Stosownie zaś do art. 177a p.p.s.a. jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Powołany art. 176 p.p.s.a. wyraźnie przesądza, że w przypadku braków skargi kasacyjnej, o których mowa w art. 176 § 1 pkt 1 i 3 oraz w § 2 p.p.s.a. – brak oznaczenia zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; brak wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany; brak jednego z wymagań przewidzianego dla pisma strony w postępowaniu sądowym (art. 46 - 47 p.p.s.a.) lub brak wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy - przewodniczący najpierw musi wszcząć tzw. procedurę naprawczą, a więc wezwać stronę do usunięcia tych braków skargi kasacyjnej w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej, a dopiero w sytuacji ich nieusunięcia przez stronę, w zakreślonym terminie, skieruje sprawę na posiedzenie niejawne w celu jej odrzucenia.
Z treści art. 177a w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika zaś, że przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie są elementami konstrukcyjnymi skargi kasacyjnej i ich brak skutkuje jej odrzuceniem, bez uprzedniego wzywania do usunięcia któregoś z tych braków. Wskazane wyżej elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej stanowią o jej istocie i trudno byłoby przyjąć, że w razie ich pominięcia mamy wciąż do czynienia ze skargą kasacyjną.
W rozpoznawanej sprawie, skarga kasacyjna złożona przez stronę, reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, nie spełnia wymagań z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a, albowiem nie przytoczono w niej uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Autor skargi kasacyjnej ograniczył się jedynie do sformułowania zarzutów na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. oraz wniosków o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji, oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych i przeprowadzenie rozprawy.
Autor skargi kasacyjnej nie uzasadnił natomiast na czym konkretnie polegały błędy proceduralne, których dopuścił się w toku kontroli legalności sąd administracyjny pierwszej instancji, a także nie wskazał argumentów przemawiających za przyjęciem, że sugerowane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podobne uwagi należy odnieść do zarzutów prawa materialnego, bowiem autor skargi kasacyjnej w ogóle nie uzasadnił na czym miało polegać błędne zastosowanie przytoczonych przepisów.
Przypomnieć w tym miejscu wypada, że zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach kasacji i z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Związanie granicami skargi kasacyjnej pozwala sądowi tylko na badanie, czy - oprócz istnienia powodów nieważności - rzeczywiście doszło do naruszenia wskazanych w podstawie kasacyjnej przepisów. Jeżeli zatem nie zachodzi nieważność postępowania, Sąd drugiej instancji zobowiązany jest ograniczyć się tylko do rozpatrzenia zarzutów sformułowanych przez wnoszącego skargę kasacyjną. Z powyższego wynika, że brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej uniemożliwia jej rozpoznanie. Sąd nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej, ani wnioskować czego strona skarżąca oczekuje, żądając rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych gdyż nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków.
W związku z powyższym skarga kasacyjna wniesiona w rozpoznawanej sprawie jako obarczona brakiem nieusuwalnym podlega odrzuceniu.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 180 w związku z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.