z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Trybunał między innymi wskazał, że niewłaściwe ukształtowanie przepisu intertemporalnego art. 8 ustawy przekształceniowej z 2005 r. regulującego sposób załatwiania od 13 października 2005 r. spraw będących wówczas w toku zgodnie z zasadą bezpośredniego działania ustawy nowej, prowadzące do "wygaszenia" maksymalnie ukształtowanych ekspektatyw nabycia własności nieruchomości przez użytkowników wieczystych nieruchomości zabudowanych na cele inne niż mieszkaniowe, garażowe lub rolne, narusza zasady konstytucyjne wynikające z art. 2. Jednocześnie w orzecznictwie Trybunału podkreśla się, że zasada ochrony praw nabytych nie jest równoznaczna z zakazem zmiany przez ustawodawcę przepisów określających sytuację prawną osoby w zakresie, w jakim jej sytuacja nie wyraża się w przysługującym tej osobie prawie podmiotowym. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego ukształtował się jednak pogląd o konieczności objęcia ochroną praw nabytych także tzw. ekspektatyw maksymalnie ukształtowanych, tj. takich, które spełniają wszystkie zasadnicze przesłanki ustawowe nabycia prawa pod rządami danej ustawy, bez względu na stosunek do nich późniejszej ustawy (por. wyroki z dnia 22 czerwca 1999 r. sygn. akt K 5/99 oraz z dnia 23 listopada 1998 r. sygn. akt SK 7/98). Potrzeba objęcia ochroną takich ekspektatyw w ramach zasady praw nabytych dotyczy w szczególności ekspektatywy nabycia prawa własności, zważywszy na ochronę tego prawa zagwarantowaną w art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji. W rozpoznawanej sprawie skarżąca złożyła wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w 2002 r. w czasie obowiązywania ustawy z dnia 4 września 1997 r., a decyzja o przekształceniu została wydana 7 stycznia 2007 r. na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. Tym samym nabyta na podstawie ustawy z 1997 r. ekspektatywa nabycia prawa własności została objęta ochroną na podstawie nowej ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. i w przypadku skarżącej nie doszło do naruszenia wskazywanych norm konstytucyjnych. W uzasadnieniu powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, Trybunał wskazał, kierując się swoim dotychczasowym dorobkiem orzeczniczym, że zasada ochrony praw nabytych zakazuje arbitralnego znoszenia lub ograniczania praw podmiotowych i ekspektatyw maksymalnie ukształtowanych. Zasada ochrony praw nabytych (ekspektatyw maksymalnie ukształtowanych) nie ma charakteru absolutnego i nie wyklucza wprowadzenia regulacji je ograniczających lub ich pozbawiających, jeśli wprowadzone ograniczenia znajdują podstawę w wartościach konstytucyjnych, którym w konkretnej sytuacji powinno się przyznać pierwszeństwo przed wartościami znajdującymi się u podstaw zasady ochrony praw nabytych, a których realizacja nie jest w inny sposób możliwa. W konkluzji należy stwierdzić, że prawem chronionym jest nabyte prawo własności lub ekspektatywa maksymalnie ukształtowana nabycia prawa własności i te prawa nie zostały naruszone, natomiast nie mają takiego charakteru przepisy dotyczące zwrotu bonifikaty.
Dokonując oceny postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. rozważyć należy sytuację prawną w jakiej znaleźli się skarżący w chwili dokonania zmiany prawa. Wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości złożyli do organu administracji w 2002 r., a zatem w okresie obowiązywania ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości. Zgodnie z tym co już rozważono, warunkiem nabycia prawa własności nieruchomości przez dotychczasowych użytkowników wieczystych było spełnienie kryteriów wynikających z art. 1 ust. 1 tej ustawy, tj. przysługiwanie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne w dniu 26 maja 1990 r. oraz w dniu wejścia w życie tej ustawy (24 października 2001 r.). Po stronie skarżących po spełnieniu ustawowych kryteriów powstało więc uprawnienie (ekspektatywa) nabycia prawa własności nieruchomości w tym trybie. Zwrócić należy uwagę, że biorąc pod uwagę treść art. 1 ust. 1 tej ustawy w brzmieniu pierwotnym nabycie prawa własności nie następowało ex lege, gdyż warunkiem koniecznym do powstania prawa było złożenie wniosku, a następnie wydanie prawotwórczej decyzji administracyjnej o nabyciu prawa (zbliżoną regulację zawierały przepisy ustawy z dnia 4 września 1997 r., również ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. nawiązuje do tej regulacji).
