c) stwierdził uchybienia terminowi w regulowaniu wynagrodzeń i uiszczaniu zaliczek na ubezpieczenie społeczne, w sytuacji w której wszystkie tego typu operacje rejestrowane były w historii rachunku bankowego, którą organ otrzymał bezpośrednio od banku, a także pracownicy potwierdzali terminowość wypłat,
d) zawyżył wysokość uzyskanego dochodu w 2015 r. o przeszło 400 000 złotych, dokonując zmian przy okresach powstania przychodu, zapominając jednocześnie o korekcie i pomniejszeniu przychodu w okresie zakwestionowanym, powodując tym samym sprzeczność w przychodach wykazanych przez podatnika w księgach rachunkowych, deklaracjach VAT 7, ale i uznanych przez NSA w wyroku z dnia 29 października 2021 r., sygn. akt I FSK 1656/21, a także zobowiązujący podatnika do podwójnej płatności podatku z tytułu tego samego przychodu,
e) prowadzenie rozliczeń w formie gotówkowej, w sytuacji w której wpływy z wystawionych faktur VAT znajdują odzwierciedlenie w historii rachunku bankowego,
2) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. - poprzez sporządzenie uzasadnienia
w sposób, który uniemożliwia kontrolę poprawności rozumowania sądu w zakresie postawionych zarzutów, brak wyjaśnienia z jakich względów sąd pierwszej instancji uznaje postawione zarzuty za nieprawidłowe i w jakim zakresie stoją one w sprzeczności z prawidłowym – według sądu - ustaleniem organu, w szczególności brak odniesienia się do zarzutu do konkretnej sytuacji faktycznej w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wynagrodzeń pracowników oraz składek na ubezpieczenie społeczne,
3) brak jednolitości rozstrzygnięcia w podobnym stanie faktycznym, w szczególności, że dotyczy to postępowania tego samego podatnika przed NSA - wyrok z dnia 29 października 2021 r., I FSK 1656/21,
co doprowadziło w konsekwencji do wadliwych ustaleń faktycznych oraz wadliwych wyliczeń przychodu i kosztów uzyskania przychodu.
W skardze kasacyjnej zawarto wnioski o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, przeprowadzenie rozprawy, zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Wniesiono również o przeprowadzenie dowodu z uwierzytelnionych odpisów zwolnień lekarskich od lekarza psychiatry na okoliczność złego stanu zdrowia psychicznego Skarżącego i jego trudnej sytuacji życiowej.
W terminowo wniesionej odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i o wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, zasądzenie od Skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W dniu 7 lipca 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny został poinformowany, że 14 maja 2024 r. wobec Skarżącego została ogłoszona upadłość. W sprawie zgłosił swój udział syndyk masy upadłości Skarżącego (k. 142). 19 lipca 2024 r. postępowanie w sprawie ze skargi kasacyjnej zostało zawieszone i podjęte z udziałem syndyka masy upadłości. Syndyk masy upadłości upoważnił radców prawnych do udziału w sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Pełnomocnicy zostali powiadomieni o terminie rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.
5. Kwestia sporna w niniejszej sprawie dotyczy ujęcia w przychodach za 2015 r. faktury zaliczkowej wystawionej w 2014 r., uwzględnienia w kosztach wynagrodzeń i składek na ubezpieczenie społeczne pracowników za cały 2015 r., uwzględnienia odpisu amortyzacyjnego od zakupionych na potrzeby firmy sprzętów, czyli robota i drukarki oraz wyposażenia i sprzętu zakupionego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Zarzut naruszenia art. 14 ust. 1c) u.p.d.o.f. jest bezpodstawny. W niniejszej sprawie przepis ten należy powiązać z art. 14 ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.f. Co istotne, w skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia prawa materialnego w postaci art. 14 ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.f, a to z niego wynika, że do przychodów nie zalicza się pobranych wpłat na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych.
Dla poprawności postawienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy zarzut naruszenia przepisów postępowania sądowego, które mogły być i były stosowane przez Sąd I instancji w procesie orzekania, powiązać z odpowiednimi przepisami ustawy regulującej postępowanie przed właściwymi w sprawie organami. W postępowaniu przed organami podatkowymi zastosowanie miała ustawa – Ordynacja podatkowa. Z treści zarzutów skargi kasacyjnej wynika, że zarzucono naruszenie przepisów ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, na podstawie której to ustawy organy nie działały w niniejszej sprawie. Skoro przepisy k.p.a. nie były stosowane przez organ podatkowy, to Sąd pierwszej instancji nie mógł ich naruszyć dokonując kontroli działania organu. W związku z tak skonstruowanym zarzutem należy uznać, że jest on niezasadny. Na to, jaka ustawa miała zastosowanie przed organami wskazuje również Sąd pierwszej instancji. Poprawna jest konstatacja Sądu pierwszej instancji, który podnosi, że "postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami ogólnymi wyrażonymi w Ordynacji podatkowej, jak też z regułami odnoszącymi się do gromadzenia dowodów i ich oceny tj. w szczególności zgodnie z art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 124, art. 180, art. 181, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p." Zasadne również było twierdzenie Sądu pierwszej instancji, że organ jednoznacznie wskazał, na podstawie jakich dowodów dokonał ustaleń. Ocena zebranych dowodów nie była dowolna.
