Wyrok NSA z dnia 14 lipca 2025, sygn. II FSK 1347/22

Zgodnie z art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Wyrok w sprawie I SA/Gl 249/22 uwzględniający skargę zaskarżony przez Skarżącego skargą kasacyjną jest jednym z orzeczeń, o których mowa w art. 209 P.p.s.a. Jednakże nie jest takim orzeczeniem wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2025 r. o sygn. akt II FSK 1347/22. Brak jest wobec tego podstaw do orzekania o kosztach w orzeczeniu innym niż wymienione w art. 209 P.p.s.a.

Odnotować należy, że z wokandy z dnia 24 czerwca 2025 r. wynika, iż tego dnia Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawał jeszcze sprawę żony Skarżącego – pod sygnaturą II FSK 1282/22. W sprawie żony Skarżącego skargę kasacyjną wniósł natomiast organ podatkowy. W niniejszej sprawie – Skarżący. Na skutek błędu przy edycji sentencji wyroku II FSK 1347/22 błędnie wpisano w treści punktu drugiego sentencji, że zasądzono od M. C. na rzecz organu kwotę 10 800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, skoro brak było podstawy prawnej do tego.

Należy podkreślić, że niewątpliwie sprostowanie nie jest środkiem prawnym, które może prowadzić do istotnej zmiany treści rozstrzygnięcia. Organ, któremu nie przysługiwał w niniejszej sprawie zwrot kosztów postępowania kasacyjnego nie nabył uprawnienia do ich zwrotu, zaś sprostowanie omyłki nie spowodowało utraty wcześniej nabytego uprawnienia (por. np. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 2014/11).

W tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę jak w sentencji.