Zdaniem organu zakup przez Skarżącą lokalu mieszkalnego (pustostanu) po cenie preferencyjnej spełnia kryterium wystąpienia po jej stronie przysporzenia majątkowego (korzyści). Gdyby bowiem nie możliwość zakupu po cenie preferencyjnej - wynikającej z art. 40a ust. 1-4 i ust. 9 u.o.l., Skarżąca musiałaby ponieść koszty zakupu lokalu mieszkalnego w pełnej wysokości. Niewątpliwie zatem dokonując zakupu z bonifikatą uzyskała wymierną korzyść w postaci wymiernego zaoszczędzenia wydatku - 95% bonifikaty od wartości ustalonej przez rzeczoznawcę majątkowego. Zdaniem organu oferta nabycia nieruchomości z bonifikatą jest kierowana do konkretnych osób.
3. Sąd uwzględniając skargę wskazał, że chociaż u Skarżącej będącej nabywcą nieruchomości z bonifikatą niewątpliwie pojawia się korzyść majątkowa, to jednak przysporzenie to nie jest równoznaczne z przychodem z tytułu nieodpłatnego świadczenia, a w konsekwencji pozostaje neutralne podatkowo. Stanowisko takie jest już ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, dotyczących bonifikat wynikających z ustawy o lasach oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami, czego wyrazem są przykładowo wyroki NSA II FSK 129/11 z dnia 23 sierpnia 2012 r., II FSK 728/14 z dnia 6 kwietnia 2016 r., II FSK 731/15 z dnia 20 kwietnia 2017 r., II FSK 138/17 z dnia 16 stycznia 2019 r., II FSK 512/19 z dnia 25 listopada 2021 r.
Kierując się stanowiskiem NSA, Sąd pierwszej instancji uznał, że organ naruszył przede wszystkim art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm. – zwanej dalej: u.p.d.o.f.) w związku z art. 40a ust. 1, 2 i 4 u.o.l., w sposób mający wpływ na wynik sprawy.
4. Powyższy wyrok uwzględniający skargę organ zaskarżył w całości skargą kasacyjną, zarzucając naruszenie art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. w zw. z art. 40a ust.1,2 i 4 u.o.l. - przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę zastosowania polegającą na przyjęciu, że nabycie przez Skarżącą mieszkania z bonifikatą, która jest ustalona przez ustawę, nie mieści się w zakresie pojęcia nieodpłatnego świadczenia.
W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi i jej oddalenie, lub o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, rozpoznanie sprawy na rozprawie, zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego.
W terminowo wniesionej odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym, odrzucenie skargi ewentualnie jej oddalenie, zasądzenie od organu zwrotu kosztów zastępstwa przed sądem kasacyjnym.
Wobec rozbieżnych wniosków – skierowano sprawę na rozprawę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.
5. Tożsamym zagadnieniem zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 października 2024 r., II FSK 100/22. Sąd podniósł w uzasadnieniu tego wyroku, że przy nabyciu nieruchomości z bonifikatą nie dochodzi do "otrzymania" nieodpłatnego świadczenia. Podmiot sprzedający nieruchomość nie wykonuje na rzecz nabywcy żadnego świadczenia, a tym samym nabywca żadnego świadczenia nie otrzymuje. Zastosowanie bonifikaty w określonej wysokości stanowi wyraz woli ustawodawcy, że przy spełnieniu określonych w przepisach przesłanek pewna grupa podmiotów będzie uprawniona do nabycia nieruchomości nieprzydatnych Lasom Państwowym po odpowiednio obniżonej cenie.
Według Naczelnego Sądu Administracyjnego bonifikata nie jest formą nieodpłatnego świadczenia przyznanego przez Lasy Państwowe właśnie dlatego, że warunki transakcji ustalone są ustawowo. Strony pozbawione są w związku z tym możliwości kształtowania stosunku prawnego, a przysporzenie nie jest wyrazem wolnej woli zbywcy. Ponadto, z uwagi na szeroki krąg podmiotów uprawnionych do nabycia nieruchomości na preferencyjnych warunkach, nie jest także spełniony warunek skonkretyzowania odbiorcy przysporzenia majątkowego. Nie można także przy ocenie, czy doszło do otrzymania nieodpłatnego świadczenia pominąć, że Lasy Państwowe, aczkolwiek to one są stroną umowy sprzedaży, w istocie są jedynie zarządcą majątku należącego do Skarbu Państwa (art. 4 ust. 1 i ust. 3 u.o l.). Przedmiotem sprzedaży są zatem nieruchomości należące do Skarbu Państwa, a nie do Lasów Państwowych, które je mogą zbywać na warunkach ustalonych przez ustawodawcę. Tym samym nie można uznać, że Skarżąca otrzymuje świadczenie częściowo nieodpłatne, skoro to nie Lasy Państwowe, a ustawodawca narzucają zarówno, co może być przedmiotem sprzedaży, jak i warunki zbycia niepotrzebnego na rzecz gospodarki leśnej majątku i na innych niż ustalone w ustawie i aktach wykonawczych do niej warunkach nie jest możliwe nabycie wskazanych w art. 40a) u.o.l.
Z powyższego wynika, że stanowisko Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe i skarga kasacyjna nie dostarczyła argumentów za jego wzruszeniem.
6. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a., a w zakresie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 204 pkt 2, art. 205 § 2, art. 209 P.p.s.a.