W związku z powyższym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest bezzasadna.
Stosownie do art. 5a pkt 6 u.p.d.o.p., który to przepis zawiera legalną definicję pojęcia "działalność gospodarcza" i którego naruszenie poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie zarzucono Sądowi pierwszej instancji w skardze kasacyjnej, za działalność gospodarczą uważa się działalność zarobkową:
a) wytwórczą, budowlaną, usługową,
b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
- prowadzoną we własnym imieniu, bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1, 2 i 4-9.
Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poddał analizie wymienione w tym przepisie zasadnicze cechy kreujące to pojęcie, takie jak: zarobkowy charakter, prowadzenie działalności w sposób zorganizowany i ciągły oraz we własnym imieniu.
Dodatkowo Sąd powołał się na dotyczącą analizowanego w niniejszej sprawie problemu, czyli zakwalifikowania w danym przypadku uzyskiwanych przez wynajmującego przychodów jako przychodów z najmu (art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f.) albo przychodów z działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.), uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2021 r. sygn. akt II FPS 1/21.
W uchwale tej sformułowana została następująca teza.
Przychody z najmu podnajmu, dzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., chyba że stanowią składnik majątkowy mienia osoby fizycznej, który został przez nią wprowadzony do majątku związanego z wykonywaniem działalności gospodarczej.
Natomiast Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w swoim stanowisku zaprezentowanym w skardze kasacyjnej, które zasadniczo stanowi powielenie stanowiska przedstawionego w interpretacji indywidualnej, autorytatywnie i gołosłownie, bo bez podania jakichkolwiek wyjaśnień czy argumentów, stwierdza, że w tej sprawie zaistniały elementy (przesłanki) składające się na pojęcie "pozarolniczej działalności gospodarczej", a jedynym jego argumentem jest sam fakt - interpretowany dosyć jednostronnie i w złej wierze, bo z pominięciem podanych przez Skarżącego powodów takiego stanu rzeczy - zgłoszenia do stosownej ewidencji (CEIDG) przez Skarżącego prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie najmu.
Sąd pierwszej instancji trafnie powoływał się w tej mierze na jedną z ugruntowanych i bezspornych dyrektyw interpretacyjnych dotyczących wykładni art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., mianowicie, że prowadzenie działalności gospodarczej i osiąganie z tej działalności przychodów jest pewnym stanem obiektywnym, niezależnym od posiadania statusu przedsiębiorcy i dokonania bądź nie rejestracji w stosownej ewidencji.
W skardze kasacyjnej, podobnie jak w wydanej interpretacji indywidualnej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przekonuje Skarżącego wiedząc to lepiej niż on sam, że ten poprzez fakt zarejestrowania działalności w wystarczającym stopniu i nieodwołalnie zamanifestował zamiar uzyskiwania przychodów z najmu w ramach działalności gospodarczej, pomimo tego, że Skarżący zdecydowanie i konsekwentnie się od tego odżegnuje, podając argumenty i okoliczności przemawiające za tym, że wynajmowanie tych trzech nieruchomości, o których mowa jest w jego wniosku, leży w sferze administrowania jego prywatnym majątkiem.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej bezzasadnie bagatelizuje też okoliczność, odmawiając jej jakiegokolwiek znaczenia w sprawie, że Skarżący nie wprowadził wynajmowanych nieruchomości do ewidencji środków trwałych i nie dokonywał ich amortyzacji, pomimo że według wspomnianej wyżej uchwały, okoliczność ta jest jednak dosyć istotna przy kwalifikacji przychodów do określonego ich źródła.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna nie dostarczyła dostatecznych argumentów, które przemawiałyby za zasadnością sformułowanych w niej zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd pierwszej instancji wymienionych w tej skardze przepisów u.p.d.o.f., w tym zwłaszcza art. 5a pkt 6 tej ustawy, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.