W zarzucie skargi kasacyjnej sformułowanym w pkt 1.3 zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, tj. art. 118 k.c. i art. 117 k.c., art. 189g k.p.a. oraz art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez uznanie, że roszczenie gminy o dokonanie zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikaty określone w art. 4 ust. 15 ustawy z 29 lipca 2005 r. jest nieograniczone w czasie. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten jest niezasadny. Skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie wskazanych przepisów, które regulują instytucję przedawnienia, art. 118 i art. 117 k.c. dotyczą przedawnienia roszczeń cywilnych majątkowych, art. 189g k.p.a. dotyczy przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej dotyczy przedawnienia zobowiązania podatkowego, przedmiot przedawnienia w każdym z powołanych przepisów jest odmienny. Stąd też chcąc skutecznie zarzucić naruszenie konkretnego przepisu regulującego instytucję przedawnienia należałoby w pierwszej kolejności dokonać oceny charakteru prawnego określonego w art. 4 pkt 15 ustawy żądania zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji, jeżeli osoba na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od dnia przekształcenia, zbyła lub wykorzystała nieruchomość na inne cele, niż cele które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty, a następnie można by dopiero rozważać stosowanie określonego przepisu dotyczącego przedawnienia. Stąd też, aby zarzucić naruszenie art. 189g § 1 k.p.a., zgodnie z którym, administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa, należałoby najpierw wykazać, że żądanie zwrotu bonifikaty jest administracyjną karą pieniężną. Należy przy tym zaznaczyć, że ustawowa definicja administracyjnej kary pieniężnej jest zawarta w art. 189b k.p.a. Skarżąca kasacyjnie nie podnosiła, że żądanie zwrotu bonifikaty jest administracyjną karą pieniężną, nie wskazywała również na naruszenie art. 189b k.p.a., stąd też zarzut naruszenia art. 189g § 1 k.p.a. jest nietrafny.
Z kolei powołując się na art. 118 i 117 k.c. skarżąca wskazywała, że opłata za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności ma charakter cywilnoprawny, co przemawia za stosowaniem art. 118 k.c., a żądanie zwrotu po upływie ponad 12 lat od wydania decyzji przekształceniowej, a także po niemal 8 latach od wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu nie jest uzasadnione z uwagi na upływ przedawnienia. Odnosząc się do powyższej kwestii należy przede wszystkim wskazać, że źródłem żądania o zwrot udzielonej bonifikaty jest art. 4 pkt 15 ustawy i spełnienie przesłanek określonych w tym przepisie. Żądanie to powstaje w dniu zbycia nieruchomości, jeżeli osoba na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości zbyła je przed upływem 5 lat licząc od dnia przekształcenia. Powołany w skardze kasacyjnej art. 117 k.c. stanowi ogólną zasadę, zgodnie z którą, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu, zaś powołany art. 118 k.c. określa terminy przedawnienia. Przypomnieć zatem należy istotne daty w rozpoznawanej sprawie, mianowicie decyzja o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności wydana została w dniu 7 stycznia 2007 r., sprzedaż nieruchomości miała miejsce w dniu 20 grudnia 2007 r., postępowanie w sprawie zwrotu udzielonej bonifikaty zostało wszczęte w dniu 15 czerwca 2011 r. Wskazać zatem należy, że dla skutecznego postawienia zarzutu naruszenia art. 117 i art. 118 k.c. nie można się ograniczyć tylko do tych dwóch przepisów. Aby wykazać, że doszło do przedawnienia należy najpierw wskazać jaki jest początek biegu terminu przedawnienia co reguluje art. 120 k.c., a także czy nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia co reguluje art. 123 k.c. Zgodnie bowiem z art. 123 § 1 pkt 1 k.c. bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw (...). Mając powyższe na uwadze zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 117 i art. 118 k.c. należy uznać za niezasadny. Z przyczyn oczywistych niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art.70 § 1 Ordynacji podatkowej.
Mając powyższe na uwadze, zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego są niezasadne. Niezasadność tych zarzutów powoduje, że niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania sformułowane w pkt 2.1 dotyczącym naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie błędnej wykładni przepisów materialnoprawnych i sformułowanej oceny prawnej, a także w pkt 2.2 dotyczącym naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie przez WSA, że brak było podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie.
Częściowo zasadny jest natomiast zarzut skargi kasacyjnej sformułowany w pkt 2.3 dotyczący naruszenia art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. a związany z pkt II zaskarżonego wyroku.
Należy przypomnieć, że spór w niniejszej sprawie dotyczy zobowiązania do zwrotu udzielonej bonifikaty po jej waloryzacji w wysokości 136.882,05 zł. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 535), zgodnie z którym wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. Mając na uwadze treść powołanego przepisu oraz wysokość zobowiązania do zwrotu udzielonej bonifikaty po jej waloryzacji, wpis stosunkowy w niniejszej sprawie wynosił 2.000 zł. Jak wynika z akt sprawy M. M. w dniu 7 września 2021 r. uiściła wpis od skargi w kwocie 200 zł, natomiast zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2021 r. wezwano stronę do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi o kwotę 1.800 zł. W takiej zaś sytuacji wysokość wynagrodzenia pełnomocnika tytułem kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem I instancji powinna zostać ustalona na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.) i wynosić 5.400 zł. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko strony, że pomimo uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2021 r. oraz decyzji Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia 24 czerwca 2020 r. koszty postępowania sądowego zasądzono w wysokości niższej niż przewidują to obowiązujące przepisy prawa. Do niezbędnych kosztów postępowania należało bowiem zaliczyć wpis od skargi (2.000 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (5.400 zł) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w pkt 1 uchylił pkt II zaskarżonego wyroku i orzekł, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., o kosztach postępowania sadowego.
W pkt 2, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną w pozostałym zakresie.
W pkt 3, na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.