Uzasadnienie
1.1. Wyrokiem z 28 września 2022 r. (sygn. akt I SA/Gl 856/22) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę R. M. – nazywanego dalej "Skarżącym", na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wydaną 25 maja 2022 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
2.1. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego wyroku przez Skarżącego sformułowano zarzuty naruszenia:
1) art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.") poprzez nieuwzględnienie skargi, gdy naruszenie prawa materialnego uzasadniało uchylenie zaskarżonej interpretacji podatkowej jako, że oparta została na częściowo niekonstytucyjnym przepisie art. 71 ust. 2 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 , poz. 2105) w zw. z art. 22c pkt 2 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.; dalej jako "u.p.d.o.f."), który w zasadniczy sposób zmienił sytuację prawną właścicieli budynków i lokali o charakterze mieszkalnym, poprzez brak możliwości amortyzacji nieruchomości mieszkalnych nabytych, wynajętych i wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przed 1 stycznia 2022 r., a tym samym niezależnie od daty nabycia tego prawa, przez co naruszona została wynikająca z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasada ochrony praw nabytych i zasada ochrony interesów w toku oraz wynikająca z art. 32 Konstytucji RP zasada równości wobec prawa, gdyż gdyby stosowana była norma art. 22c pkt 2 u.p.d.o.p. w poprzednim brzmieniu to amortyzacja lokali mieszkalnych wprowadzonych do ewidencji przed wejściem w życie nowelizacji nadal byłaby możliwa, zaś zmiana tego przepisu ograniczyła taką możliwość, natomiast WSA nie dopatrzył się potrzeby przeprowadzenia wykładni prokonstytucyjnej czy kontroli konstytucyjności przepisów przejściowych;
2) art. 2 w zw. z art. 32 Konstytucji RP, poprzez bezzasadne przyjęcie, że w sytuacji podatnika nie ma potrzeby udzielenia ochrony interesów w toku lub potrzeby udzielenia ochrony praw nabytych, więc art. 22c pkt 2 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r. (z możliwym odroczeniem do 31 grudnia 2022 r.) nadanym nowelizacją z 29 października 2021 r., nie może zostać uznany za niekonstytucyjny, mimo iż został dodany do ustawy podatkowej bez przepisów przejściowych, które spełniałby wymóg konstytucyjności, przez co w zasadniczy sposób zmieniła się sytuacja prawna przedsiębiorców wykorzystujących w prowadzonej działalności nieruchomości o charakterze mieszkalnym i to niezależnie od daty nabycia tego prawa i wprowadzenie go do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a więc przed 1 stycznia 2022 r., jeżeli stosowana była norma art. 22c pkt 2 u.p.d.o.f. w poprzednim brzmieniu to amortyzacja lokali mieszkalnych wprowadzonych do ewidencji przed wejściem w życie nowelizacji nadal byłaby możliwa.
2.2. Pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Gliwicach, jak również zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
2.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3.1. Skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, dlatego została oddalona.
3.2. Analiza stanowiska strony skarżącej, prezentowanego zarówno we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, skardze od tej interpretacji skierowanej do Sądu pierwszej instancji, a następnie powtórzonego w skardze kasacyjnej, prowadzi do wniosku, że jego zasadniczym punktem jest próba wykazania, że na skutek zmiany przepisów naruszone zostały konstytucyjnie chronione prawa Skarżącego, a przepisy nowelizujące w istocie rzeczy naruszają Konstytucję RP. Stąd też strona oczekiwała od organu, aby ten w interpretacji indywidualnej przeprowadził kontrolę zgodności art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej z art. 2 Konstytucji RP, a w jej wyniku uznał, że zmiana przepisów naruszyła zasadę poszanowania interesów w toku. W skardze kasacyjnej pełnomocnik strony skoncentrował się z kolei na próbie wykazania, że Sąd pierwszej instancji uchylił się od przeprowadzenia wykładni prokonstytucyjnej tych przepisów.