Wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2025, sygn. II FSK 1493/24

Sygnatura: II FSK 1493/24
Data orzeczenia: 11 grudnia 2025
Sąd: Naczelny Sąd Administracyjny (NSA)
Status: Prawomocne
Podatnik: spółka z o.o.

Streszczenie

A. Sp. z o.o. złożyła wniosek o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych. Spółka organizuje wyjazdy służbowe dla swoich pracowników, którzy w ich trakcie opiekują się dealerami i budują relacje biznesowe. Pracownicy otrzymują dodatkowe świadczenia, takie jak zwiedzanie, gastronomia oraz elementy artystyczne i rozrywkowe. Dyrektor KIS w interpretacji z 23 lutego 2024 r. uznał, że wartość tych świadczeń w części przewyższającej limity określone w rozporządzeniu dotyczącym podróży służbowych stanowi dla pracowników przychód ze stosunku pracy, a na spółce jako płatniku ciążą obowiązki obliczenia,…

pobrania i wpłacenia zaliczek na podatek oraz sporządzenia informacji PIT-11. Spółka zaskarżyła tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, argumentując m.in., że organ pominął kluczowy dla sprawy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. (sygn. K 7/13), który określa warunki uznania nieodpłatnych świadczeń za przychód podatkowy. Czy uczestnictwo pracowników w wyjeździe służbowym, podczas którego korzystają oni ze świadczeń takich jak zwiedzanie, gastronomia i elementy artystyczne/rozrywkowe, powoduje po ich stronie powstanie przychodu z nieodpłatnych świadczeń, a w konsekwencji – czy na spółce ciążą obowiązki płatnika związane z poborem zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych? Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 9 sierpnia 2024 r. (sygn. I SA/Po 256/24) uchylił zaskarżoną interpretację, uznając, że organ rażąco naruszył przepisy proceduralne przez całkowite pominięcie argumentacji spółki opartej na wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Sąd stwierdził, że uzasadnienie interpretacji było lakoniczne i nie odnosiło się do istotnych kryteriów decydujących o podatkowym charakterze świadczeń. Dyrektor KIS wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który oddalił ją, w pełni podzielając ocenę WSA. NSA podkreślił, że organ interpretacyjny nie może ignorować argumentów wnioskodawcy, zwłaszcza gdy opierają się one na orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego definiującym kluczowe pojęcia. Tym samym wyrok WSA stał się prawomocny, a interpretacja indywidualna pozostała uchylona.

jeszcze 201 słów

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia del. WSA Paweł Kowalski, , po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SA/Po 256/24 w sprawie ze skargi "A." sp. z o.o. z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 lutego 2024 r., nr 0114-KDIP3-1.4011.1025.2023.4.MS2 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz "A." sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 sierpnia 2024 r. sygn. akt I SA/Po 256/24, którym uwzględniono w zaskarżonym zakresie skargę A. Sp. z o.o. na interpretację indywidualną Dyrektora KIS z dnia 23 lutego 2024 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") w zw. art. 14c § 1 i 2 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.; dalej: "o.p.") przez błędne uznanie, że organ dopuścił się naruszenia ww. wymienionych przepisów Ordynacji podatkowej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, przez pominięcie lub nie odniesienie się do argumentacji wnioskodawcy oraz lakoniczne i niepełne uzasadnienie prawne wydanej interpretacji i uchylenie jej na tej podstawie, choć spełniającej wszystkie wymogi dla takiego aktu prawnego, podczas gdy Sąd mógł sprawę rozpoznać merytorycznie.

Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie skargi skarżącego; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu sprawy do ponownego rozpatrzenia; zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisowych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest niezasadna. Jedyny zarzut skargi kasacyjnej oparty został o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. art. 14c § 1 i 2 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p.

Skarżąca we wniosku o interpretację pytała m.in. czy uczestnictwo pracowników w wyjeździe służbowym, w ramach którego opiekują się dealerami, mają za zadanie budowę relacji biznesowych i podczas którego korzystają ze świadczeń takich jak: zwiedzanie, gastronomia, elementy artystyczne/rozrywkowe, powoduje po stronie pracowników powstanie przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń.

Zdaniem organu, jeżeli wartość tych świadczeń będzie wyższa od limitów określonych w przepisach ww. rozporządzenia, to nadwyżka ponad ten limit będzie stanowiła przychód ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym i skarżąca będziecie miała obowiązek obliczenia, pobrania i wpłacenia zaliczki na podatek dochodowy. Uznano, że z tego tytułu będzie ciążyć obowiązek wystawienia informacji PIT-11.

Organ wskazał ponadto, że skoro w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 z późn. zm., dalej: u.p.d.o.f.), dotyczącym podróży osoby będącej pracownikiem mowa jest wyłącznie o podróży w rozumieniu potocznym, to przez "inne niezbędne wydatki", o których mowa w § 2 pkt 2 lit. d rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 167), należy rozumieć wyłącznie wydatki związane bezpośrednio z odbywaniem podróży, a nie wydatki związane z realizacją celu podróży (np. zwiedzanie atrakcji turystycznych, gastronomię, elementy artystyczne/rozrywkowe itd.). Dlatego też ww. wydatki nie stanowią przewidzianych w powołanym rozporządzeniu "innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb". Do takich wydatków można zaliczyć wyłącznie wydatki związane stricte z podróżowaniem (przemieszczaniem się).

Podsumowując, organ uznawszy stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe wskazał, że od powyższych świadczeń na Skarżącej, jako płatniku spoczywają obowiązki obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Jak zasadnie zauważył Sąd pierwszej instancji, organ w ogóle nie odniósł się do stanowiska Skarżącej prezentowanego we wniosku o interpretację.

Wskazywała ona bowiem, że w jej ocenie, kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy są wnioski przedstawione w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. (sygn. akt K 7/13) dotyczącym powstania przychodu z tytułu świadczeń nieodpłatnych, które organ w zakwestionowanej części interpretacji indywidualnej w całkowicie pominął. Sam organ przedstawiając stanowisko Skarżącej stwierdził, że w wyroku tym sformułowano "przesłanki zaliczania świadczeń nieodpłatnych do przychodu pracownika, uznając że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:

* po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (tzn. skorzystał z nich w pełni dobrowolnie);

* po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść;

* po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich pracowników).

Tak sformułowane wnioski przez Trybunał Konstytucyjny oznaczają, że brak spełnienia przynajmniej jednej w przytoczonych wyżej przesłanek, wyklucza możliwość uznania danego świadczenia otrzymanego od pracodawcy za przychód pracownika.".

Sąd pierwszej instancji zasadnie zatem uznał, że w sytuacji powołania się przez Skarżącą na ww. wyrok TK należało się odnieść do argumentacji w nim zawartej, a przywołanej przez Skarżącą. Pojęcie nieodpłatnego świadczenia nie zostało zdefiniowane w ustawie. Trybunał Konstytucyjny w tym właśnie wyroku, podjął się ustalenia, kiedy "inne nieodpłatne świadczenie" spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika może być traktowane jako jego przychód w rozumieniu u.p.d.o.f.

Tymczasem organ interpretacyjny nie odniósł się do argumentacji Skarżącej przyjmując, że sporne wydatki takie świadczenie stanowią i one są powodem powstania obowiązków Skarżącej jako płatnika.

W tym stanie sprawy Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że organ naruszył przepisy art. 14c § 1 i 2 oraz 14h i 121 § 1 o.p. Zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia tych przepisów nie znajdują zatem uzasadnienia.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.

jeszcze 583 słowa

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo