Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 23 listopada 2022 r., III SA/Wa 937/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. F. (zwanego dalej Skarżącym) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 14 lutego 2022 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r.
2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynika, że Sąd pierwszej instancji kontrolował decyzję wydaną w trybie nadzwyczajnym (stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej). Wskazał, że przesłanką uwzględnienia skargi byłaby sytuacja, gdyby naruszenie prawa miało charakter rażący – gdyby decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym. Nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm. - zwanej dalej: O.p.), gdy nie jest możliwe stwierdzenie naruszenia prawa bez wnikliwej analizy stanu faktycznego sprawy.
W niniejszej sprawie wierzyciel Skarżącego został zaspokojony przez poręczyciela - spółkę prawa cypryjskiego, której jedynym udziałowcem i reprezentantem jest Skarżący. Skarżący wzywany o udzielenie informacji, czy i kiedy dokonał zapłaty kwoty 23 000 000 zł na rzecz poręczyciela, nie udzielił w tym zakresie żadnych wyjaśnień. Kontrolowany przez Skarżącego poręczyciel nie podejmował żadnych działań zmierzających do wyegzekwowania długu.
Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej twierdzi, że Skarżący osiągnął przychód z innych źródeł w kwocie 23 000 000 zł, którego nie zadeklarował do opodatkowania, w związku ze zwolnieniem z długu, w wyniku świadczenia na rzecz jego wierzyciela, dokonanego przez osobę trzecią (poręczyciela).
Skarżący na tym etapie zarzuca rażące naruszenia przepisów postępowania, poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, wskazuje na konieczność zastosowania przepisów o cenach transferowych, czy konieczność wystąpienia do sądu powszechnego z powództwem o ustalenie treści stosunku prawnego między Skarżącym a poręczycielem. Sąd zaznaczył, że na tym etapie konieczne byłoby ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie, poprzez ponowne ustalenie i przeanalizowanie stanu faktycznego sprawy, zgromadzonych dowodów, a następnie dokonanie jego subsumcji pod odpowiednie normy prawne. Kwestie te wykraczają poza ramy niniejszego postępowania. Skarżący przedstawił ekspertyzę prawną na okoliczność ustalenia, czy doszło do zwolnienia Skarżącego z długu. Rozpatrzenie takiego wniosku dowodowego wychodzi poza ramy postępowania o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji i wprost wskazuje na dążenie Strony do ponownej merytorycznej analizy sprawy.
Sąd podzielił stanowisko organu, że nie została spełniona przesłanka do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 9 listopada 2016 r. z powodu rażącego naruszenia przepisów wskazanych we wniosku z dnia 25 marca 2021 r.
3. Powyższy wyrok oddalający skargę Skarżący zaskarżył w całości skargą kasacyjną zarzucając naruszenie - na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej także P.p.s.a.):
- przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 141 § 4, art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. - przez bezpodstawne oddalenie skargi, która zasługiwała na uwzględnienie z powodu naruszenia art. 247 § 3 O.p. ze względu na istotne naruszenie przepisów prawa, w szczególności polegające na błędnym przyjęciu, iż decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 O.p.,
- przepisów prawa materialnego, tj.:
2) art. 247 § 1 pkt 3 O.p. – przez pominięcie okoliczności rażącego naruszenia prawa polegającą na niewłaściwym zastosowaniu art. 9 ust. 1 i 2, art. 10 ust. 1 pkt 9 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1426 ze zm., dalej: u.p.d.o.f.), tj. wadliwą subsumcję do już ustalonego stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji nieuchylenie decyzji pierwszej instancji oraz niezastosowanie nadzwyczajnego trybu weryfikacji decyzji podatkowych i niewyeliminowanie wadliwej decyzji z obrotu prawnego w trybie art. 247 § 1 pkt 3 O.p.;