Wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2025, sygn. II FSK 375/23

Specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej polega na tym, że interpretacja jest wydawana w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska).

Poza wyraźnie normatywnie określonym wymogiem wyczerpującego przedstawienia przez wnioskodawcę stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej), to wnioskodawca sam decyduje, jaki kształt i zakres nadać swojemu wnioskowi. To w jego wyłącznie gestii leży określenie istotnych - z punktu widzenia rozstrzygnięcia problemu prawnego, z którym się zwrócił - elementów stanu faktycznego, a przede wszystkim sprecyzowanie tego problemu poprzez sformułowanie stosownego pytania, ponieważ tylko on wie, czego chce się dowiedzieć od organu interpretacyjnego i on także decyduje o umiejscowieniu przedstawionego problemu w czasie.

Zakres oceny stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, wyznacza zatem, jak już wspomniano wyżej, treść zadanego przez wnioskodawcę pytania.

Natomiast zupełnie odrębne zagadnienie stanowi, tzw. funkcja ochronna interpretacji indywidualnej, a więc późniejsza ewentualna ocena, czy wydana interpretacja, do której zastosował się podatnik, dotyczy i w pełni odpowiada stanowi rzeczywistemu ustalonemu w sprawie podatkowej oraz, czy stan ten mieści się w zakresie przedstawionego we wniosku problemu (pytania).

W niniejszej sprawie zadane przez Spółkę dwa pytania, na tle stanu faktycznego opisanego we wniosku, dotyczyły jedynie kwestii określenia momentu poniesienia przez Spółkę, tzw. kosztów kwalifikowanych, o których mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia RM. Wprawdzie w zadanych pytaniach obok ww. przepisu wymieniony został również art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p., jednakże stanowił on jedynie element opisu odnoszącego się do identyfikacji, tzw. kosztów kwalifikowanych, czyli jak wskazano w pytaniach "wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą w postaci zwolnienia z CIT określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p." Choć w § 8 ust. 1 rozporządzenia RM posłużono się określeniem "kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem na nowe inwestycje (...)", nie ulega wątpliwości, że Spółce chodziło o moment poniesienia kosztów, o których mowa w tymże przepisie.

Tak też zrozumiał postawione we wniosku Spółki pytania Sąd pierwszej instancji i w takim zakresie odniósł się w swoim wyroku uchylającym zaskarżoną interpretację indywidualną do przedstawionego przez Spółkę zagadnienia.

Również na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Spółki podtrzymywał i podkreślał, że intencją Spółki wystąpienia z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej było wyjaśnienie kwestii, w jakim momencie koszt może być uznany za kwalifikowany w rozumieniu § 8 ust. 1 rozporządzenia, natomiast Spółce nie chodziło o problem, czy i w którym momencie może skorzystać ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p.

Natomiast tej właśnie kwestii, tj. zwolnienia podatkowego, o którym mowa w tym ostatnim przepisie, dotyczył zarzut skargi kasacyjnej, w którym zarzucono Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. w związku z wymienionymi dalej przepisami rozporządzenia RM.

Tak sformułowany zarzut jest już z tego powodu niezasadny i jako taki nieskuteczny, jako że Sąd pierwszej instancji w kwestii sposobu rozumienia art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. w ogóle się nie wypowiadał i nawet nie wymienił tego przepisu w swoich rozważaniach prawnych. Nie mógł więc dopuścić się zarzucanego mu w skardze kasacyjnej błędu w wykładni tego przepisu.

Można przy tym przyjąć, że takie "nadmiarowe" ujęcie przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej istoty problemu do rozstrzygnięcia w interpretacji indywidualnej, miało na celu usunięcie ewentualnych wątpliwości i niejasności, które mogłyby się pojawić na etapie stosowania, tzw. przepisów ochronnych, tj. art. 14k i nast. Ordynacji podatkowej. Ta kwestia stanowi jednak, o czym była już mowa, odrębną płaszczyznę prawną.

Sąd pierwszej instancji skoncentrował się w swojej wypowiedzi wyłącznie na kwestii, której - w jego ocenie - dotyczyły postawione przez Spółkę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej pytania, czyli identyfikacji zdarzenia, które wyznacza moment poniesienia kosztów, o których mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia RM, słusznie przyjmując, że chodzi tu o faktyczne wydatkowanie środków w ujęciu "kasowym", natomiast nie wypowiadał się co do dalszych przesłanek warunkujących w ostatecznym efekcie uzyskanie przez Spółkę zwolnienia podatkowego z art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p.

W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) i ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935, z późn. zm.).