Uzasadnienie
1.1. Wyrokiem z 14 czerwca 2022 r. (sygn. akt III SA/Wa 2982/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę A S.A. z siedzibą w W. – nazywanej dalej "Spółką", i uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 12 października 2021 r. (nr 1401-IEW1.4250.1.2021.TG/AT) w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2017 r. oraz zabezpieczeniu jej na majątku podatnika.
2.1. W skardze kasacyjnej wywiedzionej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie pełnomocnik organu podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj.:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.") w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.; dalej jako "O.p.") w związku z art. 33 § 1 O.p. przez uchylenie decyzji organu z 12 października 2021 r. na skutek niezasadnego uznania przez Sąd pierwszej instancji, że organ naruszył art. 121 §1, art. 122, art. 124, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w zw. z art. 33 O.p. przez wybiórczą i niepełną analizę okoliczności rzutujących na możliwość wystąpienia w sprawie "uzasadnionej obawy" niewykonania zobowiązań podatkowych podlegających zabezpieczeniu.
2.2. Pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz oddalenie skargi Spółki, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie. Pełnomocnik organu wniósł także o zasądzenie od Spółki zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
2.3. Spółka nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3.1. Skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, dlatego została oddalona.
3.2. Biorąc pod uwagę sposób, w jaki zostało sformułowane uzasadnienie podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzając kontrolę zaskarżonego orzeczenia rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu uwzględniając wyłącznie nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna jest bowiem wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej i nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów. Innymi słowy, wskazanie przez autora skargi kasacyjnej przepisów, jakie w jego ocenie naruszył sąd administracyjny pierwszej instancji, a także wyjaśnienie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na czym to naruszenie polegało, wyznacza granice, w których rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny zatem być ujęte ściśle i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 P.p.s.a.). Związanie sądu kasacyjnego zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej oznacza zatem, że sąd ten – co do zasady – nie ma kompetencji do kontroli legalności postępowania pierwszoinstancyjnego poza granicami zaskarżenia.