W takiej sytuacji zwrócić należy uwagę na treść art. 21 ust. 3 komentowanej ustawy [przekształceniowej]. Dotyczy on sytuacji, gdy w dniu przekształcenia obowiązywała stawka procentowa niezgodna z faktycznym sposobem użytkowania gruntu. Przepis ten zrywa z zasadą określoną w art. 72 ust. 3 ugn wiążącą stawkę procentową opłaty rocznej z celem użytkowania wieczystego. Cel użytkowania wieczystego, podobnie jak sposób korzystania z nieruchomości, zgodnie z art. 29 ust. 1 ugn powinien zostać ustalony w umowie o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste. Komentowana regulacja obliguje do skorygowania tej stawki zgodnie z faktycznym sposobem użytkowania gruntu. Ustawodawca odsyła tu do odpowiedniego stosowania art. 73 ust. 2 ugn. Zasadniczym problemem tej regulacji jest jednak to, że ustawodawca pominął fakt, iż procedura zmiany stawki procentowej w związku z trwałą zmianą sposobu korzystania z nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste została w zasadniczy sposób zmodyfikowana już po wejściu w życie ustawy przekształceniowej. Pierwotnie ustawodawca odsyłał do trybu postępowania określonego w art. 78-81 ugn. Obecnie, na skutek nowelizacji dokonanej z dniem 15.8.2019 r. na podstawie art. 10 pkt 5 ustawy z 13.6.2019 r. o zmianie ustawy o Krajowym Zasobie Nieruchomości oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1309, dalej nowelizacja czerwcowa), procedura zmiany stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego jest wieloetapowa. Wynika ona przy tym nie tyle z treści art. 73 ust. 2 [ugn], do którego odpowiedniego stosowania odesłał ustawodawca w komentowanym przepisie, co z dalszych ustępów dodanych do tego przepisu (art. 73 ust. 2b-2g ugn). Pomijając już brak formalnego odesłania do odpowiedniego stosowania wskazanych wyżej ustępów, które zostały dodane w wyniku nowelizacji art. 73 ugn, należy zwrócić uwagę, że przewidziana nimi procedura całkowicie nie przystaje do mechanizmów przewidzianych w ustawie przekształceniowej. Zakłada ona bowiem osiągnięcie pewnego porozumienia pomiędzy użytkownikiem wieczystym a właścicielem nieruchomości co do wysokości stawki procentowej, a w przypadku jego braku złożenie w tym zakresie powództwa do sądu powszechnego. Sama zmiana stawki opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego może być przy tym uzależniona od wniesienia przez użytkownika wieczystego dodatkowej jednorazowej opłaty, na rzecz właściciela nieruchomości nie wyższej niż dwukrotność dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. [...] zgodnie z art. 73 ust. 2f ugn, nowa stawka opłaty obowiązuje od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym została ustalona, a nie od daty przekształcenia. Wydaje się zatem, że "odpowiednie stosowanie art. 73 ust. 2 ugn", o którym mowa w komentowanym przepisie, powinno polegać na ocenie przesłanek do zmiany stawki procentowej użytkowania wieczystego wynikającej z trwałej zmiany sposobu korzystania z nieruchomości, na etapie wydawania zaświadczenia, w którym ustalana jest wysokość i okres ponoszenia opłaty przekształceniowej (Ł. Sanakiewicz - tamże).
