g) Jeżeli przesłuchiwani w 2017 r.: pracownik Skarżącej P.M. i ówczesna Prezes Zarządu A.M. nie pamiętali szczegółów dotyczących 10 transakcji z D., które miały miejsce wyłącznie w maju i czerwcu 2011 r., to nie sposób z tej okoliczności wyciągać wobec Skarżącej negatywnych wniosków.
Należy zauważyć, że współpraca trwała wyłącznie dwa miesiące oraz że miała miejsce ponad 6 lat przed przesłuchaniem ww. osób Okoliczność niepamięci szczegółów transakcji winna być zatem zrozumiała, jeżeli weźmie się pod uwagę, że Skarżąca prężnie działała przez lata w branży i miała bardzo wielu kontrahentów oraz klientów. Nadto należy zauważyć, że A.M. pamiętała określone okoliczności współpracy z D., nawet po tylu latach, co zostało opisane na str. 24/25 decyzji, co winno tylko i wyłącznie potwierdzać, iż rzeczone transakcje faktycznie miały miejsce. Okoliczność współpracy pamiętał również J.R., co również winno potwierdzać rzeczywisty charakter współpracy,
h) Jeżeli transakcje z N. zostały przez NSA ocenione jako rzeczywiste, to również transakcje z D. winny być ocenione jako rzeczywiste, jeżeli weźmie się pod uwagę, że P.B. był powiązany z obiema spółkami, był osobą kontaktową, odpowiedzialną za zamówienia i dostarczenie towaru i jeżeli faktycznie wykonywał pracę na rzecz N., co też wynika z decyzji organu podatkowego wydanej wobec N., to niniejsze w pełni również winno wpływać na jego uwiarygodnienie jako pracownika D.,
i) Nadto Skarżąca nie stwarzała pozorów prowadzonej przez siebie działalności, nawet w części, o czym świadczy prowadzenie przez Skarżącą działalności od 2008 r., w których to latach Skarżąca kupiła bardzo dużą ilość przędzy, przetworzyła ją na określone produkty przy pomocy posiadanych maszyn, bądź też odsprzedała ją z zyskiem.
4. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 151 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 190 w zw. z art. 153 i art. 170 P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122, w zw. z art. 187 § 1, w zw. z art. 191, w zw. z art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c O.p. - poprzez oddalenie skargi oraz wyrażenie w zaskarżonym wyroku stosownego poglądu co do braku przedawnienia zobowiązania podatkowego w sytuacji nieposiadania przez Sąd pierwszej instancji całości akt, tj. nieposiadania oryginału lub kopii akt postępowania karnego skarbowego. Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł zatem, iż organ dopuścił się błędu, nie załączając do akt sprawy akt postępowania karnego skarbowego, co dopiero wówczas pozwoliłoby na dokonanie pełnej oceny odnośnie do instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego skarbowego, a także pozwoliłoby na zbadanie przez WSA, w ramach ewentualnej skargi, zakresu zarzutów i ich treści oraz czynności przedsiębranych od czasu jego wszczęcia przez ostatnie lata. Jeżeli Sąd administracyjny, zgodnie z uchwałą NSA z dnia 24 maja 2021 r. sygn. I FPS 1/21, ma kontrolować instrumentalność wszczęcia postępowania karnego skarbowego, to należy zaznaczyć, iż może to uczynić dopiero wówczas, gdy będzie dysponował pełną kopią akt postępowania karnego skarbowego. Brak zgromadzenia tych akt na etapie postępowania podatkowego wskazuje co najmniej na przedwczesność wydanej decyzji, a tym samym na przedwczesność oddalenia skargi. Brak tych akt wskazuje również, iż sam organ podatkowy nie weryfikował instrumentalnego wszczęcia postępowania karnego skarbowego, a nie można wykluczyć, iż gdyby organ dysponował kopią całości akt postępowania to uchyliłby decyzję I instancji i umorzył postępowanie z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego.
Należy zauważyć również, że wcześniej zarzut ten nie był podnoszony przed NSA. NSA nie wypowiedział się co do tego zarzutu, a zatem jeżeli Sąd pierwszej instancji uznał, że związanie wyrokiem NSA powoduje, że musiał rozpoznać ten zarzut tak, iż doszło do oddalenia skargi, winno prowadzić do konstatacji, że Sąd pierwszej instancji w sposób błędny dokonał interpretacji wyroku NSA z dnia 3 listopada 2022 r., II FSK 485/20.
5. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 151 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 190 w zw. z art. 153 i art. 170 P.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 124, art. 129, art. 180 § 1 i § 2, art. 181, art. 187 § 1 - § 3, art. 188, art. 189 § 1 - 3, art. 191, art. 192, art. 193, art. 199a O.p. - poprzez:
a) niedostrzeżenie, iż organ błędnie i w sposób nieuzasadniony uznał, iż zakwestionowane przez organ faktury VAT wystawione przez D., które zostały przez Skarżącą zaliczone w koszty uzyskania przychodów, nie dokumentowały rzeczywistych transakcji, podczas gdy:
- D. posiadała wymagane przez prawo: rejestrację w KRS, NIP oraz VAT, a żaden z rejestrujących go podmiotów nie ujawnił, na datę transakcji, żadnych nieprawidłowości w jego działaniu, co wskazuje, iż również Skarżąca nie miała możliwości dostrzeżenia jakichkolwiek nieprawidłowości - jeżeli teraz organ podatkowy na takowe wskazuje;
- organy skarbowe zaniechały przeprowadzenia należytej kontroli D. i tolerowały - jeśli było tak jak twierdzi organ - jego działania, przez co naraziły na ryzyko współdziałania z nierzetelnym kontrahentem innych podatników, w tym Skarżącą,
- doszło do zawarcia umowy o charakterze rzeczywistym polegającej na przeniesieniu własności przędzy wskutek jej sprzedaży przez D. do Skarżącej, za którą Skarżąca zapłaciła i co zostało udokumentowane fakturami VAT;
- organ nie kwestionuje w zaskarżonej decyzji, iż w danym roku podatkowym Skarżąca nabyła oznaczoną ilość przędzy, obejmującą także przędzę wynikającą z zakwestionowanych przez organ transakcji, którą następnie bądź odsprzedała, bądź przetworzyła na posiadanych maszynach;
- Skarżąca zidentyfikowała i wskazała powiązane z kwestionowanymi przez organ kosztami faktury przychodowe, związane ze zbyciem przędzy lub też produktów z niej wytworzonych;
b) niedostrzeżenie, iż organ - z naruszeniem zasady bezpośredniości – oparł decyzję na ustaleniach innych organów w postępowaniach, w których podatnik nie miał możliwości uczestniczenia z jednoczesnym utajnieniem przed podatnikiem tego materiału dowodowego,
c) niedostrzeżenie, iż organ nie dokonał bezpośredniego przesłuchania w charakterze świadków osób, na zeznania których organ powołuje się i przedłożenie wiarygodności dowodów z innych postępowań ponad dowody przeprowadzone bezpośrednio w ramach niniejszego postępowania w postaci przesłuchania świadków J.R., P.M., jak i w sytuacji, w której przesłuchanie określonych i wnioskowanych przez Stronę świadków było istotne z uwagi na nieprzesłuchanie ich na dane okoliczności w innych postępowaniach,
d) niedostrzeżenie, iż organ nie dokonał wszechstronnego zebrania materiału dowodowego w szczególności w zakresie, w jakim organ kwestionuje twierdzenia podatnika i zeznania powołanych przez niego świadków na podstawie niezweryfikowanych wycinków materiałów innych postępowań bez bezpośredniego przeprowadzenia tych dowodów;
e) niedostrzeżenie, iż organ dowolnie ustalił, iż:
- towar miał pochodzić z innego źródła niż od D.;
- transakcje pomiędzy stronami miały charakter nierzeczywisty, mimo iż spełniały wszystkie wymogi uznania ich za skutecznie zawarte i zrealizowane;
f) niedostrzeżenie, iż organ błędnie obciążył podatnika konsekwencjami zaniechań organów państwa, które - jak twierdzi organ - dopuszczały do funkcjonowania i bez wymaganej kontroli rejestrowały w ramach procedury rejestracji KRS, rejestracji NIP, rejestracji VAT podmioty o cechach przypisanym im przez organ podatkowy pomimo, iż to na organach skarbowych ciążył prawny obowiązek ich kontroli, a pomimo tego:
- organy nie weryfikowały, kto fizycznie składał rejestrację podatników w podatku VAT,
- organy nie legitymowały osób składających w imieniu podatnika wniosku o rejestrację w podatku VAT;
- organy nie weryfikowały składanych przez niniejszych podatników deklaracji podatkowych, w tym nie legitymowały osób, które składały je do urzędu,
