Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 8 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Po 463/22, w sprawie ze skargi M. K. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu (dalej: "DIAS") z dnia 13 maja 2022 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), uchylił zaskarżoną decyzję. Wyrok ten dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/ (dalej: "CBOSA".)
2.1. Pełnomocnik DIAS wniósł skargę kasacyjną i zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie:
I. na podstawie art.174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu decydującym o treści zaskarżonego orzeczenia, tj. art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 120, art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej: "O.p.") i art.22 ust. 1, art.23 ust.1 pkt 45a lit. c), art. 24 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f.") poprzez przyjęcie, że doszło do nieprawidłowego "istotnego przesunięcia momentu rozpoznania kosztów uzyskania przychodów (o dwa lata)", rozdzielenie podatkowe momentu uzyskania przychodu i sprzedaży składników było "niespójne", a Skarżący nie miał prawa dokonywać odpisów amortyzacyjnych, bowiem zawiesił i zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej. Wyliczone i istotne błędy w ustaleniach faktycznych, doprowadziły do niezastosowania art.23 ust.1 pkt 45a lit. c) p.p.s.a. i zadecydowały o treści skarżonego wyroku.