2.2. Spółka nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną.
3. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skargę kasacyjną należy oddalić, zgodnie z art. 184 ppsa, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.
3.1. W świetle art. 193 zdanie drugie ppsa uzasadnienie wyroku ogranicza się
do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Istota sporu ma charakter procesowy. Tytułem przypomnienia wskazać należy, że WSA uchylił wydaną dla spółki interpretację z 14 kwietnia 2022 r. przyjmując, że Dyrektor KIS zmodyfikował w sposób niedopuszczalny stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiony we wniosku spółki wszczynającym postępowanie podatkowe. Za kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy WSA uznał stwierdzenie DKIS, że "jeżeli wartość danego kompletu rusztowań na potrzeby konkretnej budowy, przekracza 10.000 zł (składnik majątku wprowadzony do ewidencji środków trwałych), to z chwilą oddania go po raz pierwszy do używania, Wnioskodawca winien zaliczyć wydatki z nim związane do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne, zgodnie z art. 16a-16m ustawy. W ten sam sposób należy postąpić z każdym kolejnym kompletem, którego wartość początkowa przekracza 10.000 zł" (zob. s. 7 interpretacji). Powyższe stwierdzenie DKIS stanowiło podstawę
do uznania za nieprawidłowe stanowiska spółki wyrażonego na tle stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego w jej wniosku o wydanie interpretacji. Jednocześnie WSA przytoczył w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s. 1) jako element stanu faktycznego okoliczność, że "[Z]za każdym razem Wnioskodawca będzie wynajmował inny zestaw skompletowany z różnej ilości elementów, w zależności
od potrzeb kontrahenta". Nadto omawiane "rusztowania będące przedmiotem wynajmu będą kompletowane z różnych zakupów dokonywanych w odstępach czasu". Pytanie spółki dotyczyło natomiast możliwości zaliczenia do jej kosztów uzyskania przychodów
na podstawie art. 15 ust. 4d updop wydatków na zakup poszczególnych elementów rusztowań, które nie stanowiły środka trwałego (nie były kompletne i zdatne do użytku), a "cena któregokolwiek z elementów z osobna nie przekroczy 10.000 zł netto". Nadto spółka wskazała, że "[P]przewidywany okres użytkowania poszczególnych elementów zakupionych rusztowań nie jest możliwy do określenia" (zob. s. 1-2 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Wyrażony przez WSA sposób rozumienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji nie został skutecznie zakwestionowany przez organ podatkowy. Jest zatem bezsporny i wiążący dla składu orzekającego w niniejszej sprawie. To zaś oznacza, że zarzuty skargi kasacyjnej należy rozpoznawać przez pryzmat przytoczonych wyżej okoliczności faktycznych.
3.2. W świetle powyższych rozważań za nieusprawiedliwione należało uznać zarzuty procesowe skargi kasacyjnej, gdyż sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że skarżąca pytała o kwalifikację kosztową wydatków na nabycie elementów rusztowań, z których następnie kompletuje zestawy i je wynajmuje, a organ nieprawidłowo przyjął, że spółka pytała o wydatki na nabycie "danego kompletu rusztowań". W konsekwencji chybiony okazał się drugi zarzut procesowy skargi kasacyjnej, gdyż WSA trafnie wskazał, że organ wydał interpretacją indywidualną na podstawie zmodyfikowanego stanu faktycznego, w oderwaniu od treści opisu zdarzenia przyszłego i nie przedstawił uzasadnienia prawnego. Skoro spółka pytała wyłącznie o kwalifikację kosztową wydatków na nabycie poszczególnych elementów rusztowań, a przedmiotem wynajmu za każdym razem będzie inny zestaw skompletowany z różnej ilości elementów, to brak było podstaw do wyrażenia przez DKIS zasadniczo trafnego stanowiska dotyczącego konieczności amortyzowania "danego kompletu rusztowań". Przedmiotem stanowiska DKIS wyrażonego w zgodzie z art. 14c § 1 i 2 Op winna być tylko ocena stanowiska spółki co do kwalifikacji kosztowej wydatków na nabycie poszczególnych elementów rusztowań z uwzględnieniem (m.in.) wskazanej przez spółkę ceny ich zakupu i okresu wykorzystywania. Istotne przy tym jest, że obowiązkiem organu podatkowego, zgodnie z art. 14c § 2 Op, jest wskazanie w treści interpretacji indywidualnej prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy. Kluczowe winno zatem być stanowisko dotyczące poszczególnych elementów rusztowań. Jeżeli w tym zakresie organ poweźmie uzasadnione wątpliwości co do zakresu przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), tj. odnośnie do elementów rusztowań, to może skorzystać z odpowiednich narzędzi prawnych zmierzających do uzyskania od wnioskodawcy (spółki) wyczerpującego opisu przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
3.3. W konsekwencji nieusprawiedliwiony okazał się zarzut procesowy skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisu o charakterze wynikowym, tj. art. 146 § 1 ppsa. DKIS nie przedstawił bowiem w uchylonej interpretacji prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym odnośnie do kwalifikacji kosztowej w rozumieniu art. 15 ust. 4d updop wydatków spółki na nabycie poszczególnych elementów rusztowań. Zasadniczo trafne stanowisko DKIS dotyczące konieczności stosowania art. 15 ust. 6 updop może zostać uznane za adekwatne (prawidłowe) w okolicznościach niniejszej sprawy w odniesieniu do elementu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) w zakresie sumy cen zakupu poszczególnych elementów rusztowań, jeżeli dany zestaw ujawniony w treści faktury, której łączna wartość netto będzie przekraczała 10 000 zł netto, stanowił będzie źródło przychodów spółki z tytułu wynajmu danego zestawu. Kluczowa jest jednak ocena stanowiska spółki odnośnie do możliwości zaliczania do kosztów podatkowych wydatków spółki na zakup elementów rusztowań, które osobno nie będą stanowiły środka trwałego lub jego elementu. Spółka nie pytała bowiem o konsekwencje prawnopodatkowe wynajmu danego elementu rusztowań jako zestawu stanowiącego środek trwały. W tym kontekście nie mogło zostać uznane za prawidłowe w rozumieniu art. 14c § 2 Op stanowisko materialnoprawne Dyrektora KIS dotyczące oceny sposobu zastosowania z jednej strony art. 16a ust. 1 w zw. z art. 16d ust. 1 updop, a z drugiej strony art. 15 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 4d i ust. 6 oraz w zw. z art. 16a ust. 1, art. 16d ust. 1 i art. 16f ust. 3 updop. Dodać warto, że autorka skargi kasacyjnej nie wyjaśniła
na czym polega zarzut błędnej wykładni powyższych przepisów. W konsekwencji nie mogły zostać uwzględnione wnioski skargi kasacyjnej o uchylenie zaskarżonego wyroku na podstawie art. 188 lub art. 185 § 1 ppsa oraz w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego.
4. Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, zgodnie z art. 184 ppsa. Z uwagi na wynik sprawy i brak wniosku spółki nie wystąpiły przesłanki do orzekania w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego.