Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 1120/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. C. (dalej jako "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej jako "Dyrektor Izby Administracji Skarbowej") z dnia 24 czerwca 2021 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość zryczałtowanego podatku opłacanego w formie karty podatkowej za 2016 r. (treść uzasadnienia ww. wyroku dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
W skardze kasacyjnej Skarżący, reprezentowany przez adwokata, zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", naruszenie:
I) przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji, w której decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wydana została z naruszeniem art. 208 § 1 w zw. z "art. 258 § pkt 1" ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, z późn. zm.), których niezastosowanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ zastosowanie wyżej wskazanych norm prowadzi do uznania, że postępowanie w sprawie wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość zryczałtowanego podatku opłacanego w formie karty podatkowej za 2016 r. stało się bezprzedmiotowe;
2) niewłaściwym zastosowaniu art. 151 P.p.s.a., poprzez niezasadne oddalenie skargi w sytuacji, w której decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wydana została z naruszeniem art. 69 § 2 w zw. z art. 208 § 1, w zw. z "art. 258 § pkt 1" Ordynacji podatkowej, których niezastosowanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ zastosowanie wyżej wskazanych norm prowadzi do uznania, że wydanie decyzji w niniejszej sprawie pozostaje bezprzedmiotowe w konsekwencji nastania terminu przedawnienia dla wydania decyzji podatkowej na zasadach ogólnych za 2016 r. jako następstwo wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość zryczałtowanego podatku opłacanego w formie karty podatkowej;
3) niewłaściwym zastosowaniu art. 153 P.p.s.a., poprzez bezpodstawne odstąpienie przez Sąd pierwszej instancji od oceny prawnej okoliczności istotnych dla wydania rozstrzygnięcia, a która to nie pozostawała w sprzeczności z uprzednimi ustaleniami (oceną prawną) dokonaną przez Sąd orzekający już w sprawie, w szczególności poprzez pominięcie, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania z uwagi na brak możliwości ustalenia zobowiązania podatkowego Skarżącego na zasadach ogólnych (z uwagi na nastanie terminu przedawnienia do wydania decyzji);
II) prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:
1) art. 36 ust. 1-9 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz 930, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.z.p.d.", przez jego błędną wykładnię, a to wydanie wyroku w oparciu o kryteria nieobjęte treścią tego przepisu, które zostały wykoncypowane z niewiadomego źródła, czym doprowadziły do powstania nieważności postępowania;
2) art. 23 ust. 1-1a oraz art. 25 ust. 1 - 9 u.z.p.d., przez błędną wykładnię, a to uznanie, że w katalogach wskazanych w tych przepisach znajduje się podstawa do wydania skarżonych decyzji;
3) art. 2, art. 7 oraz art. 32 Konstytucji RP, przez błędne niezastosowanie reguły wynikającej z zasady demokratycznego państwa prawa, działania w granicach prawa oraz zasady równości obywateli względem administracji publicznej w postaci nieuwzględnienia, że sytuacja obywateli opisana wskazywaną przez Skarżącego wcześniej organowi interpretacją podatkową jest identyczna z sytuacją Skarżącego.
W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna.
Mając na uwadze treść zarzutów tej skargi, na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. Wymaga to zatem prawidłowego ich określenia w samej skardze, a więc konieczność precyzyjnego wskazania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej, sąd uchybił.