Uzasadnienie
Wyrokiem z 2 września 2025 r., sygn. akt II FSK 1511/22, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 9 września 2022 r. sygn. akt I SA/Op 155/22 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu z dnia 21 lutego 2022 r., w przedmiocie określenie wysokości należności z tytułu niedobranego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych od wpłaconych odsetek i orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej płatnika za 2013 r.
W punkcie 2 sentencji wyroku Sąd zasądził od skarżącej spółki na rzecz organu kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Pismem z 11 grudnia 2025 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego organ złożył wniosek o sprostowanie błędu rachunkowego we wskazanym wyżej wyroku NSA poprzez zastąpienie kwoty 5400 zł, kwotą 8100 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek organu jest zasadny.
Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Ze względu na treść art. 166 p.p.s.a. przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie w przypadku postanowień. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Nie ulega wątpliwości, że wszystkie wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie orzeczenia nie może jednakże prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. O dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (zob. np. postanowienie NSA z: 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04; 26 stycznia 2016 r., II FSK 1229/15; 19 maja 2021 r., I OZ 1213/19). Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania (por. np. postanowienie NSA z 1 czerwca 2010 r., II GZ 109/10). Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność (por. np. postanowienie NSA z 3 września 2013 r., II OZ 665/13). Przy czym zawsze przy ocenie celowości sprostowania każdorazowo sytuacja taka musi podlegać indywidualnej ocenie sądu, po rozważeniu wszystkich okoliczności danej sprawy (zob. postanowienie NSA z 22 lutego 2023 r., sygn. I FZ 312/22).