Uzasadniając uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z § 2 i art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że z wniosku skarżącego o wydanie interpretacji jednoznacznie wynika, co jest jego przedmiotem. Skarżący podał, że wypłaca ryczałt sześciu pracownikom za używanie prywatnych samochodów do celów służbowych (jazdy lokalne), na podstawie umów cywilnoprawnych i z tego tytułu nalicza podatek dochodowy. Natomiast zwrot kosztów za podróże służbowe poza granice gminy, rozliczany jest na podstawie delegacji i nie jest opodatkowany. Skoro przedmiotem pytania była kwestia opodatkowania zwrotu kosztów używania samochodu prywatnego pracownika do celów służbowych z tytułu jazd lokalnych, a nie podróży służbowych, niezrozumiałe było domaganie się przez organ interpretacyjny dodatkowego wyjaśnienia tej kwestii.
W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi przez jej oddalenie, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Na podstawie art. 174 pkt. 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 14b § 3, art. 14g § 1, art. 169 § 1 i art. 14h O.p. przez bezpodstawne ustalenie, że w oparciu o opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego brak było podstaw do pozostawienia tego wniosku bez rozpatrzenia, co skutkowało niezasadnym uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonego postanowienia.
W piśmie procesowym z dnia 6.02.2023 r. skarżący podniósł, że organ nie realizuje nałożonych ustawowo zadań i powadzi bezzasadne spory sądowe, zamiast wydać interpretację. W konsekwencji swoim działaniem narusza zasadę praworządności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu trafnie skonstatował, że zakreślony we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego zakres pytania interpretacyjnego jest jasny i wątpliwości nie budzi: wnioskodawca jest zainteresowany uzyskaniem odpowiedzi, czy wypłacany pracownikom w formie ryczałtu zwrot kosztów wykorzystywania ich prywatnych pojazdów w celach służbowych, w przejazdach lokalnych, które to przejazdy nie mają charakteru podróży służbowych, stanowi dla tych pracowników przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Stawianie przez organ interpretacyjny dodatkowych pytań celem ustalenia, czy przejazdy te mają charakter podróży służbowych, jest nie tylko niezrozumiałe, ale przede wszystkim zbędne, skoro kwestia ta została już wyraźnie wyjaśniona przez wnioskodawcę. W konsekwencji pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia z tego powodu było sprzeczne z prawem, co słusznie wyartykułował Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Nie zasługuje więc na uwzględnienie podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 14b § 3, art. 14g § 1, art. 169 § 1 i art. 14h O.p. przez bezpodstawne ustalenie, że w oparciu o opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego brak było podstaw do pozostawienia tego wniosku bez rozpatrzenia, co skutkowało niezasadnym uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie bowiem dopatrzył się naruszenia przez organ interpretacyjny wymienionych w zarzucie przepisów O.p. i zasadnie oparł podjęte rozstrzygnięcie na normie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., jako że stwierdzone naruszenie przepisów postępowania nie tylko mogło mieć, ale wprost miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Można jedynie dodać, że w kontekście dość bogatego dorobku orzeczniczego sądów administracyjnych w kwestii będącej przedmiotem zainteresowania wnioskodawcy oraz wypowiedzi Trybunału Konstytucyjnego w tej materii trudności organu interpretacyjnego w zajęciu merytorycznego stanowiska w odpowiedzi na pytanie interpretacyjne płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych wydają się niezrozumiałe. O ile dokonywanie wszelkich świadczeń pieniężnych poza umówionym wynagrodzeniem w realiach gospodarczych może budzić obawy o intencjonalne oddziaływanie na obniżenie podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym, także od osób fizycznych, o tyle wypłaty stanowiące tylko zwrot wydatków w realiach gospodarki budżetowej organu samorządu terytorialnego obaw takich budzić nie powinny. Niezależnie jednak od tego aspektu zagadnienia, oceniany w rozpoznawanej sprawie wniosek o wydanie interpretacji jest na tyle sprecyzowany i skonkretyzowany, że powinien zostać rozpatrzony zgodnie z regułami postępowania interpretacyjnego, a nie pozostawiony bez rozpatrzenia.
W podsumowaniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna wobec jej bezzasadności podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.
O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego nie orzeczono wobec braku stosownego wniosku od strony wygrywającej sprawę w instancji kasacyjnej.
SWSA(del.) SNSA SNSA
Artur Kot Tomasz Zborzyński (spr.) Małgorzata Wolf-Kalamala