Uzasadnienie
Zaskarżonym kasacyjnie wyrokiem z 30 grudnia 2025 r. sygn. akt I SA/Go 352/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uwzględnił skargę A spółka z o.o. w B (dalej zwana: spółka, podatnik lub skarżąca) i uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2 września 2025 r. nr 0114-KDIP2-1.4010.362.2025.1.PK w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.
Z akt sprawy przedłożonych Sądowi wynika, że spółka we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego przedstawiła stan faktyczny/ zdarzenie przyszłe podając, że jest spółką nieruchomościową
w rozumieniu art. 4a pkt 35 lit. b) ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. – dalej zwana: u.p.d.o.p.), podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, a jej rok podatkowy trwa od 1 lipca do 30 czerwca. Dalej spółka wskazała, że należy do [...] grupy kapitałowej będącej [...] inwestorem oraz operatorem na rynku nieruchomości, a głównym przedmiotem jej działalności jest wynajem i zarządzanie nieruchomościami, w szczególności wynajem długoterminowy powierzchni [...] i [...] oraz powierzchni wspólnych i nośników reklamowych w [....], którego jest właścicielem. Nieruchomość ta została nabyta przez wnioskodawcę w 2017 r., wprowadzona do podatkowej ewidencji środków trwałych i sklasyfikowana w grupie 1 Klasyfikacji Środków Trwałych, w bilansie ujęta jako "nieruchomość inwestycyjna" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.) i wyceniona według wartości godziwej. Nieruchomość nie jest traktowana przez spółkę jako środek trwały w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy o rachunkowości, tj. spółka nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych w rozumieniu ustawy o rachunkowości. Natomiast dla celów podatkowych nieruchomość jest traktowana przez spółkę jako środek trwały, zgodnie z art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p. Podatnik ma jednak wątpliwość co do podatkowego rozliczania odpisów amortyzacyjnych jako kosztów uzyskania przychodów. W związku z tym zadał pytanie: czy w świetle art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p., w brzmieniu obowiązującym
od 1 stycznia 2022 r., jest uprawniony do kontynuacji zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m u.p.d.o.p. od wartości początkowej nieruchomości w sytuacji, w której nieruchomość dla celów rachunkowych nie stanowi środka trwałego podlegającego odpisom amortyzacyjnym?
Zdaniem wnioskodawcy odpowiedź na to pytanie powinna być twierdząca.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w wydanej interpretacji uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Odwołując się do treści art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. wskazał, że co do zasady istnieje możliwość uznania za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, jeżeli odpisy dokonywane są zgodnie
z zasadami wynikającymi z tej ustawy oraz nie podlegają wyłączeniu z kosztów na podstawie art. 16 ust. 1. W przypadku zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów przez spółki nieruchomościowe, do których zalicza się skarżąca, podatkowe odpisy amortyzacyjne ujmowane w kosztach nie mogą być wyższe od odpisów dokonywanych na podstawie przepisów o rachunkowości. Przywołując fragmenty uzasadnienia do ustawy, która wprowadziła art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. w znowelizowanym brzmieniu (rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy
o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw - druk sejmowy 1532) organ wskazał,
że skoro spółka nie dokonuje na podstawie przepisów o rachunkowości odpisów amortyzacyjnych (umorzeniowych) od posiadanej nieruchomości (nieruchomość sklasyfikowana w grupie 1 KŚT), to nie będzie uprawniona do rozpoznania podatkowych kosztów uzyskania przychodów z tytułu dokonywanych na podstawie u.p.d.o.p. odpisów amortyzacyjnych. Innymi słowy, skoro skarżąca nie dokonuje amortyzacji składnika majątkowego na podstawie przepisów o rachunkowości i tym samym wartość odpisu amortyzacyjnego (umorzeniowego) z tego tytułu wynosi "0", to nie jest uprawniona do rozpoznania odpisów amortyzacyjnych od środka trwałego zaliczonego do grupy 1 Klasyfikacji i odnoszenia ich do kosztów uzyskania przychodów na podstawie znowelizowanego art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. Organ dodał,
że ewentualne wątpliwości co do zgodności z Konstytucją znowelizowanego art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. nie mogą być badane w toku postępowania interpretacyjnego.
Na wydaną interpretację strona wniosła skargę, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił. Sąd ten uznał za prawidłowe stanowisko prezentowane przez podatnika. Odwołując się do treści art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. w brzmieniu
od 1 stycznia 2022 r. (nadanym art. 2 pkt 28 lit. lit. k ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2021 r.
poz. 2105 – dalej zwana: ustawa nowelizująca) Sąd wskazał, że kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające
w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki. Wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że skoro od będących w posiadaniu spółki nieruchomości nie dokonuje ona odpisów amortyzacyjnych w rozumieniu przepisów o rachunkowości, które obciążałyby wynik finansowy jednostki, ponieważ traktuje je jako nieruchomości inwestycyjne w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy o rachunkowości wyceniane według wartości godziwej, to ograniczenie z art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. nie może w ogóle znajdować zastosowania. Przyjęcie wykładni przeciwnej w nieuprawniony sposób pozbawiałoby spółki nieruchomościowe możliwości rozpoznania odpisów amortyzacyjnych jako kosztów uzyskania przychodów. Zdaniem Sądu I instancji ograniczenie wysokości tego rodzaju odpisów podatkowych powinno być interpretowane ściśle, ponieważ modyfikuje ono ogólną zasadę uznawania przez ustawodawcę odpisów amortyzacyjnych za koszty uzyskania przychodów. Gdyby zamiarem ustawodawcy było wyłączenie możliwości uwzględnienia w kosztach odpisów amortyzacyjnych dokonywanych dla celów podatkowych w sytuacji braku dokonywania tych odpisów dla celów bilansowych, to zastrzeżenie takie znalazłoby się w art. 16 ustawy, który szczegółowo wylicza jakiego rodzaju wydatków nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Takiego wyłączenia przepisy te jednak nie zawierają. Zatem skoro ustawodawca nakazuje porównywać pewną kategorię kosztów podatkowych z kosztami księgowymi, to może się to odnosić wyłącznie do sytuacji, w której taka kategoria kosztów księgowych w ogóle istnieje, zaś w stanie faktycznym podanym we wniosku taka kategoria kosztów księgowych w postaci odpisów amortyzacyjnych w ogóle nie występuje. Skoro więc skarżąca będące środkami trwałymi nieruchomości zaliczane do grupy 1 KŚT na potrzeby bilansowe ujmuje jako nieruchomości inwestycyjne, w konsekwencji czego nie dokonuje od nich odpisów amortyzacyjnych na podstawie przepisów o rachunkowości, to ograniczenie uregulowane w art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. nie może mieć do niej zastosowania.