W doktrynie trafnie wskazuje się, że ustawodawca w art. 73 ust. 1 ugn uznał, że gdy nieruchomość została oddana na więcej niż jeden cel, stawkę opłaty rocznej przyjmuje się dla celu podstawowego, na który nieruchomość została oddana. Aktualna treść art. 73 ust. 1 ugn została ukształtowana [nowelizacją czerwcową], która weszła w życie 15.8.2019 r. W wyniku zmiany komentowany przepis objął swym zakresem poza dotychczas przewidzianymi przypadkami umownego określenia celu przy oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste także przypadki, gdy użytkowanie wieczyste powstało bez zawarcia umowy. Z komentowanego art. 73 ust. 1 ugn wynika, że w każdym przypadku oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste na więcej niż jeden cel winien być określony cel podstawowy. Niestety w praktyce w przeszłości przy oddawaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste często nie określano celu podstawowego, a czasem nie podawano nawet żadnego celu. Gdy przy oddaniu nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste nie został określony cel podstawowy, zastosowanie winien znaleźć pomocniczo art. 221 ust. 3 ugn. (A. Prusaczyk w: J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, C.H. Beck 2023, s. 280-281, nb 1). Komentator wskazał, że skutkiem wejścia w życie nowelizacji czerwcowej, uproszczona została procedura zmiany stawki, która wiąże się z celem użytkowania, nie przewidziano jednak przepisów przejściowych (A. Prusaczyk - op. cit., s. 281, nb 2).
[...] skutek w postaci przekształcenia następuje niezależnie od celu użytkowania wieczystego nieruchomości, jej przeznaczenia oraz funkcji. Tym samym ustalona na podstawie ust. 2 [art. 21 uppuw] stawka procentowa może być inna niż 1%. W takiej sytuacji zwrócić uwagę należy na treść art. 21 ust. 3 komentowanej ustawy [przekształceniowej]. Dotyczy on sytuacji, gdy w dniu przekształcenia obowiązywała stawka procentowa niezgodna z faktycznym sposobem użytkowania gruntu. Przepis ten zrywa z zasadą określoną w art. 72 ust. 3 ugn wiążącą stawkę procentową opłaty rocznej z celem użytkowania wieczystego. Cel użytkowania wieczystego, podobnie jak sposób korzystania z nieruchomości, zgodnie z art. 29 ust. 1 ugn powinien zostać ustalony w umowie o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste. Komentowana regulacja obliguje do skorygowania tej stawki zgodnie z faktycznym sposobem użytkowania gruntu. Ustawodawca odsyła tu do odpowiedniego stosowania art. 73 ust. 2 ugn. Zasadniczym problemem tej regulacji jest to, że ustawodawca pominął fakt, że procedura zmiany stawki procentowej w związku z trwałą zmianą sposobu korzystania z nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste została w zasadniczy sposób zmodyfikowana już po wejściu w życie ustawy przekształceniowej. Pierwotnie ustawodawca odsyłał do trybu postępowania określonego w art. 78-81 ugn. Obecnie, na skutek nowelizacji dokonanej z dniem 15.8.2019 r. na podstawie art. 10 pkt 5 [nowelizacji czerwcowej], procedura zmiany stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego jest wieloetapowa. Wynika ona przy tym nie tyle z treści art. 73 ust. 2 [ugn], do którego odpowiedniego stosowania odesłał ustawodawca w komentowanym przepisie, co z dalszych ustępów dodanych do tego przepisu (art. 73 ust. 2b-2g ugn). Pomijając brak formalnego odesłania do odpowiedniego stosowania wskazanych wyżej ustępów, które zostały dodane w wyniku nowelizacji art. 73 ugn, należy zwrócić uwagę, że przewidziana nimi procedura całkowicie nie przystaje do mechanizmów przewidzianych w ustawie przekształceniowej. Zakłada ona osiągnięcie pewnego porozumienia pomiędzy użytkownikiem wieczystym a właścicielem nieruchomości co do wysokości stawki procentowej, a w przypadku jego braku złożenie w tym zakresie powództwa do sądu powszechnego.
