Uzasadnienie
1.1. Wyrokiem z 30 października 2025 r., sygn. akt I SA/Go 248/25, w sprawie ze skargi R. W. (dalej: "Skarżący" lub "Strona") na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "Dyrektor KlS", "DKIS" lub "organ") z dnia 16 czerwca 2025 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną w całości. Tekst powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem (oraz innych orzeczeń sądów administracyjnych przywołanych poniżej) dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (dalej: "CBOSA", adres: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
2.1. Na powyższe orzeczenie pełnomocnik Organu wniósł skargę kasacyjną zaskarżając je w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 11 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt. 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f."), w zw. z art. 40a ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 530 ze zm., dalej: "u.o.l."), poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do zastosowania polegającą na przyjęciu, iż choć u Skarżącego będącego nabywcą nieruchomości z bonifikatą, niewątpliwie pojawia się korzyść majątkowa, to jednak przysporzenie to nie jest równoznaczne z przychodem z tytułu nieodpłatnego świadczenia, a w konsekwencji pozostaje neutralne podatkowo, w sytuacji gdy należało uznać, że zakup przez Skarżącego lokalu mieszkalnego na preferencyjnych warunkach należy uznać za przychód z nieodpłatnego świadczenia i zakwalifikować do przychodów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f., tj. innych źródeł.
Wobec wskazanych naruszeń pełnomocnik Organu wniósł o uchylenie w całości na podstawie art. 188 p.p.s.a. zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie, lub uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
2.2. Skarżący w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3.1. Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.
3.2. Organ interpretacyjny kwestionując prawidłowość zaskarżonego orzeczenia przedstawił zarzut naruszenia prawa materialnego polegającego na dokonaniu błędnej wykładni wskazanych przepisów u.p.d.o.f. oraz u.o.l. w zakresie ustalenia charakteru bonifikaty uzyskiwanej przez byłych pracowników L. P. przy zakupie nieruchomości. Spór w sprawie odnosił się do kwestii możliwości zakwalifikowania tego rodzaju bonifikaty jako przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia. Na wstępie rozważań w tej kwestii należało zauważyć, że Skarżący jest byłym pracownikiem L. P.. Na skutek przetargu ograniczonego na podstawie art. 40a u.o.l. nabył on od Nadleśnictwa R. nieruchomość stanowiąca samodzielny lokal mieszkalny. Skarżącemu ze względu na wieloletni staż pracy w L. P.przysługiwała maksymalna bonifikata w wysokości 95% na zakup tego typu nieruchomości. Wobec tego ostateczna kwota zapłaty po uwzględnieniu bonifikaty wyniosła 105.000,00 zł, podczas gdy rynkowa wartość nieruchomości została wyceniona na 260.000,00 zł. W tak ukształtowanych okolicznościach Skarżący wnosił o interpretację podatkową czy wskazana kwota bonifikaty stanowiąca różnicę pomiędzy wartością rynkową nieruchomości a kwotą uiszczoną tytułem nabycia, tj. czy 155.000 zł będzie objęta obowiązkiem uiszczenia podatku dochodowego od osób fizycznych. Według argumentacji Skarżącego aprobowanej przez Sąd pierwszej instancji dla zakwalifikowania przychodu jako objętego opodatkowaniem poprzez uznanie go za nieodpłatne świadczenie koniecznym jest "otrzymanie" tego świadczenia, które w tym przypadku nie nastąpiło. Ponadto Skarżący zaznaczał, że bonifikata ma charakter warunkowy, gdyż wyklucza sprzedaż nieruchomości przez okres 5 lat od jej nabycia, co z kolei nie pozwala na zakwalifikowanie jej jako nieodpłatnego świadczenia, a więc niemożliwe jest także opodatkowanie tego rodzaju przychodu. Przeciwnego zdania był DKIS, który utrzymywał, że wskazane świadczenie ma bez wątpienia postać przysporzenia majątkowego, gdyż bez jego uzyskania Skarżący musiałby uiścić kwotę pełnej wartości nieruchomości. Powołując się na zasadę powszechności opodatkowania organ stwierdził, że uzyskana przez Skarżącego bonifikata miała charakter nieodpłatnego świadczenia, gdyż uzyskał on korzyść majątkową bez konieczności świadczenia czegokolwiek w zamian. Według organu interpretacyjnego uzyskana bonifikata jest zatem przychodem objętym obowiązkiem uiszczenia stosownego podatku dochodowego.
3.3. Naczelny Sąd Administracyjny po dokonaniu analizy okoliczności zaistniałych w sprawie podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Stosownie do art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Jak stanowi art. 40a ust. 4 u.o.l, pracownicy i byli pracownicy L. P. mający co najmniej trzyletni okres zatrudnienia w L.P., z wyjątkiem osób, z którymi stosunek pracy rozwiązany został bez wypowiedzenia z winy pracownika, posiadają pierwszeństwo nabycia lokali, których są najemcami i w których mieszkają. Cena sprzedaży lokalu podlega łącznemu obniżeniu o 6% za każdy rok zatrudnienia w jednostkach organizacyjnych L. P. i o 3% za każdy rok najmu tego lokalu, nie więcej jednak niż o 95%, a spłata należności może zostać rozłożona na 60 rat miesięcznych, przy czym oprocentowanie nie może przekraczać w stosunku rocznym stopy referencyjnej, określającej minimalne oprocentowanie podstawowych operacji otwartego rynku prowadzonych przez Narodowy Bank Polski, powiększonej o 2 punkty procentowe. Jeżeli osobą uprawnioną jest emeryt lub rencista, cena nabycia lokalu ustalona jest na 5% jego wartości. Zgodnie natomiast z art. 40a ust. 9 u.o.l. pracownicy i byli pracownicy L. P. niebędący najemcami lokali przeznaczonych do sprzedaży, pozostających w zarządzie L. P., mają pierwszeństwo nabycia lokali wolnych (pustostanów) lub gruntów z budynkami mieszkalnymi w budowie na warunkach określonych w ust. 4.