- nie dokonały kontroli podatnika w jego siedzibie,
- nie miały żadnego kontaktu z osobą umocowaną w rejestrach do reprezentowania podatnika;
- nie weryfikowały istnienia zgłaszanych podatników
6. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 151 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 190 w zw. z art. 153 i art. 170 P.p.s.a. w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 188 w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez niedostrzeżenie, iż organ dokonał bezzasadnego oddalenia wniosków dowodowych Skarżącej, tj.:
a) niedostrzeżenie, że organ błędnie nie dopuścił i nie przeprowadził dowodu z przesłuchania świadków: D.I., P.K., J.L., na których zeznania, z naruszeniem zasady bezpośredniości, powołuje się organ - poprzez załączenie ich protokołów przesłuchań z innych postępowań, w których Skarżąca nie miała możliwości uczestniczyć, ani zadawać pytań – na okoliczność charakteru działalności D. co do wykonywania przez D. rzeczywistej działalności gospodarczej lub przynajmniej stwarzania takich pozorów wskutek działalności i ich współpracy z P.B., rzeczywistego charakteru transakcji dokonanych przez Skarżącą z P.B. działającym w imieniu i na rzecz D. Ponadto, na okoliczność aktywnego działania D.I. w prowadzeniu spraw spółki D., udzielanych przez niego pełnomocnictw lub upoważnień do działania w imieniu spółki na rzecz P.B., formy współpracy Spółki z P.B., zakupów towarów i podmiotów, w których takie zakupy były dokonywane, ich odsprzedaży dla innych podmiotów - w tym Skarżącej, zawierania transakcji handlowych w imieniu D., charakteru działalności D., jej zysków, rzeczywistego przebiegu transakcji i jej rynkowego charakteru, w sytuacji gdy:
- spółka dokonywała zakupów towarów od zagranicznej spółki I. - Zarząd udzielał pełnomocnictw innym osobom do działania.
b) Niedostrzeżenie, że organ błędnie nie dopuścił i nie przeprowadził dowodu z dokumentów związanych z procedurą nadania ww. podmiotom numeru NIP, tj.: wniosku o nadanie NIP wraz z decyzją o nadaniu NIP, informacji, wraz z kopiami dokumentów, kto fizycznie złożył do urzędu wniosek o nadanie numeru NIP i kto odebrał tą decyzję; pisemnej informacji, czy urząd legitymował osobę składającą w imieniu podatnika wniosek o nadanie numeru NIP/odbierającą decyzję; pisemnej informacji, czy w ramach procedury nadania numeru NIP organ podatkowy dokonał kontroli podatnika w jego siedzibie lub w ramach bezpośredniego kontaktu w urzędzie lub kontaktował się z osobą umocowaną w rejestrach do reprezentowania podatnika - jeżeli tak, to wnoszę o załączenie wszystkich protokołów z tych czynności wraz z określeniem z kim organ kontaktował się;
na okoliczność wskazania poziomu standardów wyznaczanych ówcześnie przez organy podatkowe w zakresie stopnia i charakteru weryfikacji zgłaszających się do rejestracji podatników, należytej staranności organu podatkowego,
c) Niedostrzeżenie, że organ błędnie nie dopuścił i nie przeprowadził dowodu z dokumentów związanych z rejestracją podatnika w podatku VAT, tj. wniosku o rejestrację podatnika w podatku VAT; informacji wraz z kopiami dokumentów kto fizycznie złożył do urzędu wniosek o rejestrację podatnika w podatku VAT, pisemnej informacji, czy organ legitymował osobę składającą w imieniu podatnika wniosek o rejestrację w podatku VAT; pisemnej informacji, czy w ramach procedury rejestracji podatnika w podatku VAT organ podatkowy dokonał kontroli podatnika w jego siedzibie lub w ramach bezpośredniego kontaktu w urzędzie lub w jakikolwiek inny sposób kontaktował się z osobą umocowaną w rejestrach do reprezentowania podatnika - jeżeli tak, to wnoszę o załączenie wszystkich protokołów z tych czynności wraz z określeniem z kim organ kontaktował się;
na okoliczność wskazania poziomu standardów wyznaczanych ówcześnie przez organy podatkowe w zakresie stopnia i charakteru weryfikacji zgłaszających się do rejestracji podatników, należytej staranności organu podatkowego.
d) Niedostrzeżenie, że organ błędnie nie dopuścił i nie przeprowadził dowodu z dokumentów związanych z okresowymi obowiązkami ww. podmiotów o charakterze publicznoprawnym, tj.: kopii deklaracji podatkowych składanych przez D. za okres do 31 grudnia 2011 r. wraz z informacją, kto fizycznie składał te deklaracje, czy
urząd sprawdzał, kto je fizycznie sporządzał i składał do urzędu, kopii sprawozdań finansowych składanych przez podatnika za okres do dnia 31 grudnia 2011 r. wraz z informacją, kto fizycznie składał te deklaracje, czy urząd sprawdzał, kto je fizycznie sporządzał i składał do urzędu, kopii wszystkich protokołów z kontroli podatnika jakie miały u niego miejsce w okresie do dnia 31 grudnia 2011 r. na okoliczność rzeczywistego charakteru transakcji podatnika zakwestionowanych przez organ, oraz dokonanej przez organy podatkowe weryfikacji istnienia i rzeczywistej działalności ww. podatników poprzez badanie ich rejestracji, nadania im stosownego NIP, oraz oceny weryfikacji rzetelności złożonych dokumentów oraz wydania w niniejszym przedmiocie stosownych orzeczeń, a także wyznaczenia przez organ podatkowy standardów należytej staranności w zakresie weryfikowania prawidłowości działania podatników i rzeczywistego charakteru prowadzonej przez nich działalności, jak i zbadania, czy za ww. podmioty mogły działać osoby trzecie poprzez zbadanie podpisów na wszystkich powyżej wskazanych dokumentach.
Niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie ww. dowodów organ uzasadnił okolicznością, iż w jego ocenie przez niniejszy wniosek dowodowy Skarżąca dąży do "spóźnionej" weryfikacji D. Należy jednak zaznaczyć, że przedmiotowy wniosek dowodowy zmierzał do wykazania poziomu standardów wyznaczanych ówcześnie przez organy podatkowe w zakresie stopnia i charakteru weryfikacji zgłaszających się do rejestracji podatników oraz należytej staranności organu podatkowego w tym zakresie, jak i możliwości pozyskania przez organ świadomości co do jakiś nieprawidłowości mających miejsce w D.;
e) niedostrzeżenie, że organ dla ustalenia precyzyjnego stanu faktycznego winien był wystąpić do I. (kontrahenta D.) o przesłanie kopii dokumentów: kopii faktur VAT, kopii umów, zamówień lub innej korespondencji, kopii WZ lub innych dokumentów wydania towaru, kopii pełnomocnictw, kopii dowodów potwierdzających wykonanie przelewów/zapłaty za towar, dokumentów CMR na okoliczność rzeczywistego prowadzenia przez D. działalności gospodarczej, zakupu i istnienia towaru umocowania do działania w imieniu spółki określonych osób fizycznych (wniosek dowodowy z dn. 20 marca 2019 r.).
W tym zakresie organ uznał, że czynność ta byłaby bezprzedmiotowa, pomimo iż mogłaby wykazać, kto rzeczywiście działał w imieniu D. oraz iż podmiot ten prowadził rzeczywistą działalność gospodarczą. A tym samym - niedostrzeżenie, że brak wystąpienia o te dokumenty czyni przeprowadzone postępowanie dowodowe niepełnym. A to czyni twierdzenia organu dowolnymi.
f) niedostrzeżenie, że organ błędnie nie dopuścił i nie przeprowadził dowodu z zeznań świadka – D.Z. - byłego Prezesa Zarządu D., na okoliczność wiedzy świadka o znajomości D.I. z P.B. lub wiedzy o współpracownikach lub kontrahentach spółki (wniosek dowodowy z dn. 20 marca 2019 r.);
g) niedostrzeżenie, że organ błędnie nie załączył do akt sprawy dokumentów okazywanych świadkowi P.K. w trakcie przesłuchania w dniu 19 stycznia 2015 r. w Urzędzie Skarbowym załączonych do akt sprawy na okoliczność rzeczywistego zakupu odbioru i sprzedaży towarów przez D. - o co wnosiła spółka w piśmie z dn. 20 marca 2019 r., które to wszystkie powyżej opisane braki dowodowe czynią wnioski organu dowolnymi, albowiem dopiero pełne przeprowadzenie postępowania podatkowego, umożliwienie stronie uczestniczenia w postępowaniu podatkowym w pełnym zakresie, może czynić postępowanie dowodowe kompletnym, a tym samym decyzję wydaną na podstawie takiego materiału dowodowego pozbawioną wad. Z uwagi na podniesione braki, wydaną zaskarżoną decyzję uznać należy co najmniej za przedwczesną. Tego jednakże błędnie nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji.
