Uzasadnienie
1. Zaskarżonym wyrokiem z 18 października 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 570/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej N. w G. (dalej jako "skarżąca", "strona") na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 11 marca 2022 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych i uchylił zaskarżoną interpretację. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, jak i innych wyroków powołanych poniżej, dostępna jest na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl/.
2.1. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem sądu pierwszej instancji, wywiódł skargę kasacyjną, w której działając na podstawie art. 173 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.), zaskarżył ten wyrok w całości. Kwestionowanemu orzeczeniu organ zarzucił:
I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu:
1) art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1888 ze zm., dalej jako "u.p.d.o.p.") przez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu przez WSA w Gdańsku, że w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanie faktycznym wynajmowanie przez wspólnotę mieszkaniową tworzoną przez współwłaścicieli części nieruchomości wspólnej (tj. części powierzchni dachu pod maszt telefonii cyfrowej oraz pomieszczenia technicznego w budynku mieszkalnym) stanowi czynność z zakresu zarządu tą nieruchomością, co oznacza że stanowi ona także gospodarowanie składnikiem majątkowym, który wchodzi w skład zasobu mieszkaniowego zarządzanego przez wspólnotę, a w konsekwencji tego przychód jaki wspólnota uzyskała z tytułu otrzymanej kwoty w związku z zawartą umową najmu stanowi przychód z gospodarki zasobami mieszkaniowymi i tym samym powstały z tego tytułu dochód jako pochodzący z gospodarki zasobami mieszkaniowymi korzysta ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. i tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.d.o.p., podczas, gdy - według organu – prawidłowa wykładnia w/w przepisu prowadzi do wniosku odmiennego, a mianowicie że uzyskany przez wspólnotę z tytułu otrzymanej kwoty w związku z zawartą umową najmu przychód nie stanowi przychodu z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, ponieważ nie jest on wynikiem prowadzonej przez wspólnotę gospodarki tymi zasobami, a powstały z tego tytułu dochód jako pochodzący z innego źródła niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi, bez względu na cel przeznaczenia tego dochodu, nie korzysta ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p., lecz podlega opodatkowaniu w myśl art. 7 ust, 1 u.p.d.o.p.;
2) art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. przez niewłaściwą ocenę co do zastosowania w/w przepisu, poprzez przyjęcie przez WSA w Gdańsku, że przewidziane w w/w przepisie zwolnienie podatkowe ma zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy, podczas gdy – według organu – nie znajdzie ono zastosowania;
II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 151 w zw. z art. 200 i art. 205 § 1 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a., polegające na sporządzeniu przez sąd pierwszej instancji uzasadnienia wyroku, które nie spełnia wymogów formalnych w zakresie wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a co za tym idzie także wskazań prawnych dla organu co do dalszego postępowania, bowiem nie zawiera oceny prawnej sądu dokonanej w odniesieniu stricte do stanu faktycznego tej sprawy, której przedmiotem była ocena dochodu uzyskiwanego z tytułu zawartej umowy najmu części powierzchni dachu pod maszt telefonii cyfrowej oraz pomieszczenia technicznego w budynku mieszkalnym w kontekście podlegania zwolnieniu podatkowemu zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p., odwołując się do poglądów judykatury wyrażonych przez sądy administracyjne w innych sprawach oraz opierając się na błędnej subsumpcji powołanych tez orzeczeń sądowych do stanu faktycznego tej sprawy w zakresie podlegania zwolnieniu podatkowemu w odniesieniu do przychodów wspólnoty mieszkaniowej z tytułu zawartej umowy najmu i uzyskiwanego z tego tytułu dochodu oraz kwalifikacji przedmiotu umowy najmu w kategorii zasobów mieszkaniowych, a w konsekwencji nie pozwala na ustalenie rzeczywistych przesłanek, jakimi sąd kierował się przy wydaniu rozstrzygnięcia, nie pozwalając tym samym na kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku przez sąd wyższej instancji, w sytuacji gdy wydane orzeczenie jest błędne co do istoty, gdyż z powodu braku naruszenia przez organ wskazanych przez sąd przepisów prawa materialnego nie zachodziły podstawy do jego wydania, a mianowicie uchylenia interpretacji indywidualnej i obciążenia z tego tytułu organu kosztami postępowania.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia WSA w Gdańsku, rozpoznanie skargi strony skarżącej i jej oddalenie, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Organ sformułował również wnioski o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie od strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
2.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona skarżąca wniosła o oddalenie wniesionego środka odwoławczego w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz strony kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
2.3. Sprawa został rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2025 r. Pomimo prawidłowego doręczenia zawiadomień o terminie rozprawy, żadna ze stron postępowania nie skorzystała z możliwości przedstawienia swojego stanowiska na rozprawie.
3. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
3.1. Istota sporu w tej sprawie dotyczy wykładni art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p., a w szczególności użytego w nim wyrażenia "gospodarka zasobami mieszkaniowymi". W ocenie skarżącego kasacyjnie organu poprzez gospodarkę zasobami mieszkaniowymi należy rozumieć wyłącznie gospodarkę tymi częściami nieruchomości, które stanowią lokale mieszkalne oraz inne pomieszczenia i urządzenia, które są niezbędne do prawidłowego korzystania z mieszkań w budynku mieszkalnym. Udostępnienie części dachu operatorowi świadczącemu usługi telekomunikacyjne na posadowienie na nim masztu nie stanowi gospodarki zasobami mieszkaniowymi, bowiem działanie to jest związane z działalnością zarobkową tego podmiotu. Zdaniem organu, który powołał się w tym zakresie na orzecznictwo sądów administracyjnych, dach i ściany budynku nie mogą być zaliczone do zasobów mieszkaniowych. Organ wskazuje przy tym, że pojęcie gospodarki zasobami mieszkaniowymi musi być rozumiane ściśle, art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. normuje bowiem zwolnienie podatkowe.