Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Sąd pierwszej instancji uznał, że obowiązek podatkowy powstanie u komplementariusza w momencie wypłaty na jego rzecz zaliczek na poczet przypadającego na niego udziału w zysku osiąganego przez spółkę, jednak zobowiązanie podatkowe z tego tytułu powstanie dopiero po zakończeniu roku podatkowego, kiedy znana będzie zarówno wysokość dywidendy, jak i wysokość podatku zapłaconego przez spółkę. Organ kwestionuje to stanowisko wywodząc, że na spółce komandytowej, jako płatniku ciąży obowiązek pobierania (i obliczania) zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłat dokonanych przez spółkę na rzecz komplementariuszy tytułem zaliczki na poczet ich udziału w zysku owej spółki za dany rok podatkowy.
Zagadnienie prawne stanowiące przedmiot zaskarżonej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego było już wielokrotnie analizowane przez Naczelny Sąd Administracyjny. W wydanych w takich sprawach wyrokach jednolicie przyjęto, że jeżeli ustawa podatkowa przedmiotem opodatkowania czyni przychody z tytułu udziału w zysku, to za takie można uznać tylko świadczenie, do którego prawo wspólnik nabywa po zakończeniu roku podatkowego. Zryczałtowany podatek dochodowy od przychodu z udziału w zysku może zatem być pobrany wyłącznie od faktycznie osiągniętego przychodu z udziału w zysku, a nie od zaliczki na poczet tego zysku, którego wysokość w trakcie roku obrotowego nie jest jeszcze znana (zob. wyroki NSA: z 3.12.2020 r., II FSK 2048/18; z 9.05.2023 r., II FSK 1326/22; z 26.01.2024 r., II FSK 968/23; z 22.02.2024 r., II FSK 1449 i 1687/23; z 2.07.2024 r., II FSK 769/22; z 5.09.2024 r., II FSK 56/22 oraz z 21.01.2025 r., II FSK 1372/24; publ. CBOSA).
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną pogląd powyższy w pełni podziela. Zauważa ponadto, że organ interpretacyjny dostrzega rozróżnienie pomiędzy zaliczkową, a ostateczną wypłatą udziału w zysku spółki komandytowej, podnosząc, że obowiązek podatkowy po stronie komplementariusza powstaje w momencie faktycznego uzyskania przychodu, a więc również w momencie wypłaty na jego rzecz miesięcznych zaliczek na poczet jego udziału w zysku spółki komandytowej za dany rok. Jednakże, w momencie wypłaty zaliczki po stronie odbiorcy tej należności powstaje jedynie obowiązek podatkowy, czyli wynikająca z ustawy podatkowej nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tej ustawie (art. 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej "O.p."). Natomiast zobowiązanie podatkowe, to jest wynikający z obowiązku podatkowego podatkowy stosunek zobowiązaniowy w którym podatnik tj. wierzyciel musi spełnić świadczenie w postaci zapłacenia podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego (art. 5 O.p.). W analizowanym stanie faktycznym tego rodzaju stosunek prawny może powstać dopiero po zakończeniu roku podatkowego, gdy znany będzie dochód spółki i kiedy możliwe będzie zastosowanie pomniejszenia, o którym mowa w art. 30a ust. 6a u.p.d.o.f.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 41 ust. 4e oraz art. 30a ust. 6a u.p.d.o.f. Obowiązek podatkowy komplementariusza przekształca się w zobowiązanie, a więc stosunek podatkowo prawny dopiero z chwilą zakończenia roku podatkowego i ustalenia, jaka kwota z tytułu udziału w zysku spółki komandytowej przypada temu komplementariuszowi, z uwzględnieniem pomniejszenia określonego w art. 30a ust. 6a u.p.d.o.f. W tym czasie też aktualizuje się przewidziany w art. 41 ust. 4 i ust. 4e u.p.d.o.f. obowiązek pobrania przez płatnika zryczałtowanego podatku od wypłat dokonanych na rzecz komplementariusza. Innymi słowy dopiero w tym momencie, to jest po zakończeniu roku podatkowego, można też określić, jaki przychód uzyskał komplementariusz z udziału w zyskach osoby prawnej. Jest to niezbędne dla skonkretyzowania wysokości zobowiązania podatkowego po stronie komplementariusza.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.