W skardze kasacyjnej zawarto wnioski o zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez uchylenie go w całości oraz uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 15 marca 2023 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. oraz decyzji ją poprzedzającej i umorzenie postępowania w całości, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 września 2023 r., I SA/Łd 365/23 oraz uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 15 marca 2023 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. oraz decyzji ją poprzedzającej i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 września 2023 r., I SA/Łd 365/23 i przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania, w każdym przypadku o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W terminowo wniesionej odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.
7. Sąd pierwszej instancji orzekając odwołał się do wyroku NSA z dnia 3 listopada 2022 r., II FSK 485/20. NSA uchylając wyrok Sądu pierwszej instancji oraz decyzję organu odwoławczego wskazał w uzasadnieniu, że:
- doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Zawiadomienie o tej okoliczności zostało prawidłowo doręczone w grudniu 2016 r. Spółce jako podatnikowi. Skarżąca miała pełnomocnika, ale pełnomocnictwo nakazywało uwzględnić pełnomocnika podczas kontroli podatkowych i skarbowych, był on również umocowany do podpisywania upoważnień i protokołów; składania i podpisywania deklaracji podatkowych, uczestniczenia w postępowaniu podatkowym. Tymczasem w tym okresie wobec Spółki nie toczyło się żadne postępowanie podatkowe albo kontrola podatkowa. Zatem prawidłowo w tych okolicznościach korespondencję dostarczono samej Spółce- ustanowiony pełnomocnik nie był upoważniony do odebrania takiej korespondencji;
- okoliczność, że w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 70c O.p. wymieniono jako zakwestionowane tylko faktury wystawione przez N., a nie wspomniano o fakturach wystawionych przez D. nie jest istotna - na wysokość dochodu mają wpływ koszty. Przy obliczaniu dochodu uwzględnia się sumę przychodów z danego roku i sumę kosztów uzyskania przychodów z danego roku. Nie oblicza się odrębnie dochodu jako różnicy konkretnego przychodu i przypisanego do jego uzyskania kosztu uzyskania przychodu;
- postępowanie nie zostało wszczęte wyłącznie dla pozoru w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia bowiem sporne zobowiązanie podatkowe przedawniłoby się z dniem 31 grudnia 2017 r. Wszczęcie postępowania karnego skarbowego nastąpiło 11 marca 2016 r., a zatem na ponad rok przed przedawnieniem zobowiązania podatkowego. Jeszcze przed rozpoczęciem kontroli podatkowej prezesowi Spółki postawiono zarzuty w postępowaniu karnym skarbowym, mające związek ze spornym zobowiązaniem (w grudniu 2016 r.). To właśnie informacje z prokuratury spowodowały wszczęcie kontroli podatkowej wobec Spółki;
- nie naruszono prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu bowiem dopuszczalne jest oparcie rozstrzygnięcia o dowody zebrane w innych postępowaniach, jeżeli strona przed wydaniem decyzji mogła się z tymi dowodami zapoznać,
- faktury związane z N. nie dokumentowały rzeczywistych transakcji, bowiem K.N. faktycznie działalności nie prowadził - nie mógł zatem sprzedać Skarżącej wskazanego w tych fakturach towaru,
- NSA zwrócił uwagę, że organ nie negował, że Spółka dysponowała towarem, wymienionym w fakturach. Jednak Skarżąca miała kontakt wyłącznie z P.B., a nie K.N. Skarżąca nie sprawdziła, czy rzeczywiście P.B. był upoważniony do działania w imieniu K.N. i czy sprzedawcą dostarczonego przez niego towaru był K.N. Jednakże umocowanie P.B. do działania w imieniu K.N. potwierdził sam K.N. i w postępowaniu podatkowym, w którym był on stroną, faktu tego nie kwestionowano. Zapłata za towar wskazany w wystawionych i, jak zeznał K.N., podpisanych przez niego fakturach, nastąpiła częściowo na jego firmowy rachunek bankowy, co potwierdza wiarygodność zeznań K.N. w tym zakresie. Wprawdzie K.N. nie dysponował dowodami zakupu towaru, sprzedanego następnie Skarżącej, jednakże nie stanowiło to przeszkody do uznania w postępowaniu dotyczącym tego podatnika, że do sprzedaży doszło i powstał z tego tytułu przychód w znaczeniu podatkowym. Źródło, z jakiego pochodził sprzedany przez K.N. towar nie było przy tym istotne dla oceny prawidłowości zaliczenia przez Skarżącą do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup towaru od K.N., skoro nie było kwestionowane, że Skarżąca przędzę tę otrzymała, a dostarczył ją działający w imieniu K.N. P.B.