Naczelny Sąd Administracyjny jest na podstawie art. 183 § 1 P.p.s.a. związany zarzutami skargi kasacyjnej i nie może ich poprawiać.
Naczelny Sad Administracyjny podziela ocenę Sądu pierwszej instancji, że zebrany przez organy materiał był obszerny. Zarzut błędnych ustaleń w przedmiocie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wynagrodzeń pracowników i składek na ubezpieczenie społeczne jest bezzasadny. Trafnie sąd pierwszej instancji zaakceptował działania organu, który ustalił wartość wynagrodzeń brutto pracownikom za miesiące od grudnia 2014 r. do listopada 2015 r. w oparciu o: dostarczone przez firmę Skarżącego formularze PIT-11, PIT4R za 2015 r., listy płac za miesiące styczeń, marzec, kwiecień 2015 r., imienne raporty miesięczne o należnych składkach i wypłaconych świadczeniach ZUS P RCA za miesiące od grudnia 2014 r. do listopada 2015 r., wypłaty dokonane z konta firmowego do końca 2015 r. na rzecz pracowników oraz zeznań pracowników do listopada 2015 r.
W związku z brakiem dokumentów za grudzień 2015 r. – organy wystąpiły do ZUSu i wezwano Skarżącego do przedłożenia listy płac za grudzień 2015 r. jak i dowodów wypłat wynagrodzeń pracownikom z konta firmowego w styczniu 2016 r. Skarżący nie przesłał żądanych dokumentów. Biorąc pod uwagę fakt, że pracownicy zatrudnieni w firmie Skarżącego zeznali, iż otrzymywali minimalne wynagrodzenie za 2015 r. przyjęto do kosztów wynagrodzenia dla 5 pracowników w kwocie 1 750 zł za grudzień 2015 r. Organy poczyniły starania, by ustalić, że PW. zatrudniony na pół etatu od grudnia 2014 r. do kwietnia 2015 r. oraz w listopadzie 2015 r. otrzymywał wynagrodzenie w wysokości 1.000 zł. W zakresie ustalenia wysokości wynagrodzenia pracowników, należy wskazać, że organ wystąpił o część dokumentów do ZUSu bowiem nie otrzymał ich od Skarżącego - Skarżący brak współpracy z organami tłumaczył kwestiami zdrowotnymi - a Sąd I instancji w sposób prawidłowy odniósł się do ustaleń organu podatkowego w zakresie wysokości wynagrodzeń.
W zakresie wyroku NSA z dnia 29 października 2021 r., I FSK 1656/21, należy wskazać, że NSA uznał w tym orzeczeniu za prawidłowe stanowisko WSA, który stwierdził, że organ – przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i określaniu zobowiązania w podatku od towarów i usług - niezasadnie pominął 32 faktury pozyskane od kontrahentów Skarżącego, ponieważ organ nie może pozbawić podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego tylko na tej podstawie, że nie załączył on do akt sprawy zakwestionowanych faktur. Ta uwaga jest prawidłowa, o ile zostały spełnione materialne przesłanki prawa do odliczenia. Tymczasem postępowanie w niniejszej sprawie zawierało w swoim materiale dowodowym te 32 zakwestionowane faktury VAT.
W odniesieniu do faktur, które dotyczyły inwestycji rozpoczętej pod koniec 2014 r. a zakończonej podpisaniem protokołu zdawczo - odbiorczego w dniu 30 kwietnia 2015 r. (gdzie pojawiły się faktury zaliczkowe za grudzień 2014, styczeń 2015, luty 2015 i marzec 2015) należy wskazać, że po pierwsze - w dniu 31 marca 2015 r. Skarżący rozliczył końcową dostawę i "zrobotyzowana linia paletyzująca i streczująca" przeszła na własność spółki z o.o., która ją zamówiła. Z tym dniem powstał dla Skarżącego przychód. Trafnie sąd zaakceptował działania organów, które rozliczyły faktury zaliczkowe i przypisały przychód do marca 2015. Powyższą konstatację wspiera również treść umowy, z której wynika, że do czasu uregulowania wszystkich należności wynikających z postanowień umowy zrobotyzowana linia paletyzująca i streczująca stanowiła własność Skarżącego, a w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy - Skarżący zobowiązany byłby do zwrotu wypłaconej zaliczki.
W zakresie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. i braków uzasadnienia Sądu pierwszej instancji – zarzut ten jest niezasadny. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzono prawidłowo. Sąd odniósł się do ustaleń organu, opisał kluczowe dowody i okoliczności sprawy, odniósł się również do zarzutów Skarżącego poniesionych w skardze. Jeżeli Sąd wskazał, że przyjmuje ustalenia organu za własne to nie było potrzeby przepisywania ich, powielania z obszernych decyzji.
Skarżący podnosząc w skardze kasacyjnej zarzut szeregu nieprawidłowości nie wykazał, aby w sprawie rzeczywiście opisane nieprawidłowości miały miejsce
i były takiego rodzaju, że miały wpływ na wynik sprawy.
6. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a. Odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości na rzecz organu, gdyż zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony, o którym mowa w art. 207 § 2 P.p.s.a.