Sama zmiana stawki opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego może być przy tym uzależniona od wniesienia przez użytkownika wieczystego dodatkowej jednorazowej opłaty, na rzecz właściciela nieruchomości nie wyższej niż dwukrotność dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. Co więcej, zgodnie z art. 73 ust. 2f ugn, nowa stawka opłaty obowiązuje od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym została ustalona, a nie od daty przekształcenia. Wydaje się zatem, że "odpowiednie stosowanie art. 73 ust. 2 ugn", o którym mowa w komentowanym przepisie, winno polegać na ocenie przesłanek do zmiany stawki procentowej użytkowania wieczystego wynikającej z trwałej zmiany sposobu korzystania z nieruchomości, na etapie wydawania zaświadczenia, w którym ustalana jest wysokość i okres ponoszenia opłaty przekształceniowej. [...] Przed nowelizacją [czerwcową] kwestia trwałej zmiany sposobu korzystania z nieruchomości, powodującej zmianę celu użytkowania wieczystego była przeważnie utożsamiana ze zmianą w sferze stanu faktycznego. Sama zmiana wysokości stawki procentowej była przy tym wtórna i następowała na podstawie wypowiedzenia przez organ dotychczasowej wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. Po nowelizacji trwała zmiana sposobu korzystania z nieruchomości przybrała natomiast przede wszystkim charakter materialnoprawny. Na podstawie zgodnych oświadczeń zarówno użytkownika wieczystego, jak i właściciela nieruchomości lub orzeczenia sądowego dochodzi bowiem do zmiany treści prawa użytkowania wieczystego. Sama zmiana w sferze stanu faktycznego jest zatem niewystarczająca, aby do takiej zmiany w zakresie celu prawa użytkowania wieczystego doszło. Dochodzi do niej dopiero z dniem złożenia stosownych oświadczeń lub uprawomocnienia się orzeczenia sądowego. Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności nastąpiło natomiast co do zasady ze skutkiem na dzień 1.1.2019 r. Tym samym to na tę datę powinny być oceniane zarówno przesłanki do przekształcenia jak i przesłanki warunkujące wysokość opłaty przekształceniowej. Innymi słowy skutek w postaci przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności w odniesieniu do nieruchomości spełniających przewidziane w ustawie przesłanki już nastąpił, niezależnie od tego, czy stosowne zaświadczenie zostało wydane oraz czy opłata została ustalona oraz jaka była dotychczasowa stawka opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. Nawiązuje do tego także sam ustawodawca kładąc nacisk w art. 21 ust. 3 ustawy przekształceniowej na faktyczny sposób użytkowania gruntu w dniu przekształcenia.
W komentowanym przepisie jest mowa o "odpowiednim" stosowaniu art. 73 ust. 2 ugn. Zgodnie z przyjętym w doktrynie i orzecznictwie rozumieniem "odpowiedniego stosowania" oznacza ono, że niektóre przepisy będą stosowane wprost, bez żadnych modyfikacji i zabiegów adaptacyjnych, inne tylko pośrednio, a więc z uwzględnieniem konstrukcji, istoty i odrębności poszczególnych regulacji, a jeszcze inne nie będą mogły być stosowane w ogóle (uchwała SN z 26.11.2003 r. III CZP 83/03, OSNC 2005/ 1/4). Takie stanowisko prezentuje doktryna (J. Nowacki, Odpowiednie stosowanie przepisów prawa, PiP 1964/3/372-373; M. Hauser, Odpowiednie stosowanie przepisów prawa - uwagi porządkujące, PPiA, 2005, t. LXV, s. 161-162). W niniejszym przypadku znowelizowana treść art. 73 ust. 2 ugn nie da się w ogóle zastosować dla potrzeb ustawy przekształceniowej. Przepis ten w obecnym brzmieniu obliguje bowiem użytkownika wieczystego do wystąpienia z wnioskiem o zmianę celu użytkowania wieczystego. Jeżeli skutek w postaci przekształcenia już nastąpił, to brak jest podmiotu, który takowy wniosek mógłby złożyć. Ustawodawca, mimo kilkukrotnych nowelizacji ustawy przekształceniowej, nie odesłał także do odpowiedniego stosowania art. 73 ust. 2b-2g ugn, które to przepisy zostały dodane w wyniku nowelizacji ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tym samym nawet jeżeliby przyjąć, że na gruncie ustawy przekształceniowej wniosek, o którym mowa w art. 73 ust. 2 ugn mieliby złożyć dotychczasowi użytkownicy wieczyści, którzy uzyskali prawo własności na skutek przekształcenia, to brak byłoby trybu w oparciu o który można byłoby taki wniosek rozpatrzyć. W odniesieniu do takich osób procedura określona w art. 73 ust. 2b-2g ugn nie może być natomiast stosowana wprost, gdyż prawo użytkowania wieczystego uległo przekształceniu w prawo własności, a co za tym idzie obecnie nie można doprowadzić do zmiany treści nieistniejącego prawa użytkowania wieczystego. Wydaje się zatem, że ustawodawca w art. 21 ust. 3 ustawy przekształceniowej przewidział odrębny od rozwiązań przewidzianych w ustawie o gospodarce nieruchomościami tryb zmiany stawek procentowych dla potrzeb ustalenia opłaty za przekształcenie. Stawka ta winna uwzględniać przy tym faktyczny sposób użytkowania gruntu w dniu przekształcenia. Skoro ustawodawca nie przewidział odrębnego trybu ustalania tych stawek, to należy przyjąć, że stawka ta winna wynikać z zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie lub zaświadczenia potwierdzającego wysokość i okres wnoszenia opłaty przekształceniowej.
Ze względu na rezygnację przez ustawodawcę w treści art. 73 ust. 2 ugn z odesłania do trybu określonego 78-81 ugn w obecnym stanie prawnym brak jest już podstaw do "wypowiadania" dotychczasowej wysokości stawki procentowej, a w przypadku braku akceptacji dla przedstawionej propozycji, składania stosownego wniosku do samorządowego kolegium odwoławczego. Jeżeli użytkownik wieczysty nie zgadza się ze stawką wskazaną w zaświadczeniu przysługuje mu, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy [przekształceniowej] prawo do złożenia wniosku o ustalenie wysokości lub okresu wnoszenia tej opłaty w drodze decyzji, a następnie prawo do kwestionowania podjętego rozstrzygnięcia w ramach postępowania odwoławczego i sądowoadministracyjnego. Jak wskazuje się w orzecznictwie, w [nowelizacji czerwcowej], ustawodawca nie zawarł przepisów intertemporalnych odnośnie zastosowania trybu z art. 73 ugn, skutkiem czego do sprawy wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życia ustawy zmieniającej, należy wprost stosować przepisy ustawy w zmienionym brzmieniu, obowiązującym od 15.8.2019 r. W nowym stanie prawnym odpadła zupełnie kompetencja ustawowa dla samorządowego kolegium odwoławczego do rozstrzygania sporów wynikłych na tle zmiany stawki procentowej opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste gruntu w związku z trwałą zmiany sposobu korzystania z nieruchomości (wyrok WSA w Warszawie z 13. 5.2021 r. I SA/Wa 2428/20, Lex 3313522, aprobowany przez Ł. Sanakiewicza - op. cit.). Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie pogląd ów podziela.
W polskiej kulturze prawnej powszechnie akceptuje się pogląd, że "Brak w ustawie nowelizującej z [dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2004 r. Nr 141, poz. 1492)] przepisów intertemporalnych nie oznacza bezwzględnej konieczności stosowania zasady bezpośredniego działania nowego prawa do wszelkich stanów ukształtowanych zarówno po, jak i przed zmianą prawa, ani też zezwolenia na wsteczne działanie nowych przepisów. Brak przepisów intertemporalnych nie oznacza zezwolenia ustawodawcy na wsteczne działanie nowych lub zmienionych przepisów. W sytuacji, gdy nowa ustawa nie reguluje kwestii intertemporalnych, "lukę" powinny wypełnić w drodze odpowiedniej wykładni organy stosujące prawo" (cz. III pkt 4.1 uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13. 3.2014 r. P 38/11). Trybunał w uzasadnieniu wyroku P 38/11 nakazuje zatem organom i sądom w każdej sytuacji, w której ustawodawca nie sprostał wymogowi wprowadzenia przepisów intertemporalnych, samodzielne odtworzenie normy intertemporalnej, przy rozważeniu wszystkich aspektów intertemporalności.