NSA w swoim wyroku zwrócił uwagę, że te same dowody doprowadziły organy w postępowaniu podatkowym dotyczącym zobowiązania podatkowego Spółki do wniosku przeciwnego - uznały, że faktury wystawione przez K.N. nie dokumentują rzeczywistej transakcji. Organ nie wyjaśnił, dlaczego ten sam materiał dowodowy ocenił odmiennie w zależności od tego, czy ustalane są fakty dotyczące sprzedawcy (gdzie uznanie faktur za dokumentujące rzeczywistą sprzedaż pozwala na podwyższenie zobowiązania podatkowego), czy fakty dotyczące nabywcy (gdzie uznanie tych samych faktur za "puste" pozwala także na zwiększenie zobowiązania podatkowego). Jeżeli organ podatkowy uznał, że K.N. uzyskał przychód wynikający z zakwestionowanych u Skarżącej faktur w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to nie może następnie uznać, że faktury te nie dokumentowały rzeczywistej sprzedaży na rzecz Skarżącej i nie stanowiły dowodu na koszty uzyskania przychodu - jest to sprzeczne z zasadami logiki.
Po drugie - zarzuty naruszenia prawa materialnego w skardze kasacyjnej zostały wadliwe zbudowane. Zgodnie z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. - skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.
Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie naruszonych przez Sąd przepisów, tego na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie, a w przypadku naruszenia przepisów postępowania - wskazanie wpływu tego naruszenia na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna wskazuje, że wydatki na nabycie towarów następnie odsprzedanych przez Skarżącą, powinny być zakwalifikowane jako koszty uzyskania przychodu, w sytuacji gdy zarzut oparty na naruszeniu prawa materialnego wymaga wykazania albo błędnej wykładni zastosowanych przepisów, albo niewłaściwego ich zastosowania. Tak opisany zarzut uniemożliwia odniesienie się do niego.
Podobnie zarzut opisany w kolejnych podpunktach skargi kasacyjnej.
Art. 141 § 1 P.p.s.a. może być samodzielnym zarzutem skargi kasacyjnej, ale musi odpowiadać wymogom wskazany w tym przepisie. Skarga kasacyjna nie wykazuje, jakich uchybień w sporządzeniu uzasadnienia wyroku dopuścił się Sąd pierwszej instancji.
NSA w powoływanym wyżej wyroku przesądził kwestię przedawnienia.
Rolą WSA było zbadanie, czy organy wypełniły zalecenia NSA. NSA zalecił wyjaśnienie jak to się stało, że ten sam materiał dowodowy oceniono odmiennie w zależności od tego, czy ustalane są fakty dotyczące sprzedawcy, czy nabywcy. Jeżeli organ podatkowy uznał, że K.N. uzyskał przychód wynikający z zakwestionowanych u Skarżącej faktur w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to nie może następnie uznać, że faktury te nie dokumentowały rzeczywistej sprzedaży na rzecz Skarżącej i nie stanowiły dowodu na koszty uzyskania przychodu - jest to sprzeczne z zasadami logiki.
W tej mierze Sąd ponownie badający sprawę wskazał, że organ odwoławczy uwzględnił oceny wyprowadzone przez NSA i w pełni wywiązał się ze sformułowanych wytycznych. W następstwie zaskarżoną decyzją z dnia 15 marca 2023r. uchylił decyzję organu I instancji i określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. w wysokości 92.903,00 zł. Prawidłowo, na skutek wnikliwej analizy zebranego dotychczas materiału dowodowego w kontekście wyrażonej w sprawie przez NSA oceny prawnej, organ stwierdził, że wydatki w kwocie (netto) 548.383,21 zł wynikające z ww. 13 faktur VAT wystawionych przez firmę N. na rzecz Skarżącej, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów.
Skoro organ zastosował się do zaleceń NSA to prawidłowo WSA nie miał zastrzeżeń do ustaleń poczynionych przez organ i uznał, że organ sprostał obowiązkowi narzuconemu mu przez sąd kasacyjny.
8. Skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2, art. 209 P.p.s.a.