Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 lutego 2025 r. na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: P.p.s.a.) z urzędu zawiesił postępowanie w sprawie, z uwagi na pytanie prejudycjalne Sądu Rejonowego [...] w P. skierowane do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (sprawa C-521/21).
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania, argumentując, że podstawa zawieszenia wskazana w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. ma charakter fakultatywny i nie jest wystarczająca do dalszego wstrzymywania biegu sprawy. Podniósł, że przyjęty przez skład orzekający sposób procedowania negatywnie wpływa na ekonomikę procesową, a dalsze utrzymywanie stanu zawieszenia prowadzi do nieuzasadnionego przedłużania niepewności prawnej stron postępowania sądowoadministracyjnego. Przedstawił również dotychczasowe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące procedury powołania sędziego lub asesora sądowego w wojewódzkim sądzie administracyjnym.
Skarżący – J. P. poparł wniosek o podjęcie postępowania, podnosząc, że kluczowe znaczenie dla oceny statusu sędziów i asesorów wojewódzkich sądów administracyjnych ma nie tylko indywidualne podejście do orzeczeń przez nich wydawanych, ale też okoliczności ich powołania. Wskazał przy tym na konieczność uwzględnienia odrębności sądownictwa administracyjnego oraz gwarancji jego niezależności. Powołując się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej podkreślił, że sam fakt powoływania sędziów przez prezydenta państwa członkowskiego nie musi sam w sobie rodzić zależności od tego organu ani budzić wątpliwości co do ich bezstronności – o ile po powołaniu nie podlegają oni żadnej presji ani nie otrzymują zaleceń dotyczących wykonywania swoich obowiązków.