Zasadę bezpośredniego działania przepisów ustawy z 8 marca 2013 r. potwierdzono w uchwale 7 sędziów NSA z 25.11.2013 r. II OPS 1/13, ONSAiWSA 2014/2/17, w uzasadnieniu której stwierdzono, że "W ocenie składu rozstrzygającego przedstawione zagadnienie prawne wykładnia art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeprowadzona z uwzględnieniem kontekstu normatywnego wyznaczonego nowelizacją ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 503) pozwala stwierdzić, że sformułowana przez ustawodawcę wypowiedź nie ma charakteru nowości w znaczeniu wprowadzenia do przepisu treści dotąd tam niezawartej. Wynika to bezpośrednio z uzasadnienia projektu ustawy, w którym cel dodania ust. 3a w art. 7 połączono z potrzebą likwidacji możliwości pojawienia się rozbieżności interpretacyjnych co do zakresu podmiotowego postępowania w sprawie udzielenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych. Zamierzenie to znajduje potwierdzenie w treści przepisów ustawy zmieniającej, która nie wprowadziła przepisów przejściowych regulujących kwestię stron postępowania w sprawach będących w toku. Zasadę bezpośredniego działania nowego prawa należy interpretować jako konsekwencję niewprowadzenia przez przepisy ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zasad, które w odmienny od dotychczasowego sposób regulowałyby kwestię stron postępowania w sprawie udzielenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych" [ONSAiWSA 2014/2/17, s. 34].
W kontrolowanej sprawie nie ulega wątpliwości, że z uwagi na zasadniczą zmianę trybu zmiany wysokości opłat za użytkowanie wieczyste, dokonaną nowelizacją czerwcową, przewidziana nimi procedura (w szczególności zmiana art. 73 ust. 2 ugn i dodanie ust. 2b-2g do art. 73 ugn już po wejściu z życie ustawy przekształceniowej), całkowicie nie przystaje do mechanizmów przewidzianych w ustawie przekształceniowej, skutkuje tym, że do sprawy wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życia nowelizacji czerwcowej, należy wprost stosować przepisy ustawy w zmienionym brzmieniu, obowiązującym od 15.8.2019 r. W nowym stanie prawnym odpadła bowiem zupełnie kompetencja ustawowa dla samorządowego kolegium odwoławczego do rozstrzygania sporów wynikłych na tle zmiany stawki procentowej opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste gruntu w związku z trwałą zmiany sposobu korzystania z nieruchomości, czego skarżąca kasacyjnie zdaje się nie dostrzegać. Z tych względów przywołany przez skarżącą kasacyjnie pogląd wyrażony w wyroku NSA z 4.6.2008 r. I FSK 636/07, nie znajdował w kontrolowanej sprawie zastosowania.
Wobec niezasadności zarzutu z pierwszej podstawy kasacyjnej, także zarzuty z drugiej podstawy kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie.
Skarżąca kasacyjnie eksponuje, że przedmiotem postępowania jest wypowiedzenie czynszu symbolicznego oraz pierwsze ustalenie wysokości opłaty rocznej. Sytuacja taka nie różni się w istotny sposób od sytuacji przewidzianej w dyspozycji art. 21 ust. 2 uppuw, bowiem w dniu przekształcenia nie była ustalona stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, bowiem właściwy organ po tym dniu ustala tę stawkę, stosując odpowiednio przepisy art. 77-81 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Do czasu zakończenia postępowania w tej sprawie przyjmuje się stawkę w wysokości 1% wartości nieruchomości gruntowej, określonej na dzień 1 stycznia 2019 r. Przy wyżej wskazanych różnicach sytuacji przewidzianych w art. 221 ust. 2 ugn w stosunku do sytuacji przewidzianych w art. 21 ust. 2 uppuw, nie ulega wątpliwości, że ustawodawca wprost uregulował skutki w postaci ustalenia nowej stawki procentowej dla sytuacji, w której w dniu przekształcenia nie była ustalona stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego (jak w kontrolowanej sprawie).
