Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 21 czerwca 2022 r., I SA/Gd 236/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę JB (zwanego dalej Skarżącym) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2021 r. w przedmiocie określenia odsetek za zwłokę od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2016 r.
2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynika, że Skarżący był marynarzem, który w 2016 r. uzyskał dochody z tytułu pracy najemnej na pokładzie statku eksploatowanego w transporcie międzynarodowym przez przedsiębiorstwo z faktycznym zarządem w Singapurze.
Do zeznania rocznego Skarżący załączył informację, w której wykazał: państwo uzyskania dochodu - Singapur, dochód z tytułu stosunku pracy – 722.652,84 zł i podatek zapłacony za granicą 0 zł.
Decyzją z 19 lipca 2021 r. Naczelnik US stwierdził, że:
- podatek dochodowy od osób fizycznych za 2016 r. nie wystąpił,
- Skarżący był uprawniony do rozliczenia się w Polsce na zasadach określonych w art. 27 ust. 9 i 9a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm. - dalej u.p.d.o.f.), a w konsekwencji przysługiwało mu prawo do skorzystania z ulgi, o której mowa w art. 27g) u.p.d.o.f. w wysokości 218.383,98 zł. Jednocześnie organ I Instancji określił odsetki za zwłokę w łącznej kwocie 5815 zł od nieuregulowanych w terminie zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2016 r.
Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
3. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę wskazał, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji prawidłowo wywiódł, że po zakończeniu roku podatkowego organy podatkowe nie mogą domagać się zapłaty zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Nie oznacza to jednocześnie, że organ podatkowy nie może orzekać w sprawie odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek. Uprawnienie to wynika wprost w art. 53a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 – zwanej dalej: O.p.).
4. Powyższy wyrok Skarżący zaskarżył w całości skargą kasacyjną, zarzucając naruszenie:
1) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w zw. z art. 6 Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej w zw. z art. 2 TUE poprzez podjęcie przez organy podatkowe działań sprzecznych z prawem do dobrej administracji polegających na błędnej wykładni art. 53 § 2 w zw. z art. 53 § 1 O.p i bezzasadnym pomijaniu wiążących organy prawomocnych wyroków sądów administracyjnych znajdujących zastosowanie w przedmiotowej sprawie;
2) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a w zw. z art. 19 TUE w związku z art. 6 w związku z art. 13 i art. 14 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 2 TUE poprzez naruszenie przez organy w trakcie trwania postępowania prawa podatnika do rzetelnego postępowania, prawa do obrony swoich racji, prawa do postępowania w rozsądnym terminie oraz prawa do uzyskania uzasadnionej decyzji, z której w sposób jasny i logiczny wynikają motywy działania decydenta, przejawiające się między innymi w niejednolitości reguł interpretacyjnych (i orzecznictwa sądów w tożsamych sprawach) z praktyką administracyjną (tworzeniem prawa urzędniczego) mającą zastosowanie tylko w niniejszej sprawie, poprzez niezgodne z obowiązującym prawem oraz prawomocnymi wyrokami sądów administracyjnych dokonanie wykładni rozszerzającej wyprowadzonej z art. 53 § 2 w zw. z art. 53 § 1 O.p, które prowadzi do naruszenia prawa do rzetelnego postępowania, które ma gwarantować każdemu obywatelowi Unii zakaz dyskryminacji, co skutkuje bezprawnym poborem od podatnika odsetek od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych;