Wyrok NSA z dnia 05 lutego 2026, sygn. II FSK 1105/25

W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucił naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 131 w związku z art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f. przez ich błędną wykładnię, a na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez uchylenie zaskarżonej decyzji i uznanie, że organ podatkowy naruszył przepisy art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p.

Podniósł, że każde zwolnienie należy interpretować ściśle, co oznacza, że choć wydatki pozostawały w związku z realizacją inwestycji budowlanej, to zwolnienie, o którym mowa w przepisie, wydatków poniesionych przez skarżącą nie obejmowało.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Należy przypomnieć, że na mocy art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zasadniczo rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Nie może więc w jakikolwiek sposób uzupełniać lub rekonstruować podniesionych w niej zarzutów, ani odnosić się do podstaw kasacyjnych w niej nie podniesionych. Uwagi te mają znaczenie w rozpoznawanej sprawie z tego względu, że enigmatyczność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej w istotny sposób ogranicza możliwość odniesienia się do wielu aspektów sprawy. Zarzuty te zostaną więc zbadane w zakresie odpowiadającym ich treści.

Trzeba więc stwierdzić, że, po pierwsze, do kosztów uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości należy zaliczyć cenę nabycia tej nieruchomości, niezależnie od sposobu jej sfinansowania. Kosztem tym w rozpoznawanej sprawie nie jest więc różnica pomiędzy ceną nabycia a wysokością zaciągniętego na ten cel kredytu – jak niezasadnie przyjęły organy podatkowe – lecz pełna cena nabycia nieruchomości, wyrażona w umowie.

Po drugie, spłata kredytu zaciągniętego na nabycie następnie sprzedanej nieruchomości nie jest wydatkiem na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych sprzedawcy. Środki uzyskane ze sprzedaży nieruchomości nie służą bowiem zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych podatnika, lecz zaspokojeniu wierzytelności kredytodawcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zależności te trafnie dostrzegł i opisał, wywiódł tez prawidłowy wniosek co do niezasadności rozpoznania u skarżącej jako kosztu uzyskania przychodu ze sprzedanej nieruchomości jedynie części zapłaconej przez nią ceny nabycia następnie sprzedanej nieruchomości. Dokonana przez Sąd wykładnia nie prowadzi do naruszenia art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f., co niezasadnie zarzuca organ podatkowy.

Z drugiej strony, za wydatki na własne cele mieszkaniowe podatnika winny być poczytane wszystkie wydatki poniesione – między innymi – na wybudowanie domu, w którym podatnik zamierza zaspokajać własne potrzeby mieszkaniowe (art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d u.p.d.o.f.). Do wydatków takich należy zaliczyć także wydatki na budowę ogrodzenia posesji, na której wznoszony jest dom, czy też na instalację systemu monitoringu. Nie można więc podzielić zastrzeżeń Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, że ponieważ każde zwolnienie podatkowe należy interpretować ściśle, oznacza to, że choć poniesione przez skarżącą wydatki pozostawały w związku z realizacją inwestycji budowlanej z przeznaczeniem na zaspokojenie jej potrzeb mieszkaniowych, to zwolnienie, o którym mowa w przepisie wspomnianym powyżej, jednak ich nie obejmowało. Jakkolwiek rzeczywiście skarżąca próbowała włączyć do zakresu zwolnienia wydatki, które w oczywisty sposób tak kwalifikowane być nie mogły (jak choćby zakup narzędzi ogrodniczych), niemniej ich ograniczenie przez organy podatkowe było za daleko idące – co w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyszczególnił Wojewódzki Sąd Administracyjny, zasadnie dopatrując się naruszenia przez te organy art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p.

Podsumowując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, toteż podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego nie orzeczono, ponieważ skarżąca żądania takiego nie zgłosiła i kosztów takich nie poniosła.

SWSA (del.) SNSA SNSA

Marzena Łozowska Tomasz Zborzyński (spr.) Aleksandra Wrzesińska-Nowacka