To, że przed wejściem w życie nowelizacji czerwcowej ustawodawca wskazał tryb kwestionowania wysokości nowoustalonej opłaty rocznej, z którego to trybu skorzystała Spółka wnosząc - zgodnie z pouczeniem, do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie - o ustalenie, że zmiana dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej jest nieważna/bezskuteczna, nie zwalniało Kolegium od rozważenia, czy zmiana prawna wynikająca z nowelizacji czerwcowej nie pozbawiła Samorządowego Kolegium Odwoławczego kompetencji do orzekania w tej sprawie.
Skoro Kolegium trafnie uznało, że wobec braku podstaw do zastosowania art. 21 ust. 1 uppuw, obowiązane było zastosować art. 21 ust. 2 i 3 uppuw, Kolegium utraciło kompetencję do orzekania w kontrolowanej sprawie. Skoro z podania wynika, że właściwy w sprawie jest sąd powszechny, Kolegium obowiązane było zwrócić podanie wnoszącej Spółce (art. 66 § 3 kpa).
Działanie takie nie naruszało zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 § 1 kpa), zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 kpa) ani art. 66 § 3 kpa. Sąd I instancji trafnie uznał, że w kontrolowanej sprawie zachodziły przesłanki zwrotu podania na podstawie art. 66 § 3 kpa, bowiem z podania wynikało, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny. Tym samym nie zachodziły w sprawie przesłanki umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa (odpowiednio - wyrok NSA z 25.5.2011 r. I OSK 1151/10, Lex 990151, aprobowany przez M. Romańską w: red. H. Knysiak-Sudyka, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer 2023, s. 533, uw. 7 do art. 66). Za taką wykładnią przemawia także to, że po zmianie wprowadzeniu nowelizacją czerwcową zrezygnowano z etapu rozpatrzenia sprawy przez SKO. Znacznie uproszczono i skrócono tym samym procedurę zmiany stawki i opłaty. Z wnioskiem o zmianę celu użytkowania wieczystego, a w konsekwencji stawki i opłaty rocznej, może wystąpić zarówno użytkownik wieczysty, jak i właściwy organ. W przypadku właściciela właściwy organ przedstawia w formie pisemnego oświadczenia propozycję zmiany celu użytkowania wieczystego i wyznacza termin na zajęcie stanowiska przez użytkownika wieczystego, nie krótszy niż 2 miesiące od dnia otrzymania propozycji. Jeżeli użytkownik wieczysty nie zgadza się z proponowaną zmianą celu użytkowania wieczystego lub nie przedstawił stanowiska, właściwy organ może wnieść powództwo do sądu powszechnego właściwego ze względu na położenie nieruchomości. W przypadku zainicjowania zmiany przez wniosek użytkownika wieczystego, właściwy organ przedstawia pisemne stanowisko w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli organ nie zgadza się na zmianę celu użytkowania wieczystego lub nie przedstawił stanowiska, użytkownik wieczysty może wnieść powództwo do sądu powszechnego właściwego ze względu na położenie nieruchomości. Ostatecznie ewentualny spór między stronami w każdym przypadku będzie rozstrzygał sąd powszechny (A. Prusaczyk - op. cit., s. 284, nb 3 do art. 73 ugn). Zasadnicza zmiana filozofii podejścia do praw i obowiązków użytkownika wieczystego i właściciela nieruchomości, wynikająca z nowelizacji czerwcowej, chroniąca w maksymalnym stopniu interes stron tego stosunku prawnego, przemawia za stosowaniem do spraw niezakończonych ustawy nowej.
Skoro Sąd I instancji trafnie uznał, że nie doszło do naruszenia norm dopełnienia, nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa (punkt II.2 i 3 petitum skargi kasacyjnej).
Skargę kasacyjną jako niezasadną należało oddalić (art. 184 ppsa).