d) art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, nakładający na organ interpretacyjny obowiązek przedstawienia pełnego uzasadnienia prawnego, w razie wydania negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, poprzez wydanie pism określających prawidłowe, według organu interpretacyjnego, stanowisko, jednak bez przytoczenia przekonujących argumentów wykazujących prawidłowość ustaleń, co w odbiorze Skarżącego wygląda, jak gdyby organ interpretacyjny maskował brak popartych prawem argumentów twierdzeniami o oczywistości przyjętej linii interpretacyjnej;
2) prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy:
a) art. 12 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 2022 r. poz. 2540, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.z.p.d.", poprzez jego błędną wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie w odniesieniu do stawki ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych wynikających z umowy cesji leasingu operacyjnego, poprzez przyjęcie, że w przedstawionym stanie faktycznym znajdzie zastosowanie stawka 17% właściwa dla głównego przedmiotu prowadzonej przez Skarżącego działalności, a nie 8,5% przewidziana dla działalności usługowej, podczas gdy przepis ten przyzwala na stosowanie przez podatników zróżnicowanych stawek zryczałtowanego podatku dochodowego dla czynności mieszczących się w różnych kategoriach przewidzianych przez ustawodawcę;
b) art. 2a Ordynacji podatkowej, poprzez nieprzedstawienie przekonujących, popartych przepisami argumentów przemawiających za przyjętą linią interpretacyjną, a oparcie ustaleń na podstawie swoistego rodzaju przekonania o prawidłowości ustaleń, przez co wątpliwości dotyczące przepisów prawa rozstrzygnięte zostały wbrew zasadzie wyrażonej w tymże artykule Ordynacji podatkowej.
W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Dokonując kontroli wyroku Sądu pierwszej instancji należy stwierdzić, że jest on prawidłowy, a zawarte w nim stwierdzenia odpowiadają prawu.
Spór w niniejszej sprawie koncentruje się wokół wysokości stawki ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych właściwej dla przychodów z tytułu umowy cesji leasingu operacyjnego zawartej pomiędzy Skarżącym a spółką, w której Skarżący jest komplementariuszem.
Podzielając twierdzenia Sądu pierwszej instancji dotyczące charakteru prawnego cesji leasingu i kwoty odstępnego Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że odstępne z tytułu cesji leasingu jest przychodem, dla którego nie przewidziano wprost uregulowania w art. 12 u.z.p.d. Powyższe oznacza, że właściwą stawką w takim przypadku będzie stawka mająca zastosowanie do opodatkowania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, z którą jest związany przedmiot leasingu.
Skarżący rozlicza się na zasadach ryczałtu od dnia 1 stycznia 2024 r. według stawki 17%. Tym samym, uzyskany z tytułu cesji umowy leasingu przychód należy opodatkować zryczałtowanym podatkiem dochodowym, zgodnie z wybraną przez Skarżącego formą opodatkowania na rok 2024 według stawki obowiązującej dla prowadzonej przez Skarżącego działalności, w której przedmiot leasingu jest wykorzystywany.
Konkludując, uzyskany z tytułu cesji umowy leasingu przychód jako przychód z działalności gospodarczej należy opodatkować zryczałtowanym podatkiem dochodowym według stawki ryczałtu 17%. Tym samym, zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 12 u.z.p.d. należało uznać za bezzasadny, pomijając już kwestię, że został on sformułowany w sposób dalece nieprecyzyjny, albowiem art. 12 u.p.z.d. składa się z kilkudziesięciu jednostek redakcyjnych.
W rozpoznanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, gdyż organ interpretacyjny w sposób precyzyjny udzielił Skarżącemu odpowiedzi na zadane pytanie, uzasadniając swoje stanowisko poprzez wyjaśnienia podstawy prawnej zaprezentowanego poglądu. Ponadto wskazanie prawidłowego stanowiska zostało poparte uzasadnieniem prawnym. Tym samym, zaskarżona interpretacja indywidualna zawiera elementy, o których mowa w art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie celem interpretacji prawa podatkowego jest przedstawienie wnioskodawcy oceny jego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Zaskarżona interpretacja indywidualna cechy te posiada. Organ interpretacyjny nie jest zobowiązany do przedstawienia swego stanowiska w odniesieniu do wszystkich wskazanych we wniosku argumentów przytoczonych przez wnioskodawcę na poparcie swojego stanowiska.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako nieposiadającą usprawiedliwionych podstaw.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935, z późn. zm.).