Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 17 listopada 2022 r., I SA/Sz 521/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę A. K. (zwanego dalej: Skarżącym) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 8 lipca 2022 r. w przedmiocie ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2022 r.
2. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że Skarżący wskazał we wniosku, że wykonuje pracę najemną na pokładzie statków eksploatowanych w komunikacji międzynarodowej przez przedsiębiorstwo z faktycznym zarządem w Norwegii. Statek, na którym pracuje, jest sklasyfikowany jako other cargo ship - inny statek towarowy niż tankowiec, gazowiec, chemikaliowiec, masowiec. Przewozi sprzęt, wyposażenie i ludzi między różnymi portami poza wodami terytorialnymi Norwegii. Skarżący przedłożył organowi umowę o pracę, certyfikat statku, tłumaczenie oświadczenia kapitana statku z dnia 26 stycznia 2022 r., wydruki zdjęć, które obrazują rodzaj przewożonego załadunku.
Według organu statek w niniejszej sprawie jest statkiem typu offshore support vessel, tj. morskim statkiem pomocniczym (źródło: ww. vesselfinder.com). W świetle dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/42/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu rzeczy i osób drogą morską - nie jest on eksploatowany w transporcie międzynarodowym.
Według organu Skarżący nie spełnił przesłanki wykonywania pracy na statku, który eksploatowany jest w transporcie międzynarodowym, gdyż przemieszczanie się statku związane jest z prowadzonymi pracami pomocniczym.
W skardze Skarżący zarzucił naruszenie m.in. art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 22 § 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm. – zwanej dalej: O.p.).
3. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę wskazał, że w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem na podstawie art. 22 § 2a O.p. nie przeprowadza się pełnego postępowania dowodowego. Prawidłowo organ uznał, że należy zbadać, czy – w świetle postanowień Konwencji - Skarżący uprawdopodobnił, że:
1) wykonuje pracę najemną na statku morskim,
2) statek ten eksploatowany jest w transporcie międzynarodowym,
3) podmiotem eksploatującym statek jest przedsiębiorstwo norweskie.
Sąd podzielił stanowisko organu, że wskazany w niniejszej sprawie statek nie wykonuje transportu międzynarodowego, bowiem służy do wykonywania różnych operacji niezbędnych dla pływających platform wiertniczych, a także zacumowanych lub stałych platform produkcyjnych, a jego przemieszczanie się związane jest z koniecznością dotarcia do miejsca wykonywania prac. Prawidłowo organ uznał, że źródłem przychodów ww. statku nie jest transport morski.
Zdaniem Sądu organy podjęły niezbędne działania w celu ustalenia stanu sprawy.
4. Powyższy wyrok Skarżący zaskarżył w całości skargą kasacyjną, zarzucając: - naruszenie prawa materialnego, tj.:
1) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – dalej: P.p.s.a.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 19 ust. 1 i 2 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w zw. z art. 2 i w zw. z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z art. 91 Konstytucji, tj. naruszenie zasad praworządności, prawa człowieka i demokracji oraz równości obywateli Unii Europejskiej wobec prawa oraz ochrony praw człowieka jako zasad ogólnych prawa europejskiego, które stanową główny fundament systemu prawa europejskiego poprzez dyskryminację osób fizycznych wykonujących pracę najemną na pokładzie statku poprzez rozróżnianie ich sytuacji prawnej wyłącznie ze względu na typ statku/jednostki pływającej wyłącznie w oparciu o bezpodstawną urzędniczą interpretację wykreowaną bez wyraźnej podstawy prawnej i wbrew oficjalnej definicji transportu międzynarodowego wynikającej z obowiązującej Polskę umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z Norwegią, tworząc tak zwaną pułapkę interpretacyjną, która wynika z pułapki normatywnej,
2) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 19 TUE w związku z art. 6 w związku z art. 13 i art. 14 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 2 TUE oraz art. 91 Konstytucji RP poprzez naruszenie przez organy w trakcie trwania postępowania prawa podatnika do rzetelnego postępowania, prawa do obrony swoich racji, prawa do postępowania w rozsądnym terminie oraz prawa do uzyskania uzasadnionej decyzji, z której w sposób jasny i logiczny wynikają motywy działania decydenta, przejawiające się między innymi w niejednolitości orzecznictwa i praktyki administracyjnej (tworzenia prawa urzędniczego), które prowadzą do naruszenia prawa do rzetelnego postępowania, które ma gwarantować każdemu obywatelowi Unii zakaz dyskryminacji,
3) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w zw. z art. 2 TUE oraz art. 91 Konstytucji RP poprzez różnicowanie przez organy podatkowe praw i obowiązków oraz sytuacji podatkowej marynarzy (obywateli UE) wykonujących pracę na statku przeznaczonych ściśle do przewozu towarów lub pasażerów, z sytuacją marynarzy wykonujących pracę na innych rodzajach statku (definiowanych jako other cargo ship) całkowicie zdatnych do żeglugi międzynarodowej, a których to zadania polegają stricte na wykonywaniu działalności wspomagającej transport morski, która w oparciu o definicje międzynarodowego zwyczaju oraz międzynarodowych Konwencji stanowi transport międzynarodowy, przez co narusza ogólne zasady Unii Europejskiej oraz narusza prawa człowieka i podstawowe jego wolności,