a) przed rozpoczęciem roku obrotowego informacji, według ustalonego wzoru, o podatnikach podatku dochodowego od osób fizycznych, posiadających, bezpośrednio lub za pośrednictwem podmiotów niebędących podatnikami podatku dochodowego, prawa do udziału w zysku tej spółki, o którym mowa odpowiednio w art. 5 ust. 1 albo o którym mowa w art. 8 ust 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1426, z późn. zm.), lub
b) aktualizacji informacji, o której mowa w lit. a w terminie 14 dni, licząc od dnia zaistnienia zmian w składzie podatników,
- do naczelnika urzędu skarbowego właściwego ze względu na siedzibę spółki jawnej oraz naczelnika urzędu skarbowego właściwego dla każdego podatnika osiągającego dochody z takiej spółki.
Zdaniem Skarżącej przepis ten może być rozumiany co najmniej na dwa różne sposoby prowadzące do odmiennych wniosków. Z jednej strony z brzmienia przepisu wynika, że wszystkie spółki jawne, w których wspólnikiem jest inny podmiot niż osoba fizyczna, automatycznie staną się od 2021 r. podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych, a spółki jawne, w których występują wspólnicy - tylko osoby fizyczne nie staną się podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych, jeśli w terminie złożą informację do urzędu skarbowego. W drugim wariancie interpretacyjnym spółki jawne, w których wspólnikami są wyłącznie osoby fizyczne nigdy nie stałyby się podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych, a inne spółki, w których nie występują wyłącznie osoby fizyczne, mogłyby stać się takim podatnikiem w sytuacji niezłożenia urzędowi skarbowemu informacji o ich wspólnikach.
Zdaniem NSA nowelizacja przepisów poprzez nadanie statusu podatnika podatku dochodowego od osób prawnych nie obejmowała wszystkich spółek jawnych, w składzie których jako wspólnicy występują obok osób fizycznych inne podmioty, a jedynie tym z nich, które nie wykonają objętego nimi obowiązku informacyjnego.
W ocenie Skarżącego, brak jest przepisów, które uniemożliwiałyby rezygnację spółce jawnej, w skład której wchodzi spółka z o.o. z rozliczenia podatkiem dochodowym od osób fizycznych w przypadku wypełnienia obowiązków wskazanych w art. 1 ust. 3 pkt 1a, tj. składając informację przed rozpoczęciem kolejnego roku obrotowego lub w terminie 14 dni od zmiany składu wspólników. Spółka jawna powinna mieć możliwość powrotu do transparentności podatkowej, a art. 1 ust. 5 u.p.d.o.p. reguluje wyłącznie kwestię statusu podatkowego spółki kończącej swój byt przed zakończeniem jej normalnego roku obrotowego. Zdaniem NSA wniosek ten można rozpatrywać jedynie przez pryzmat postulatu de lege ferenda.
Zgodnie z przywołanym art. 1 ust. 5 u.p.d.o.p., spółka jawna posiada status podatnika odpowiednio od pierwszego dnia roku obrotowego, o którym mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1a lit. a, albo od dnia zaistnienia zmian w składzie podatników, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1a lit. b, do dnia likwidacji spółki lub wykreślenia z właściwego rejestru.
Treść powołanego przepisu przesądza o prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji. Zaznaczyć przy tym należy, że przepis powyższy nie został objęty zarzutem skargi kasacyjnej.
W stanie faktycznym sprawy skarżąca do dnia 31 stycznia 2021 r. nie złożyła pierwszej informacji, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1a lit. a) u.p.d.o.p., wskutek czego Spółka jawna stała się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę kasacyjną brak jest przepisu wskazującego, że po złożeniu aktualizacji informacji, o której mowa z art. 1 ust. 3 pkt 1a lit. b) u.p.d.o.p., spółka jawna, która stała się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, może z powrotem stać się spółką transparentną podatkowo. Przeciwnie, jak zasadnie stwierdził Sąd pierwszej instancji, art. 1 ust. 5 u.p.d.o.p. wyraźnie wskazuje, że spółka jawna, która stała się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych pozostaje już nim do dnia likwidacji spółki lub wykreślenia z właściwego rejestru.
Tym samym zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 1 ust. 3 pkt 1a u.d.o.p. okazał się bezzasadny.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.