Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 1652/21 oddalający skargę K.N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 11 października 2021 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r.
Wyrok ten dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Krótkie przypomnienie stanu sprawy dla przejrzystości rozważań zawarto w dalszej części uzasadnienia.
W skardze kasacyjnej zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 ust. 1 pkt c p.p.s.a. w związku z art. 122 i art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z , dalej jako: "o.p.") przez błędne ustalenie, że przychód skarżącej 339 200 zł uzyskany w 2015 roku i wykazany w korekcie do PIT-28 z 2 czerwca 2016 r. miał nie być przychodem z umowy najmu lub innej umowy o podobnym charakterze. Powyższy błąd miał istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, oraz zasądzenie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącej według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżąca w piśmie procesowym wniosła ponadto o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do tego pisma, w szczególności oświadczeń skarżącej oraz wyroków uniewinniających w sprawach karnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest zasadna.
Przypomnieć należy, że Sąd pierwszej instancji oddalił skargę skarżącej na decyzję organu, który zakwestionował jej rozliczenie podatkowe za 2015 r. Stwierdził bowiem, że skarżąca błędnie zakwalifikowała przychód uzyskany na podstawie ugody z 2 grudnia 2015 r. zawartej z B. sp. z o.o., której przedmiotem było odszkodowanie za bezumowne korzystanie z nieruchomości. Skarżąca zakwalifikowała uzyskany w powyższy sposób przychód, jako przychód z najmu lub umów o podobnym charakterze, stosując stawkę ryczałtową. Organy twierdzą natomiast, że skarżąca powinna przychód ten opodatkować na zasadach ogólnych.
Ustosunkowując się do zarzutu skargi kasacyjnej przypomnieć należy, że rozpoznanie skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny następuje wyłącznie w jej granicach. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., NSA nie jest uprawniony do zastępowania skarżącego w formułowaniu podstaw kasacyjnych w sposób spełniający wymagania określone w art. 174 p.p.s.a., ponieważ to skarżący jest zobowiązany określić te podstawy, co wynika z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Obowiązek ten jest bowiem jedną z normatywnych przyczyn ustanowienia przez ustawodawcę w art. 175 p.p.s.a. wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika, tj. adwokata lub radcę prawnego, bądź przez inne osoby wymienione w tym przepisie, aby właśnie w ten sposób zapewnić przede wszystkim prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem spełniających wymagania określone przepisami p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 16.02.2024 r., I OSK 1135/22, LEX nr 3689034).