Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 2919/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę M.W. (zwanej dalej Skarżącą) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 16 listopada 2021 r. w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r.
2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynika, że w sprawie zobowiązania podatkowego za 2011 r., gdzie upływ terminu przedawnienia nastąpił z końcem 2017 r. dopiero wnioskiem z dnia 18 maja 2021 r. Skarżąca zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o wznowienie postępowania, jako podstawę prawną żądania wskazała art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Sprawa dotyczyła ulgi meldunkowej. Skarżąca wyjaśniła, że nie dysponuje już wymaganym dokumentem, ale odnalazła dowód wpłaty opłaty skarbowej od zaświadczenia, z którego ma wynikać, że darowizna spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego jest zwolniona z podatku na podstawie art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn. W ocenie Skarżącej przedstawienie takiego zaświadczenia notariuszowi stanowiło niezbędny warunek zawarcia umowy sprzedaży tego lokalu mieszkalnego, stąd opłata skarbowa powinna zostać uwzględniona po stronie kosztów uzyskania przychodów. Skarżąca poinformowała, że nie posiada już kopii dowodu zapłaty za ww. zaświadczenie.
Organ odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 15 lipca 2016 r. pomimo istnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. bowiem nastąpiło przedawnienie zobowiązania - brak było możliwości orzekania w przedmiotowej sprawie (art. 70 O.p.). Obligowało to organ do wydania decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej. Termin przedawnienia upłynął 31 grudnia 2017 r.
3. Sąd uwzględniając skargę wskazał, że co do zasady organ ma rację licząc termin, jednak konieczne było ustalenie, czy nie zaszły okoliczności skutkujące zawieszeniem, bądź przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, czy ustalenia takie w ogóle były przez organ prowadzone. Sąd pierwszej instancji na rozprawie – jak wynika z protokołu - oddalił wniosek o skierowania pytania do TK jak w złożonym załączniku do protokołu, a na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. dopuścił dowód z decyzji złożonej przez pełnomocnika Skarżącej na rozprawie.
4. Powyższy wyrok Skarżąca – reprezentowana przed adwokata - zaskarżyła w całości skargą kasacyjną, zarzucając naruszenie:
1) art. 141 § 4 stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: P.p.s.a.) – przez niewłaściwe uzasadnienie wyroku,
2) art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 170 P.p.s.a. - poprzez rozstrzygnięcie poza granicami sprawy.
W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania z uzasadnieniem, że winien on był skierować do Trybunału Konstytucyjnego pytanie zgodnie z wnioskiem Skarżącej, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca stwierdziła, iż zobowiązanie podatkowe, którego dotyczyło postępowanie nie było jeszcze przedawnione na dzień złożenia przez nią wniosku o wznowienie postępowania, ale było już przedawnione na dzień wyrokowania.